Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015)

Ik sta aan jullie kant hoor, DeDaniel, Shelter en Hendrik!

Illinoise was ambitieuzer qua arrangementen en dat leverde bij momenten inderdaad erg goede songs op maar al bij al vind ik het nog moeilijk om die volledige plaat geconcentreerd uit te zitten, dan is Carrie & Lowell toch gefocuster vind ik: staat geen nummer of zelfs noot teveel op. Kan alleen voor mezelf spreken maar mij bevalt dit album me dan ook een pak beter. (Fourth of July vind ik trouwens best wel een "klassieker" en er zijn nog een aantal kanshebbers ).

Bij mij werkt het precies andersom. Ik vond het album eerst een tikkeltje saai en soms wat vervelend, maar na een tiental luisterbeurten vind ik het alleen maar beter worden. De songs beklijven, in al hun soms minimale vorm.

Ik vond net Sufjan maar niks tot deze schijf er was. Nu heb ik ook al enkel malen Illinois beluisterd en het groeit. Deze beluister ik minstens twee maal per dag, ik krijg er geen genoeg van. Misschien wordt het wel een 5.

Ik blijf dan gewoon weg bij zo'n album. Beetje als een boek lezen in een vreemde taal en vervolgens klagen dat je het niet snapt.

Ben ik globaal wel met je eens maar ik moet bekennen dat ik ook wel eens forse tegenwind laat horen bij een hoog gewaardeerd album buiten mijn smaakvenster waarvan ik de toegekende muzikale waarde niet snap. Als tegengas. Moet toch kunnen, zo af en toe?

Na regelmatige beluistering blijft dit voor mij een mooi fragiel album waarvan ik gedoseerd kan genieten.

Flauw hoor: 'dat je het niet snapt'...

Beste singer/songwriter (m/v) lijkt me een spannend onderwerp voor een top 100. Ik ben benieuwd of en op welke plek Sufjan er op zou voor komen, even daar gelaten of hij wel in het genre past.

Tuurlijk, maar dat is wat anders dan een artiest afrekenen op jouw eigen smaak toch?

Lijkt me inderdaad een mooi topic! Vorig jaar plaatste Popmagazine Heaven een lijst met wat volgens hen de beste singer-songwriters waren. Er volgde een ware polemiek door lezers die totaal niet eens waren met die lijst, waaronder ikzelf Interessant lijkt me welke criteria je daarvoor gaat hanteren.

Of je het nu wilt of niet, ieder nieuw album van Sufjan Stevens is een 'landmark album'. Of hij nou met Seven Swans en Michigan geheel eigenhandig en vroeg de folkrevival inzet, bruggen slaat tussen genres op Illinois of op superieure en onnavolgbare wijze laat zien dat er zoiets kan bestaan als oprechte organische elektronische muziek op Age of Adz, Sufjan Stevens weet waar hij mee bezig is: hij is een grootmeester.

Er zijn nu eenmaal niet zoveel songwriters (nu niet en ook de afgelopen decennia niet) die albums maken die integraal kloppen en dan vervolgens herhaaldelijk dat soort albums maken. Stevens neemt ook nog eens iedere keer zelf de productie voor zijn rekening én schrijft behalve briljante liedjes, doordringende teksten met lading. Met name dit laatste wordt nogal eens over het hoofd gezien.

Ik wil hier geen paginalang epistel voorschotelen, maar geef wel graag ter overweging mee aan alle sceptici (en liefhebbers natuurlijk) dat het materiaal van Sufjan Stevens net als dat van Dylan, Cohen en Paul Simon essaywaardig is (het is heel goed te onderbouwen waarom zijn werk zo retegoed is). Zijn werk is poëtisch en staat open voor interpretatie en bovenal is zijn kritiek op Amerika en onze huidige samenleving - hoewel subtiel - krachtig.

Sufjan Stevens verwijst zelf naar de liedjes op dit album als 'Modern Hymns' en verder is het mijn interpretatie dat hij de dood van zijn moeder niet slechts gebruikt om aan confessional songwriting te doen. Sufjan StevensHet is mijn interpretatie dat het nooit echt gekend hebben van zijn overleden moeder en de zaken daaromheen uit zijn persoonlijke leven gebruikt als een metafoor om de leegte van de moderne tijd aan de kaak te stellen en hier voornamelijk vraagtekens bij te zetten. En om nog even in de Hymns-context te blijven: het verliezen van de kern, of meer het niet kennen van de oorsprong is een terugkerend thema op dit album. Stevens pleit voor bezinning en het niet uit het oog verliezen van 'waardige' redenen om te leven.

Ik bespaar jullie mijn verdere essay hierover, maar geef hier toch graag mijn interpretatie mee. Op subjectief vlak wil ik graag nog zeggen dat dit album me vanaf de eerste noot heeft gegrepen, herhaaldelijk kippenvel geeft en me zwaar ontroert.

Dus al dit bovenstaande gelul eromheen is niet eens nodig haha Dit is naar mijn mening gewoon opnieuw een meesterwerk van een van de grootste kunstenaars die onze tijd kent.

Goedemorgen, ik heb net de LP binnen en kan iedereen die platen draait aanraden om Carrie & Lowell van vinyl te luisteren: wat een sound!

Heb je ook de doorzichtige versie west?

Interessante interpretatie die een ander licht op de teksten zet en tot nadenken stemt.

Nee, ik was te laat. Moest eerst aan de plaat wennen.

Hebbes

Hij wel hoor!

Na talloze draaibeurten, nou ja talloos, zeker 10 tot 15, deze week neig ik naar de volle score. Troost, rust, geluk, alles zit in dit prachtige bescheiden plaatje.

Voor nummers:
Death with Dignity
Should Have Known Better
Fourth of July

verdient dit album al 4,5*
prachtig

Europese tournee aangekondigd!
10 September: Brussels, Bozar
23 September: Amsterdam, Royal Theatre Carre
24 September: Amsterdam, Royal Theatre Carre

Alle data

Naar aanleiding van een zeer goede recensie van dit album in het lokale dagblad was mijn nieuwsgierigheid gewekt.
Ik ken Sufjan Stevens enkel van naam.
Zojuist een eerste luisterbeurt achter de rug, mooie ingetogen muziek maar het album kan mij ( nog ) niet in zijn geheel boeien, wellicht dat dat nog gaat veranderen.

Tip aan iedereen die bestaat: kijk de liveversies van de liedjes op dit album op YouTube. Nóg aangrijpender dan de studioversies.

Prachtig album waar ik bij vlagen behoorlijk vochtige oogjes van krijg. Ik ben altijd al meer fan geweest van een ingetogen Sufjan. De gedetailleerde teksten, de oprechte voordracht, de serene instrumentatie... schitterend. En daarnaast speelt het ook mee dat mijn oma al maanden op sterven ligt, en ik mijn moeder enorm zie worstelen met dit aankomende verlies. Bedankt Sufjan.

+1 Mijn oma is na enkele maanden strijd tegen kanker gestorven. Gedurende al die tijd was dit album mijn trouwe metgezel. Troostvol album dat mij steeds weer tot rust weet te brengen.

Muzikaal meestal fraai en minimalistisch en daar hou ik wel van. Die fluisterstem daar heb ik het dan weer niet mee en mocht er nu wat meer afwisseling zijn in die zang van nummer tot nummer... Nee, het is 11 maal prijs en dat is jammer want daardoor blijft het niet boeien. Misschien moet het nog wat groeien maar ik vrees dat het niet helemaal mijn ding is, het is me te braafjes .

Dit is de eerste plaat van 2015 waarbij ik moest huilen. Geweldig. Het is niet zo groots als Illinoise, maar zo klein en ingetogen dat het mij alleen maar diep raakte. Een prachtig album wat ik bewust niet digitaal ga downloaden maar alleen maar op vinyl ga beluisteren.

Wat kan muziek mooi zijn, de een geeft 5 sterren de ander de helft. Het kan mij niet boeien helaas.

5 jaar na het tegenvallende en veel te overdadig geproduceerde album The Age of Adz slaat Sufjan Stevens een totaal andere richting in: ingetogen melancholieke singer-songwritersongs zonder overbodige franje, gezongen met fluisterstem. De teksten - veelal handelend over zijn jeugd en de dood van zijn moeder - zijn persoonlijker dan ooit en beroeren de luisteraar. De arrangementen zijn sober maar sfeervol en staan helemaal in dienst van de song. Uiteindelijk vind ik dat zijn beste album sinds Illinois en het bewijs dat goede songs belangrijker en duurzamer zijn dan productionele poespas. Hopenlijk brengt hij nog meer zulke prachtalbums!

Goed gehoord Luc en natuurlijk helemaal mee eens.
Dit is zo'n plaat die over zoveel jaar nog boeit, omdat er een zekere tijdloosheid van uitstraalt.
Qua vorm zou dit namelijk best een eind 60's - begin 70's album geweest kunnen zijn, met die verstane dat de produktie en bepaalde sfeertapijtjes nu natuurlijk anders zijn.
Ik hoor hier en daar wat Nick Drake doorklinken.
De stem van Stevens heeft overeenkomsten, maar ook de kalmte en ingetogenheid in muzikaal opzicht.

Mooi.

Ik heb Sufjan Stevens pas leren kennen na de hoogdagen van Illinoise (voor mij nog steeds zijn beste CD), maar hij is wel stevig aan me beginnen groeien sinds. Zelfs de Age of Adz weet me meer dan behoorlijk te bekoren, zeker nadat ik hem live aan het werk zag in Brussel (met Impossible Soul als magistrale afsluiter).
Toen ik vernam dat er een nieuwe CD zou uitkomen, begon mijn hartje alvast wat sneller te kloppen. Het zou een gevoelige CD worden, ter nagedachtenis van zijn overleden moeder.
Maar de twee nummers die bij wijze van voorsmaakje de wereld ingestuurd werden, vond ik niet slecht, maar ook niet super.
Tot ik uiteindelijk de full CD in handen kreeg. Ik zat alleen in de auto toen ik er de eerste keren naar luisterde. En fuck, wat grepen die nummers naar mijn keel! De twee singles die ik al kende kwamen nu wel volledig tot hun recht en maakten de puzzel compleet. De outro's bij de liedjes waren geen aandachttrekkers maar deden wat ze moesten doen: de overgang naar het volgende pareltje verzorgen en het tempo van de plaat laag houden.
Sufjan zorgt alweer voor een magistrale conceptplaat die mij, ondanks de beperktere instrumentatie, tot nu toe weet blijven te boeien en waar ik bij elke nieuwe beluistering nog iets nieuws weet te ontdekken.
Huidige favoriete tracks (o, ironie ): Should Have Known Better, The Only Thing & No Shade. Maar de andere pareltjes zijn zich nog volop aan het ontpoppen.
Ik kan niet wachten om hem in september terug live aan het werk te zien.