In tegenstelling tot de vorige albums van de band nam men dit keer ruimschoots de tijd om het album te arrangeren in de studio, clicktrack te gebruiken en de stratch tracks van de gitaren nog eens een keer over te doen zodat het allemaal lekker strak is.

Het scala aan nieuwe muzikale sferen en een flink uitgebreid instrumentarium (inclusief cleane vocalen) worden voor de volle 100% benut.

De feilloze muzikale uitvoering draagt de onbeschaamd esoterische, filosofische mijmeringen met verve. De grunt klinkt beter dan ooit bij Blood Incantation en is voor iedereen die wil luisteren verstaanbaar qua tekst.

Het mooie is dat de muziekstijlen an sich nieteens zo vernieuwend zijn. Het is het samenkomen van Morbid Angel, Death, Opeth, Porcupine Tree, Storm Corrosion, Pink Floyd, Yes, King Crimson, Tangerine Dream, new age zelfs.. op een manier die totaal niet geforceerd overkomt. Integendeel, het overrompelt op de best denkbare manier. Er ontstaat een soort reis door de muziek waarin alles mogelijk lijkt en waarbij je bijna fysiek op andere plekken belandt. De titel is dus absoluut goed gekozen.

Wat een inspiratie, wat een knaller. Ik kan echt niets anders doen dan een diepe buiging maken voor deze heren uit Denver.

Leuk hoe Terry Date en Nick Raskulinecz elkaar afwisselen in de Deftones discografie. Terry laat de snare op een bepaalde manier klinken die echt typisch Deftones is. Een wat meer open geluid qua totaalproductie.

Bij Nick klinkt Deftones wat moderner en scherper, en dat werkt eigenlijk net zo goed.

Op voorhand deden de eerder uitgegeven singles me niet zoveel maar gelukkig vallen alle puzzelstukjes wel op hun plek. Ohms was al een terugkeer naar de vertrouwde Deftones sound maar dit album is meer compact en lichtvoetig in vergelijking met de afgelopen albums. De songs blijven al snel hangen. De riffs zijn gelukkig bikkelhard en de sferische synthesizers zijn ook weer voldoende en doeltreffend ingezet.

Met Private Music is er alweer een goed album toegevoegd aan de haast smetloze discografie van de band. Enkel Gore kan mij wat minder bekoren maar ik vermoed dat vooral de rommelige productie daar de grote oorzaak van is.

Als geheel is het album ontzettend gefocust en verzand het nergens. Dat is een keuze die goed uitpakt, al mist het album voor mij net de emotie en diepte die een Koi No Yokan wel heeft.

ehh, waarom eigenlijk? Ik vind het juist wel een vet iets om zo'n episch nummer mee te eindigen.

Dit is nou juist een plaat waarvan ik het moeilijk vind om een goede review voor te schrijven. Omdat ik het namelijk misschien wel het beste album van Dream Theater vind. Bijna alles klopt hier, van de symfonisch klinkende productie tot aan de experimenteerdrang die hier altijd in het voordeel werkt.

The Glass Prison

Het begin van de AA saga en meteen ook de beste daarvan. Dit is nou juist de ruige Dream Theater die nog steeds wel als Dream Theater klinkt, in tegenstelling tot bijv. Constant Motion ofzo.

Blind Faith

Vet, vet, vet. Dit nummer bevat ook een van mijn favoriete instrumentale passages. Met name omdat 'ie ook daadwerkelijk perfect aansluit met de rest van het vocale gedeelte van het nummer. Dit nummer is altijd weer een reis met vele pieken die nooit vervelen.

Misunderstood

Vette opbouw, mooie akkoorden, emotionele zang. Kan hier weinig op aanmerken. In tegenstelling tot velen vind ik het vreemde outro juist behoorlijk sfeerverhogend, en zet de toon voor..

The Great Debate

Een zeer sterk punt aan dit nummer vind ik de gespiegelde vorm (vergelijk het intro maar met het outro). Qua drumwerk een van Portnoy's betere momenten! Ik vind het heel goed gedaan hoe ze hier alle kanten van het verhaal over stamcel onderzoek laten horen. Het klinkt een beetje pretentieus, maar dit nummer komt evengoed geloofwaardig over door de onmiskenbare duistere sfeer die hier wordt neergezet.

Disappear

Mooi, rustig nummer met een bijzonder mooie tekst. Een nummer zoals deze hoor je niet vaak van Dream Theater, en sluit de eerste cd goed af.

Six Degrees of Inner Turbulence

Wat een fantastisch nummer. Ik vind dit een geval van horen is geloven, er is al zoveel over gezegd. Er wordt zo goed gewerkt met het verwerken van thema's en het terug laten komen ervan.. het klopt gewoon helemaal. Ik vind dit een soort verbetering op Scenes from a Memory, maar dan korter.

Al met al is het songmateriaal gewoon enorm geinspireerd en klinkt de band meer gedreven en origineel dan ooit. Dit is ook de enige DT plaat waar ook echt aan sound experiment wordt gewerkt, dat mis ik nog wel eens bij de heren. M.a.w. er wordt hier ook eens een keer in de diepte ontwikkeld i.p.v. in de breedte. Ze hebben er hier echt voor gezorgd dat elke compositie zo goed mogelijk over komt.

Dit blijft een belangrijke plaat voor me, van 4 weer terug naar 5 sterren. Een van de beste moderne prog platen ooit gemaakt wat mij betreft.

Ik wil iedereen die dit album een warm hart toedraagt aanbevelen de live blu ray Decade of Sound Awake in huis te halen. Qua beleving is dat gewoon alsof je letterlijk in het album zit, zo belachelijk vet uitgevoerd dat het de studio versies naar de kroon steekt en in sommige gevallen eroverheen gaat.

Wat een plaat! Ik ben er niet altijd fan van als metalbands softer worden, maar in dit geval worden de metalklanken tot een minimum beperkt, en lijkt alles wat over blijft gewoon puur Leprous te zijn. Nog steeds ritmisch uitdagend, emotioneel en ditmaal zijn de songs net even sterker. Ik vond The Congregration top en opvolger Malina een wat ongemakkelijk tussenpunt, maar nu is de overgang naar deze meer toegankelijke sound compleet. En ondertussen staat er (gelukkig) ook nog een progmonster aan het eind met een outro waarin ze een van de zwaarste industriële grooves eruit knallen. Productie van de plaat is ook geweldig.

Meesterlijk prog metal album welke tegelijkertijd wat mij betreft de allermooiste death metal plaat ooit gemaakt is. Al jaren in mijn top 10 en zal er denk ik nooit uit gaan.

Afgezien van sommige breaks kiest Opeth er normaliter voor om elke opvolgende riff behoorlijk lang te herhalen, maar omdat die riffs allemaal zo goed en verschillend van elkaar zijn, stoort dat geen moment.

De combinatie van elektrische gitaren en sprookjesachtige akoestische interludes, de sfeerverhogende delay’tjes van producer Steven Wilson, de angstaanjagende maar tegelijkertijd heerlijk klinkende grunts.. en zelfs de cleane vocalen klinken hier nog niet té gekunsteld. Die klinken puur, eerlijk en vooral niet te geschoold.

Dit is gewoon verreweg de beste plaat voor mij die binding heeft met death metal. Ik stel me altijd voor in een ijskoud bos ‘s nachts te lopen waar het gevaarlijk is, maar waar ook de mooiste dingen te zien zijn. Dát gevoel kunnen uiteindelijk maar weinig albums me geven, zo beeldend.

Als iemand nog een goede plaat weet die een beetje in dit straatje ligt dan hoor ik dat graag! En dan niet van Opeth natuurlijk.

Na een aantal luisterbeurten toch een flinke verbetering ten opzichte van Space For The Earth. De grooves zijn weer iets meer terug evenals de flitsende gitaarsolo’s - vaak zelfs op akoestische gitaar - van Ed Wynne. De echte drums, hoewel die maar in 3 tracks te horen zijn, klinken gelukkig niet zo flauw als op de laatste paar albums. Het rockt zelfs hier en daar weer een beetje (Green Incantation).

De balans gitaar/toetsen is ook een stuk meer in evenwicht dit keer. De nummers hebben allemaal een eigen smoel ondanks dat de echt sterke ‘hooks’ van het oudere materiaal misschien ontbreken. Langzamerhand blijft het geheel meer hangen en daarbij helpt de compacte speelduur ook mee.

Beslist geen verkeerde laatste van de Ozrics deze. Er komen weer heel veel mooie sferen voorbij!

Over de opvolging FoaBP met The Incident:

2007: Fear of a Blank Planet vind ik een behoorlijk goed album, maar op tekstueel gebied gaat het bij mij nogal zeikerig aandoen. Het album gaat over Wilson's angst voor een 'domme' wereld die nergens meer nieuwsgierig naar is, omdat 'de jeugd' alles aan komt waaien via internet, massamedia etc.

Dat vind ik een nogal onpersoonlijk onderwerp waar ik me niet helemaal in kan verliezen tijdens het luisteren; ik voel er niet zoveel bij, omdat ik mezelf er niet in herken en me er ook weinig zorgen over maak hoeveel men naar MTV kijkt e.d.

Muzikaal gezien was het weer goed in orde, en de hardere metalstukken behoren tot hun betere. Echter, door die doorslag naar de harde/directe kant, komt dit album op mij ook wat ééndimensionaal over, wat ook misschien wel de bedoeling was.

Absolute uitschieters van het album waren en zijn voor mij: Anesthetize en Way Out of Here. Beide nummers zouden in mijn PT top 20 staan.

----

2009: The Incident is gearriveerd. Een 'song cycle' van 55 minuten op disc 1 (hierna: 'The Incident') met op disc 2 nog 4 losse bandcomposities.

Op het eerste gehoor kwam The Incident nogal fragmentarisch over. Het leek alsof ideeën niet genoeg werden doorgevoerd, en als je ergens van genoot leek het alweer zo snel voorbij te zijn.

Toch bleven er dingen hangen, waardoor ik toch elke keer weer zin had om ernaar te luisteren. Na VEEL luisterbeurten kwam ik erachter dat bijvoorbeeld 'Octane Twisted' qua akkoorden volledig gebaseerd is op 'The Blind House'. Het is zo duidelijk, maar omdat de nummers zover uit elkaar liggen en ze toch gebruik maken van andere riffs/motieven, valt dat wellicht niet meteen op.

Dat is één voorbeeld. Na 'The Incident' goed te bestuderen vallen dingen op hun plaats, alsof het een grote puzzel is.

Op tekstueel gebied bevalt dit album mij veel meer als FoaBP. Samen met de muziek zorgt deze ervoor dat ik door 'The Incident' weer het oude PT gevoel krijg (wat dat voor ieder ook moge zijn). De muziek is weer wat meer eclectisch, en door de af en toe wat minimalistische aanpak komt de gehele '55 minuten compositie' goed over, en zeker niet als een rommeltje. De 'functie' van elk segment is behoorlijk helder als je bekend bent geraakt met het album, en het is logisch dat sommigen het album in het begin als een tikkeltje saai kunnen ervaren; hij moet groeien, blijven hangen.

De productie vind ik misschien wel de beste van PT tot nu toe. Hele vette drumsound, en de gitaren klinken zonder twijfel beter dan op FoaBP. Daarnaast had ik niet verwacht dat SW zo goed zou zingen op deze plaat. Ik vond hem behoorlijk minder uit de verf komen op FoaBP en Nil Recurring.

Disc 2 draai ik regelmatig: Bonnie The Cat en Remember Me Lover zijn m'n favorieten. Die andere twee zijn mooi, maar zeker niet iets wat we niet eerder gehoord hebben. Black Dahlia had daarnaast van mij puurder gemogen, misschien alleen piano en akoustisch gitaar. Dat effect op de stem is ook echt geen succes. SW is een goede zanger, maar bij zo'n nummer valt 'ie toch een beetje door de mand.

Als de rest van de plaat zo ontzettend goed valt, kom ik nog steeds op een 5* uit.

Ik ben dan ook geen PT fan die een hoge score toekent omdat ik wil dat PT hoge gemiddeldes krijgt. Sterker nog, de reden dat dit album nu een veel lager gemiddelde heeft dan alle PT albums van '97 tot '07 is gedeeltelijk te verklaren door de 'snelle' 2,0*'tjes die mensen uitdelen.

Het lijkt voor mij bijna alsof 'The Incident' speciaal voor mij gemaakt is, zo'n connectie heb ik er al mee. Die zal ik met FoaBP nooit krijgen.

Ik heb Sepultura altijd wel redelijk goed gevonden (vooral Roots), maar dit ligt mij net zo goed als dat album, zo niet beter zelfs.

Dit album doet mij met liefde terugdenken aan de tijd dat ik voor het eerst in aanraking kwam met andere metalbands behalve Metallica. Ik hoor al die genres hier terug (extreme, prog, thrash, doom, alt, industrial), en het is allemaal ontzettend goed gedaan.

Als ik de reviews lees zie ik naast een aantal zeer positieve ook een aantal matig enthousiaste reviews, meestal met het argument dat de band - door de grote diversiteit op dit album - een eigen identiteit mist. Zo zou je het kunnen voelen, maar ik hoor vooral een band die de compositorische spieren eens goed laat rollen. Hoe divers de nummers ook zijn, ik heb altijd het gevoel dat ik in goede handen ben. Het klinkt inderdaad grotendeels niet echt als Sepultura, maar met dit songmateriaal maakt dat weinig uit. Andreas Kisser zal er geen vlammende gitaarsolo minder om spelen. En die zijn - hoe cliché de 'gitaarsolo' ook mag zijn of worden - van topniveau hier.

Een vroege favoriet in 2017.

Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht na The Future Bites. Dat was een prima album. Dit is een geweldig album.

Ik kan niet anders concluderen na een goed weekend luisteren dat dit gewoon meesterlijk is. Rock Bottom is mijn favoriete song van het jaar, en steekt Pariah zelfs naar de kroon. En dat nummer heb ik hoog, heel hoog zitten.

De emotie is terug, het experimenteren. Na een eerste helft die culmineert in de kosmische rock van Impossible Tightrope en de fantastische ballad Rock Bottom, gaat het album een flink duisterdere kant en zelfs esoterische kant op. Die trip eindigt met twee waanzinnige nummers in Actual Brutal Facts en Staircase.

De tekst en vocale performance, timing en emotie komen zo goed uit de verf bij laatstgenoemde. Er is momenteel aardig wat gaande in mijn vriendenkring qua break ups en huwelijken die lijken te stranden, en deze song weet dat gevoel voor mij zo ongelofelijk goed te vatten. En dan eindigt het ineens met die dromerige akkoorden a la Radiohead - Videotape die doen aanvoelen alsof het allemaal een droom was. De twee solo’s, eerst van Niko Tsonev en later van Nick Beggs op de Chapman stick. Wat wil een mens nog meer. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik een emotionele reactie kreeg van een bassolo, maar hier zijn we.