Ik sprong !bijna! van m'n stoel toen ik zag dat Sufjan wat nieuws had, al jaren een dikke favoriet van mij. Zijn muziek/midlife crisis heeft ervoor gezorgd dat we zo'n 2 jaar vrijwel niks hebben gehoord van hem. Ik denk het ook op sommige punten te horen in de muziek nu. Ik heb dit EP'tje (een uur yummy!) nu een stuk of 6 keer beluisterd. Eerste keer vond ik het eerste nummer heel vet, en de rest een beetje mhua, ik denk dat ik niet in de mood was voor gitaarliedjes van Suffe Jan. Maar na een tijd ben ik ernaar toe gegroeid en nu ben ik helemaal blij met dit albumpje

All Delighted People zeer fijn, en wordt heel vet met strijkers, trompetten en koortjes, in de stijl van the BQE (zijn enerlaatste werk), fijn dat hij die stijl heeft gebruikt in sommige nummers, want als instrumentale iets te lange nummers vond ik het niet boeiend genoeg (op the BQE dus), maar hier vult het lekker aan. Echter vind ik de Classic Rock version iets te oninteressant, een beetje een te standaard rock nummertje voor Sufjan imo.

Enchanting Ghost denk ik toch het minste nummer van the bunch, maar het hoort er gewoon bij, no hard feelings, gewoon lekker luisteren het balanceert de orkest-madness van het vorige nummer lekker. Gitaar piano dromerig liedje, beetje casual achtig, maar wel fijn.

Heirloom een beetje in dezelfde stijl als het vorige nummer, maar meer zielig. Daardoor denk ik prefereer ik dit nummer, maar het hoort er gewoon bij, ik vind geen nummer van deze EP niet lekker. Echt super kritisch en uitgebreid ga ik er niet op in, too lazy.

From the Mouth of Gabriel lekker apart met een electronisch klinkende toy piano, iets wat ik Sufjan nog nooit heb horen gebruiken, hele coole mix van geluiden later, electronisch, toy piano, piano, koor. Klinkt een beetje lieflijk en vrolijk, maar ook weer niet, je merkt aan de teksten dat hij wel een beetje een crisis achter de rug (of nog steeds) heeft. Twijfel aan God (denk ik) en een negatieve kijk op dingen. Ook hoor ik soms (door het hele album door) iets over relatie problemen.

Het volgende nummer The Owl and the Tanager lijkt daarop verder te gaan, zielige, langzame, zware piano, verwarrende stem, dingen over polsen snijden (denk ik), z'n vrouw die vreemdgaat. Mooi liedje, maar een zieligheid die ik nog niet heb gehoord bij Sufjan, wat het ook een beetje pijnlijk maakt bijna.

Classic Rock version, ben ik niet heel erg van te spreken. Het is een leuk liedje, maar het vervangt de orchestrale en originele sound met gitaren en een beetje standaard Sufjan rock band samenstelling verder. Het is wel een relaxed liedje na weer zo'n zwaar nummer, hij weet het wel aardig te balanceren. Dus leuk liedje, maar niet zo leuk als de originele versie.

Arnika vind ik zo schoon, zo schoon. Begint met herkenbare Sufjan geluid, maar zijn stem vertelt je wat anders. "I'm tired of life, I'm tired of waiting for someone. I'm tired of prices (zij het prizes), I'm tired of waiting for something." En dan een geluid die je niet eerder hebt gehoord, een Angels of Light achtig geluid, dromerig, hij is moe, "I'm going, I'm going, I'm going, I'm going..." Zijn emotie laat me traanogen, wat is er Sufjan? Ik wil je helpen, omhelzen.

Djohariah is een lang outro, gitaar jam, waarin je weer de BQE invloeden in hoort later. "Djohari Djohariahhhh" herhaalt zich. Ze roepen de naam again and again. Ik snap het nummer niet zo goed, maar het is wel fijn om naar te luisteren, soms gaat het over van redelijk constant mooi, beetje desperate klinkend, naar een (drum) rust, gevolgd door een relaxte snelle snairdrum met duidelijke BQE trompetten, wat het ineens zwingend maakt, heel vet. Dan bouwt het weer op en herhaalt het weer. Het eindigt weer vrij anders (mooi), maar ik ben te lui om dat ook nog 's te beschrijven, ga dat kreng maar luisteren!