Ik heb Sufjan Stevens pas leren kennen na de hoogdagen van Illinoise (voor mij nog steeds zijn beste CD), maar hij is wel stevig aan me beginnen groeien sinds. Zelfs de Age of Adz weet me meer dan behoorlijk te bekoren, zeker nadat ik hem live aan het werk zag in Brussel (met Impossible Soul als magistrale afsluiter).
Toen ik vernam dat er een nieuwe CD zou uitkomen, begon mijn hartje alvast wat sneller te kloppen. Het zou een gevoelige CD worden, ter nagedachtenis van zijn overleden moeder.
Maar de twee nummers die bij wijze van voorsmaakje de wereld ingestuurd werden, vond ik niet slecht, maar ook niet super.
Tot ik uiteindelijk de full CD in handen kreeg. Ik zat alleen in de auto toen ik er de eerste keren naar luisterde. En fuck, wat grepen die nummers naar mijn keel! De twee singles die ik al kende kwamen nu wel volledig tot hun recht en maakten de puzzel compleet. De outro's bij de liedjes waren geen aandachttrekkers maar deden wat ze moesten doen: de overgang naar het volgende pareltje verzorgen en het tempo van de plaat laag houden.
Sufjan zorgt alweer voor een magistrale conceptplaat die mij, ondanks de beperktere instrumentatie, tot nu toe weet blijven te boeien en waar ik bij elke nieuwe beluistering nog iets nieuws weet te ontdekken.
Huidige favoriete tracks (o, ironie ): Should Have Known Better, The Only Thing & No Shade. Maar de andere pareltjes zijn zich nog volop aan het ontpoppen.
Ik kan niet wachten om hem in september terug live aan het werk te zien.