Deafheaven - Sunbather (2013)

Op het internet was er weer gezeik over de hoes, een black metal-hoes die roze is? Deafheaven speelt dan ook geen standaard black metal. Het is black metal met invloeden van post-rock en shoegaze, zo coverden ze vorig jaar Punk Rock / Cody van Mogwai op een prachtige manier. Het debuutalbum was prachtig, het miste alleen wat variatie. Daarom staat die niet op 5 sterren maar op 4,5 ster.

Dit nieuwe album moet schijnbaar veel dynamischer en gevarieerder zijn. Ik kan niet wachten, er komt waarschijnlijk een voorproefje deze maand!

Sunbather Studio Footage

De drums klinken vele malen beter en gevarieerder dan op Roads To Judah en ik hoor een echte shoegazeriff langskomen. Het eind met de vocalen gaf me echt kippevel, wat een intensiteit zit er in de screams in combinatie met die melancholische gitaren! Ik kan echt niet wachten om dit album te horen, mijn verwachtingen zijn hoog!

Ik ben ook behoorlijk benieuwd naar deze plaat. Zeg maar gerust reuze benieuwd. Reden? De eerste kennismaking met debuut 'Roads to Judah' is een ware verademing. Deafheaven geeft een lichtjes afwijkende invulling aan de post black metal. Shoegaze invloeden zijn inderdaad niet uit de lucht gegrepen. Als deze nieuwe minstens zo intens is, hebben we met een topplaat te maken, zeker weten. Al is er altijd het gegeven van "de moeilijke tweede".

Gelukkig hebben al veel bands laten zien dat dit in feite flauwekul is.

Morgen wordt Dream House vrijgegeven!

Dream House

Wat is dit mooi! Dit nummer overtreft het materiaal van Roads To Judah. Het is zeer intens maar tegelijkertijd melodieuzer. De drums zijn veel gevarieerder en het nummer bouwt geweldig op. Als heel het album van dit niveau is hebben we echt een kandidaat voor het album van het jaar.

Klinkt zeker niet verkeerd Don . Erg goed zelfs, zeker naar het einde toe.

Dream House is nu in hoge kwaliteit te downloaden via Pitchfork.

De gelaagdheid is nu vele malen beter te horen, het is nu nog mooier! Hoe goed gaat dit in godsnaam wel niet op CD klinken?

Geweldig nummer dat Dream House!
Erg aangrijpend, zit sterk ineen en zorgt voor voldoende variatie om te blijven boeien.

Fantastisch nummer, dat moet ik beamen. Over de gehele lengte ook maar geen tikkeltje slap, erg intense sfeer ook. Op basis van dit nummer en de vorige plaat moet ik concluderen: straffe band!

Die nieuwe track klinkt fantastisch. Ik heb hoge verwachtingen van dit album.

Een nieuw album van Deafheaven, daar heb ik zin in! Roads to Judah heeft mijn interesse in (post-)black metal flink aangewakkerd, dus dit is een album waar ik weg benieuwd naar ben. En bovendien een waarvan ik hoge verwachtingen heb.

Dream House is super. De sfeer die wordt gevormd is boven het niveau van Violet, naar mijn mening het beste nummer op hun debuutplaat. Ik had wel wat moeite met de drums in het eerste deel van het nummer, die mij nergens leken heen te haan. Maar na wat herbeluisteringen klopt het plaatje helemaal. De verwachtingen zijn hoog.

Ik had echt torenhoge verwachtingen en daar weten de mannen van Deafheaven zelfs zonder probleem vet over heen te walsen. Roads To Judah waren 4 nummers, dit is een ware mastodon van 60 minuten in 7 delen. Dream House is niet eens het beste nummer van het album en dat was al een van mijn favoriete nummers van de laatste 5 jaar.

Irrestible pakt de prachtige gitaarmelodie van Dream House over met piano op de achtergrond, zo mooi! Sunbather ligt in hetzelfde straatje als Dream House maar na het intermezzo genaamd Please Remember weet het album zich nog een aantal niveaus omhoog te schoppen. Bij Vertigo heb ik gewoon superlatieven te kort. Het rustige begin wordt meesterlijk opgebouwd naar een salvo van cirkelende gitaren en zelfs een gitaarsolo! Daarna komt er een ware furie van blastbeats en black metal-riffs op je af, echt adembenemend. Windows brengt weer even de rust in het album, het deed me zelfs aan Godspeed You! Black Emperor denken.

The Pecan Tree is een fabelachtig mooie afsluiter. De mooiste landschappen komen langs als ik mijn ogen sluit. Het begint dromerig, maar in de hardere stukken wordt het zelfs nog dromeriger. Black metal, shoegaze en post-metal hebben nog nooit zo mooi bij elkaar geklonken. Alles wat ik mooi vind aan muziek zit in dit album. Oerkracht, spanning, dynamiek, dromerig en psychedelisch, ijzig, melancholisch, gevarieerd. De meeste dromen zijn bedrog, zei ene M. Borsato eens. Grote onzin, want Sunbather maakt mijn muzikale droom waar. Ik beoordeel meestal pas na meerdere luisterbeurten maar met dit album maak ik gelijk zo'n connectie dat ik het niet kan laten om de volle mep er in te gooien. Een echte volle mep.

Haha, dat is vlug! Maakt me enorm benieuwd!

Als het waar is wat je zegt, Don, en 'Dream House' is niet eens het beste nummer op de plaat, dan zou dit wel 'ns fabelachtig kunnen zijn. Ik krijg er maar geen genoeg van, fantastisch nummer!

Dan kijk ik even op de Last.fm pagina van Don Cappuccino en zie ik ineens dat The Black Heart Rebellion van de eerste plek is gestoten door dit album. Hier ben ik dan ook erg benieuwd naar, Dream House klinkt alvast erg goed

Deze folkie moet er ook al aan geloven - sterke opener vooral, smaakt goed dit.

En hij wordt alleen maar beter per luisterbeurt, ik heb helemaal niks aan te merken op dit album. De overgangen zijn perfect, alles klopt! In de laatste jaren heb ik geen 10 meer aan een album gegeven, maar Sunbather krijgt die eer. Er komt natuurlijk een review aan die helemaal beschrijft waarom ik dit album helemaal het einde vind.

Nou, je maakt mij nog meer benieuwd nu. Deze staat zeker op het lijstje, misschien is dit dé knaller die dit jaar voorlopig nog mist.

Inmiddels is het volledige album ook te streamen via Pitchfork Advance tot 30 mei.

Poeh dit is goed zeg, even wat vaker naar luisteren om tot een goed oordeel te komen. Het zou me echter niets verbazen als deze in mijn top 5 dit jaar beland.

Dream House vind ik echt een waanzinnig nummer. Maar je hebt daarmee wel gelijk het absolute prijsnummer te pakken. Nergens weten ze daar verder bij in de buurt te komen. Of het moet afsluiter The Pecan Tree zijn. Deafhaven doet me denken aan Drudkh en Wolves in the Throne Room. Met als verschil dat Deafheaven er her en der een spannende melodie doorheen gooit. Ik blijf het ook jammer vinden dat bands die weinig nummers op een album plaatsen het nodig vinden om niemanddalletjes als, in dit geval, Irressistible en Windows erop te zetten.

Prima band maar ze kunnen beter dan dit. Dat laten ze met het openingsnummer duidelijk horen.

Roads to Judah heeft me nog steeds niet echt kunnen overtuigen, dus naar dit album keek ik niet echt uit. Maar Dream House is echt prachtig! Als dat niet het beste nummer is van het album, zoals de Don zegt, dan belooft dit jaarlijstmateriaal te worden!
Fantastische hoes, ook!

Irresistible, Please Remember en Windows moet je ook niet echt zien als volledige nummers, maar meer intro's naar het opkomende nummer. Het zijn schakels in het geheel dat Sunbather heet. Irresistible vind ik echt prachtig, vooral wanneer de piano er in komt.

Ik hoor er niet echt Wolves In The Throne Room en Drudkh in. Meer My Bloody Valentine, Mogwai, Explosions In The Sky, Immortal, Godspeed You! Black Emperor en Orchid.

Vergeet Lantlos niet.

En net die invloed zorgt voor dat extra randje waardoor ik deze band heel goed trek. Normaal gezien heb ik een grondige hekel aan dit genre, maar Deafheaven vind ik prachtig.

Black Metal. Een genre wat meteen tot de fantasie spreekt. Geschminkte mannen die onverstaanbaar schreeuwen over dood, zelfmoord en alles wat verrot is. Een breed lachende Varg Vinerkes roept op tot kerkbranden en het uitmoorden van alles wat gelovig is. De extremen van deze muzieksoort hebben mij weinig kunnen geruststellen. Muzikaal is het al heel wat om te slikken (extreem lo-fi om het frostbitten en kvlt te accentueren) en de bijpassende leefstijl gaat mensen zoals ik veel te ver. Mijn voorkeur ging uit naar een ander exteem, de emotionele hardcore, zogehete skramz. Nog een genre wat je met een korreltje zout moet nemen. Want zeg nou eerlijk, welke muziekliefhebber stemt zijn gemoedstoestand geheel af op de wanhoop en melancholie van de muziek?

Wat deze genres ook van elkaar onderscheidt is een ander bekend fenomeen in harde muziek; DIY Hardcore. Skramz staat heel dichtbij zijn grote broer Hardcore; kelder-shows in een vergeten deel van Californië zijn de norm. Alleen met de doe-het-zelf mentaliteit kan je deze muziek van de grond brengen. Onder invloed van deze mentaliteit ben ik veel pareltjes tegen gekomen op de ground zero van Metallc Hardcore; Deathwish Inc. met Parting The Sea Between Brightness and Me, Blind To What Is Right en van post-hardcore format Topshelf Records met Somewhere On The Bottom Between Vega and Altair en Old Pride. Mijn vrienden van de Metal raadden mij een solo-artiest aan; Alcest. De koning van de shoegazende Black Metal. Geïntrigeerd door dit genre, maar nog niet helemaal overtuigd, kwam daar een plaat die wel kon opleven tot de melancholie van Joy Division en The Cure; Roads To Judah van Deafheaven. Een mix van shoegaze, post-rock en Black Metal gemaakt door Hardcore kids. Met eindeloze zinnen als "I Hated Myself For It" een ware uitblinker in zijn soort. De unieke blend van skramz en Black Metal levert vier prachtige eposen op in een slecht afgemixte plaat. De blastbeats zijn moeilijk te onderscheiden van de dronende gitaren en de screams komen nauwelijks boven de muren van geluid uit. Desondanks zijn Violet, Language Games, Unrequited en Tunnel of Trees absolute bomaanslagen op het genre dankzij het dromerige wat wij kennen van muzikale uitstapjes zoals My Bloody Valentine.

In '13 zijn we twee jaar verder van het fenomeen Deafheaven. Er is gewisseld van sessie-drummer die ervoor koos met zijn full-on shoegaze band Whirr door te gaan. De anticipatie voor Sunbather is enorm, zeker toen de albumcover ruim van tevoren te aanschouwen was. Een volledig roze platenhoes met halve blokletters. Hier en daar wordt rondgegooid met de termen art-fart en hipster. Want Black Metal wordt nou eenmaal gemaakt door de geschminkte mensen en niet door twee jongens die toevallig deze muzieksoort willen beoefenen in een wereld van punk. Maar wie écht die stap neemt komt nooit bedrogen uit; dit album is een meesterwerk. De melancholische gitaarklanken van Dream House nemen je meteen me in de Sunbather. De aansluitende blastbeat en screams laten je op het puntje van je stoel zitten en zo wordt er langzaam opgebouwd naar de climax. Vervolgens volgt er een knap staaltje minimalistische post-rock die in het vakje Mogwai te plaatsen valt. In één klap zijn we in een time-warp naar '11 met de zeer overtuigende kopstem die ditmaal uitschreeuwt "I Wanted To Dream." Om vervolgens bij te komen van de droom is daar Irresistable. Met in de begeleiding een piano die weliswaar van het typische ontsnapt, maar dezelfde melancholiek weet te behouden. De titelsong weet ons net zo goed vast te houden als de Dream House, dit is Sunbather, waar je je kan baden in het dromerige. De post-rock blijft terugkomen zodra we gedwongen worden te luisteren naar Duits gebrabbel (Wurde die welt dunkler als lichter die draußen in einem schrank voll von hungrigen Fledermäuse und der Whisky und Wein eingeben unseren adern, wenn blut war zu schwach um weiterzumachen) terwijl er op de achtergrond een vreselijk irritant loopje speelt wat je niet los kan laten. Zodra de man uitgepraat is wordt dit loopje nog irritanter, gedipt in noise en dissonantie en breekt het uit in de post-rock die zelfs Godspeed You! Black Emperor al dertien jaar niet meer ter gehore heeft gebracht. Dan volgt Vertigo, met een blastbeat (opvolgend aan gitaarsolo) die net als de film duizelt en boeit tot het einde van de rit. Waar we in '11 autosleutels hoorden rinkelen, deuren dicht hoorden klappen en alarmpjes voor de autogordels afgingen, hebben wij nu te maken met Deafheaven op een parkeergarage, een preker en piepende banden. Wat het ook is, als een geheel eigen Dead Flag Blues speelt het meteen op de verbeelding in. Abrupt worden we The Pecan Tree ingeslingerd. Met wéér dat dromerige wat deze o zo bekende blastbeat inmiddels losmaakt. Langzaam maar zeker wordt er gewerkt naar een finale. De pianoloopjes keren terug maar dit keer klinkt het nog hoopvoller dan ooit tevoren. Zou dit het einde van de Sunbather kunnen betekenen? Wie geluisterd heeft naar Roads to Judah was misschien wat teleurgesteld met de eindsprint. Een radiostem leid ons wat af van het pianoloopje wat inmiddels zodanig veranderd is dat het bestempelt kan worden als post-post-rock. Maar dan gaan we weer los. De dynamiek in dit album wordt nog één keer benadrukt door oorverdovend geschreeuw. Alles komt bij elkaar en de gitaar laat zich van zijn beste kant zien met een riff die wel eeuwig door had mogen gaan. Helaas betekent dat dat het boek uit is.

Sunbather is een plaatje geworden. Van de intense screams tot de kalmerende intermezzo's. Van de dijk van een blastbeat tot de meest dynamisch gecomponeerde post-rock. Het roze in de albumart springt eruit en geeft je het net als Loveless het gevoel dat je erin mag verdrinken. Met alle stereotypes van Black Metal worden korte metten gemaakt door de variatie in Sunbather (waar Roads met zijn vier nummers aan ontbrak). Menig melodische Metal liefhebber zou voor altijd zweren bij eenmansorkest Alcest, maar die Fransoos ontbreekt aan de gedurdheid van de trve American Black Metal Deafheaven. Melancholiek, verdriet en pijn voeren de boventoon. Zoals er gespeeld word met de blastbeat is absoluut untouchable. Hoe het samen gaat met de skramz, post-rock en het shoegazen is ongekend. Een absoluut muzikaal hoogtepunt van de afgelopen tien jaar (internet heeft een grote rol gespeeld in het samensmelten van dergelijke extreme muziekgenres) en voor mij een overtuigende 5/5.

Amen.

Prachtig stuk sprrrt!

Ik ben ook bezig met een recensie en ik ga gelukkig een hele andere kant op. Wel net zo enthousiast.