Sufjan Stevens - All Delighted People EP (2010)

Ik heb na het fantastische concert van afgelopen zaterdag deze EP op vinyl gekocht. Op de hoes staat dat de nummers op kant A B en C staan, maar ik dacht laat ik eens kant D opzetten... en ja hoor wat een fijne verrassing want er staan een aantal piano pareltjes op

Geweldige EP, ik kan niet eens een favoriet aanwijzen!

Waaaaat??? Staan er extra tracks op de vinyl-uitgave?

edit: ja dus! Soundtracknummers van een film genaamd 'Eve'. Hier te beluisteren: Words of Confusion? • Untitled piano pieces by Sufjan Stevens from... - andrebob.tumblr.com Erg mooi!

Wederom een uitstekend album van Sufjan Stevens. Al vind ik het jammer dat sommige nummers iets te experimenteel aanvoelen. Waarschijnlijk is het daarom ook een EP. En dan heb ik met name over de overbodige toevoeging van de Classick Rock Version, en ook Djohariah is simpelweg te lang en niet geheel naar mijn smaak. Gelukkig is er dus ook genoeg te genieten. Het hoogtepunt is the Owl and the Tanager, maar Heirloom, Enchanting Ghost en originele versie van All Delighted People zijn uitstekende nummers.

Tja, dit blijft voor mij toch één van dé platen van 2010.. ook al staat ie te boek als EP. Het is een EP van een uur lang, dat maakt dit werk toch licht anders dan andere EP's. Het experiment wordt inderdaad niet geschuwd, maar de muziek wordt door mij nog altijd ontzettend gewaardeerd. Een stuk beter dan zijn langspeler die erop volgde.

Ik wilde dit 3,5 punt geven, vooral omdat ik All Delighted People (Original Version) wel een goed nummer vind. Echter, na 5 minuten Djohariah was ik het meer dan zat. Dit nummer emmert maar door tot het irritante af. Slecht nummer en dan 17 minuten lang. Vreselijk. Sufjan weet er geen eind aan te maken. 3 puntjes: meer dan genoeg.

Er staat hier hele mooie muziek op.
Ik heb ook heel veel respect voor de manier waarop de muziek in elkaar steekt, met die koren en dergelijke.
Sufjan is echt een held.

Djoriah verveelt inderdaad wel een beetje en een 'classic rock'-versie van All Delighted People had voor mij niet gehoeven. Desondanks geef ik deze 4,5 ster.

Ik vind vooral dat Sufjan hier lager en slordiger zingt dan op zijn vorige platen. Dat draagt wat mij betreft erg mee aan de sfeer en zorgt er voor dat het wat breekbaarder klinkt. Hij zingt minder lief, en dat komt de muziek in deze wel ten goede. Wat is het titel nummer, in zijn volledigheid, toch een fantastisch nummer..!

Heb deze ook nog eens uit de kast gehaald en blijft een van de beste EP's (als je met de duur van een uur van een EP kan spreken) die ik heb. Hier is nog de Sufjan aan het woord vooraleer hij op Age Of Adz de elektronische toer opging (met succes imo). Had tijdens de Age Of Adz tour de man live gezien in de AB en een verkillend mooie versie van The Owl And The Tanager is me nog altijd bijgebleven en het titelnummer is ook een instant Sufjan classic.

Na het concert in Carré op vinyl gekocht (ik had hem al op cd uiteraard). Kant A, B en C, maar ik zag wel degelijk groeven op kant D... blijkt er gewoon muziek op te staan: Sufjan op piano!

Dat zijn nog eens verrassingen.

Mijn stem verhoogd naar de volle mep. Wat is the Owl and the Tanager verschrikkelijk mooi, vooral live!

Ik zie nu dat staralfur bijna exact eenzelfde bericht heeft geplaatst over kant D van de vinyl versie. Nou dat dus

Grappig dat het bericht bijna identiek is, inderdaad.. haha

Volgens mij had ik bloemkool in mijn oren toen ik dit jaren geleden eenmaal hoorde, want hoe kan ik dit meesterwerk slechts 4* hebben gegeven. Dit is precies zoals ik Sufjan Stevens het liefst hoor. Ik wist ook helemaal niet meer dat dit eigenlijk gewoon een LP is.

The Owl and the Tanager, Djohariah en het titelnummer behoren tot het allerbeste van Stevens.

EDIT: Even corrigeren, Djohariah ís het allerbeste van Stevens.

Sufjan op zijn best. Baal wel een beetje van die twee versies van de titeltrack. Beide zijn hartstikke mooi maar zo relatief kort op elkaar is wat te veel van het goede. Verder stuk voor stuk geweldige stukken muziek. Het mist wel de samenhang en diepgang van zijn reguliere platen. Niettemin mag deze niet ontbreken op de plank van Sufjanfanaten. Daarom erg blij dat ik 'm heb

Een EP die langer duurt dan de meeste albums. Tja. Titelnummer is volstrekt uniek. Beter en vooral consistenter dan The Age of Adz, al draai ik die ook graag. Misschien wel zijn beste album, totdat je Michigan, Seven Swans, Illinoise of Carrie & Lowell opnieuw hoort en precies hetzelfde denkt.