Leuk hoe Terry Date en Nick Raskulinecz elkaar afwisselen in de Deftones discografie. Terry laat de snare op een bepaalde manier klinken die echt typisch Deftones is. Een wat meer open geluid qua totaalproductie.
Bij Nick klinkt Deftones wat moderner en scherper, en dat werkt eigenlijk net zo goed.
Op voorhand deden de eerder uitgegeven singles me niet zoveel maar gelukkig vallen alle puzzelstukjes wel op hun plek. Ohms was al een terugkeer naar de vertrouwde Deftones sound maar dit album is meer compact en lichtvoetig in vergelijking met de afgelopen albums. De songs blijven al snel hangen. De riffs zijn gelukkig bikkelhard en de sferische synthesizers zijn ook weer voldoende en doeltreffend ingezet.
Met Private Music is er alweer een goed album toegevoegd aan de haast smetloze discografie van de band. Enkel Gore kan mij wat minder bekoren maar ik vermoed dat vooral de rommelige productie daar de grote oorzaak van is.
Als geheel is het album ontzettend gefocust en verzand het nergens. Dat is een keuze die goed uitpakt, al mist het album voor mij net de emotie en diepte die een Koi No Yokan wel heeft.
