Op een rommelmarkt in Groningen vond zanger Gerhardt oude revox tapes waar een man het verhaal van zijn leven had ingesproken. Een leven dat getekend was door een onbereikbare liefde. Geïnspireerd door dit verhaal componeerde Gerardt een 12 tal songs die onmiskenbaar zijn gesetteld in de tijd waarin het verhaal speelt; de jaren vijftig. Van de songs werd tenslotte ook samen met Peter Faber een theaterstuk gemaakt (misschien was het ook andersom). Faber speelt daarin de gekwelde Groninger die op latere leeftijd terug kijkt op de tragedies in zijn leven. De lange tijd onvindbare grote liefde die er voor zorgt dat zijn hele leven uit de rails loopt.En die wanneer hij haar uiteindelijk tegenkomt eindelijk doet inzien dat een relatie met haar onmogelijk is.
Eind december zag ik de voorstelling in theater Bouwkunde in Deventer. Een ambiance die prima past bij sfeervolle verhaal. Dat kwam naar mijn idee niet helemaal tot zijn recht door de performance van Faber die het allemaal wel erg theatraal maakte. Terwijl het verhaal op zichzelf eigenlijk al dramatisch genoeg is. De hele voorstelling werd echter gered door Gerhardt (en zijn band) die de toch al erg toegankelijke nummers van het album een extra dimensie wist mee te geven.Ook door de prima interactie met verteller Faber (dat dan weer wel) De voorstelling is niet meer te zien (tenzij wordt verlengd).
Wat betreft het album. Gerarhdt gaat geen rock en roll cliche uit de jaren vijftig uit de weg.Dus veel doowop koortjes, twang twang gitaren en een scheurende saxofoon Het is bij momenten mierzoet. Maar hij komt er mee weg. Het zijn vooral lekkere meezingers. Maar met nummers als Tip of the Hat, Suzy little Child en In het Secret Room laten Gerhard horen dat hij ook nummers kan schrijven die net iets meer te bieden hebben als alleen maar lekker meebrullen.

Als bands uitgroeien tot stadionacts neemt meestal de kwaliteit van van de uitgebrachte platen niet toe (uitzonderingen natuurlijk daargelaten). Sam Fender heeft ook duidelijk een plaat gemaakt die die het live in hallen of nog groter ook nog goed moet klinken. Elke subtiliteit is weg. Nergens is gas terug. Geen ballad want die wordt overkletst door concertbezoekers. Het afsluitend nummer, hoewel vervelend brullend gezongen, laat horen dat hij best wat anders durft