Black Metal. Een genre wat meteen tot de fantasie spreekt. Geschminkte mannen die onverstaanbaar schreeuwen over dood, zelfmoord en alles wat verrot is. Een breed lachende Varg Vinerkes roept op tot kerkbranden en het uitmoorden van alles wat gelovig is. De extremen van deze muzieksoort hebben mij weinig kunnen geruststellen. Muzikaal is het al heel wat om te slikken (extreem lo-fi om het frostbitten en kvlt te accentueren) en de bijpassende leefstijl gaat mensen zoals ik veel te ver. Mijn voorkeur ging uit naar een ander exteem, de emotionele hardcore, zogehete skramz. Nog een genre wat je met een korreltje zout moet nemen. Want zeg nou eerlijk, welke muziekliefhebber stemt zijn gemoedstoestand geheel af op de wanhoop en melancholie van de muziek?

Wat deze genres ook van elkaar onderscheidt is een ander bekend fenomeen in harde muziek; DIY Hardcore. Skramz staat heel dichtbij zijn grote broer Hardcore; kelder-shows in een vergeten deel van Californië zijn de norm. Alleen met de doe-het-zelf mentaliteit kan je deze muziek van de grond brengen. Onder invloed van deze mentaliteit ben ik veel pareltjes tegen gekomen op de ground zero van Metallc Hardcore; Deathwish Inc. met Parting The Sea Between Brightness and Me, Blind To What Is Right en van post-hardcore format Topshelf Records met Somewhere On The Bottom Between Vega and Altair en Old Pride. Mijn vrienden van de Metal raadden mij een solo-artiest aan; Alcest. De koning van de shoegazende Black Metal. Geïntrigeerd door dit genre, maar nog niet helemaal overtuigd, kwam daar een plaat die wel kon opleven tot de melancholie van Joy Division en The Cure; Roads To Judah van Deafheaven. Een mix van shoegaze, post-rock en Black Metal gemaakt door Hardcore kids. Met eindeloze zinnen als "I Hated Myself For It" een ware uitblinker in zijn soort. De unieke blend van skramz en Black Metal levert vier prachtige eposen op in een slecht afgemixte plaat. De blastbeats zijn moeilijk te onderscheiden van de dronende gitaren en de screams komen nauwelijks boven de muren van geluid uit. Desondanks zijn Violet, Language Games, Unrequited en Tunnel of Trees absolute bomaanslagen op het genre dankzij het dromerige wat wij kennen van muzikale uitstapjes zoals My Bloody Valentine.

In '13 zijn we twee jaar verder van het fenomeen Deafheaven. Er is gewisseld van sessie-drummer die ervoor koos met zijn full-on shoegaze band Whirr door te gaan. De anticipatie voor Sunbather is enorm, zeker toen de albumcover ruim van tevoren te aanschouwen was. Een volledig roze platenhoes met halve blokletters. Hier en daar wordt rondgegooid met de termen art-fart en hipster. Want Black Metal wordt nou eenmaal gemaakt door de geschminkte mensen en niet door twee jongens die toevallig deze muzieksoort willen beoefenen in een wereld van punk. Maar wie écht die stap neemt komt nooit bedrogen uit; dit album is een meesterwerk. De melancholische gitaarklanken van Dream House nemen je meteen me in de Sunbather. De aansluitende blastbeat en screams laten je op het puntje van je stoel zitten en zo wordt er langzaam opgebouwd naar de climax. Vervolgens volgt er een knap staaltje minimalistische post-rock die in het vakje Mogwai te plaatsen valt. In één klap zijn we in een time-warp naar '11 met de zeer overtuigende kopstem die ditmaal uitschreeuwt "I Wanted To Dream." Om vervolgens bij te komen van de droom is daar Irresistable. Met in de begeleiding een piano die weliswaar van het typische ontsnapt, maar dezelfde melancholiek weet te behouden. De titelsong weet ons net zo goed vast te houden als de Dream House, dit is Sunbather, waar je je kan baden in het dromerige. De post-rock blijft terugkomen zodra we gedwongen worden te luisteren naar Duits gebrabbel (Wurde die welt dunkler als lichter die draußen in einem schrank voll von hungrigen Fledermäuse und der Whisky und Wein eingeben unseren adern, wenn blut war zu schwach um weiterzumachen) terwijl er op de achtergrond een vreselijk irritant loopje speelt wat je niet los kan laten. Zodra de man uitgepraat is wordt dit loopje nog irritanter, gedipt in noise en dissonantie en breekt het uit in de post-rock die zelfs Godspeed You! Black Emperor al dertien jaar niet meer ter gehore heeft gebracht. Dan volgt Vertigo, met een blastbeat (opvolgend aan gitaarsolo) die net als de film duizelt en boeit tot het einde van de rit. Waar we in '11 autosleutels hoorden rinkelen, deuren dicht hoorden klappen en alarmpjes voor de autogordels afgingen, hebben wij nu te maken met Deafheaven op een parkeergarage, een preker en piepende banden. Wat het ook is, als een geheel eigen Dead Flag Blues speelt het meteen op de verbeelding in. Abrupt worden we The Pecan Tree ingeslingerd. Met wéér dat dromerige wat deze o zo bekende blastbeat inmiddels losmaakt. Langzaam maar zeker wordt er gewerkt naar een finale. De pianoloopjes keren terug maar dit keer klinkt het nog hoopvoller dan ooit tevoren. Zou dit het einde van de Sunbather kunnen betekenen? Wie geluisterd heeft naar Roads to Judah was misschien wat teleurgesteld met de eindsprint. Een radiostem leid ons wat af van het pianoloopje wat inmiddels zodanig veranderd is dat het bestempelt kan worden als post-post-rock. Maar dan gaan we weer los. De dynamiek in dit album wordt nog één keer benadrukt door oorverdovend geschreeuw. Alles komt bij elkaar en de gitaar laat zich van zijn beste kant zien met een riff die wel eeuwig door had mogen gaan. Helaas betekent dat dat het boek uit is.

Sunbather is een plaatje geworden. Van de intense screams tot de kalmerende intermezzo's. Van de dijk van een blastbeat tot de meest dynamisch gecomponeerde post-rock. Het roze in de albumart springt eruit en geeft je het net als Loveless het gevoel dat je erin mag verdrinken. Met alle stereotypes van Black Metal worden korte metten gemaakt door de variatie in Sunbather (waar Roads met zijn vier nummers aan ontbrak). Menig melodische Metal liefhebber zou voor altijd zweren bij eenmansorkest Alcest, maar die Fransoos ontbreekt aan de gedurdheid van de trve American Black Metal Deafheaven. Melancholiek, verdriet en pijn voeren de boventoon. Zoals er gespeeld word met de blastbeat is absoluut untouchable. Hoe het samen gaat met de skramz, post-rock en het shoegazen is ongekend. Een absoluut muzikaal hoogtepunt van de afgelopen tien jaar (internet heeft een grote rol gespeeld in het samensmelten van dergelijke extreme muziekgenres) en voor mij een overtuigende 5/5.