menu

Deafheaven - Sunbather (2013)

mijn stem
4,01 (256)
256 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Deathwish

  1. Dream House (9:14)
  2. Irresistible (3:13)
  3. Sunbather (10:16)
  4. Please Remember (6:26)
  5. Vertigo (14:37)
  6. Windows (4:42)
  7. The Pecan Tree (11:26)
totale tijdsduur: 59:54
zoeken in:
avatar van Zagato
4,0
Beter laat dan nooit, Sunbather voor het eerst aan het luisteren. Wat een roller coaster, klinkt echt heel goed!

Metallica-jansen
Ik heb in mijn leven al heel wat "herrie" geconsumeerd en vind dit zeker goed, maar kwartje nog niet echt gevallen. Maar hoe kunnen niet-metalfans dit nu geweldig vinden??? En in hun top10 plaatsen, vraag ik mij nu af.. kZet hem nog maar eens op.

avatar van ASman
4,5
Metallica-jansen schreef:
Maar hoe kunnen niet-metalfans dit nu geweldig vinden??? En in hun top10 plaatsen, vraag ik mij nu af..


Hun associatie met de "hipster"-scene heeft de band zowel positief als negatief beïnvloedt. Aan de ene kant pikten fans van experimentele en indie muziek - ondanks het feit dat deze doorgaans geen metalfanaten zijn - de band op; aan de andere kant werd de band door metalpuristen met argusogen bekeken. Metalfans met een open geest konden deze Sunbather dan wel weer smaken.

Zelf doet hun fysieke verschijning er mij niet toe. Het is de muziek die telt; en die is van hoog niveau.

avatar van Don Cappuccino
5,0
Metallica-jansen schreef:
Ik heb in mijn leven al heel wat "herrie" geconsumeerd en vind dit zeker goed, maar kwartje nog niet echt gevallen. Maar hoe kunnen niet-metalfans dit nu geweldig vinden??? En in hun top10 plaatsen, vraag ik mij nu af.. kZet hem nog maar eens op.


Ik zag Wolves in the Throne Room en Deafheaven (twee Amerikaanse blackmetalbands die allebei door puristen verguisd worden) op dezelfde dag op het Roadburn-festival in Tilburg en toen besefte ik goed waarom de band zo breed gedragen wordt, ook buiten de metalwereld. Wolves in the Throne Room is heel atmosferisch, meer geschoeid in de jaren '90 blackmetal, maar dan glanzender: minder aansprekend voor de niet-metalfan, maar al wel wat toegankelijker dan de Noorse bands. Deafheaven heeft die sound gepakt, maar stuurt dat meer richting post-hardcore en screamo (Envy, Orchid) en post-rock (Mogwai, Explosions in the Sky) met een vleug shoegaze. Ook gaat de band veel dynamischer aan het werk, de composities zijn heel beweeglijk. Daarbij speelt gitarist Kerry McCoy vaak alsof Johnny Marr (The Smiths) en Kevin Shields (My Bloody Valentine) samen in een blackmetalband spelen, klankkleuren die dus ook niet-metalfans ontzettend kunnen aanspreken.

4,5
Als je dit zo leest zijn Metalfans autisten en heel conservatief.
Ik herken het wel, ben geen metalfan, dit grijpt me aan omdat ik ook heel erg hou van postrock en shoegaze en snelle muziek bv de 1e lp van Husker DU, sneller bestaat bijna niet, erg kan appreciëren.
Maar kom op als je een melodie hoort dan is het toch niet meteen niet goed of valt het niet binnen het straatje.
Metal wake up!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

avatar van Don Cappuccino
5,0
Grootfaas schreef:
Als je dit zo leest zijn Metalfans autisten en heel conservatief.


Nou, dat is misschien een statement dat ietwat kort door de bocht is. Deafheaven heeft zichzelf nooit als blackmetalband willen neerzetten (al is dat wel een invloed natuurlijk), maar werd door journalisten al snel in die hoek geduwd. De blackmetalwereld blijft een aparte: aan de ene kant is het misschien hét subgenre waarin op dit moment de meest vooruitstrevende zaken gebeuren, maar aan de andere kant zijn er puristen in het genre die vooral de manier waarop de band zich fysiek en visueel (roze hoes, geen ''typerende'' metalkleding) presenteert een verloochening vinden.

Blackmetal heeft zich altijd buiten de mainstream afgespeeld (op Dimmu Borgir en Cradle of Filth na, maar die bands worden ook verguisd) en is zeer individualistisch ingesteld, en zij hebben het gevoel dat het door Deafheaven is afgepakt. Toch is de groep met die mening echt wel in de minderheid en is Deafheaven door de metalwereld gewoon met open armen ontvangen. Zo stonden ze op Roadburn en Fortarock en zijn ze op tour geweest met Carcass en Lamb of God. Aan de andere kant is het ook een van de weinige metalbands die op het Amerikaanse Coachella hebben gespeeld en een commercial voor Ray-Ban hebben gedaan. Het doet me goed dat er eindelijk weer een metalband is die met een behoorlijk intens geluid een niet-metalpubliek aanspreken.

Icon E
Het is doorgaans idd een klein groepje dat image boven muziek verkiest en dientengevolge bandjes die meer dan 200 platen verkopen gaan affakkelen. Niet alleen blackmetallers hoor. Ook traditionele heavy metallers hebben daar last van. Zo werd ik bij een optreden van Steelwing uitgelachen door puisterige figuren om mijn doordeweekse polo. Gastjes hadden Iconshirts aan. Toen die band platen uitbracht, moesten hun vaders hun eerste wipje nog maken. Ik lach erom.

4,5
[quote]Don Cappuccino schreef:
(quote)


Het was natuurlijk ook wat ironisch, het gaat mij om de metalfans (spijkerjasje anyone??), niet per definitie blackmetal kan het wel waarderen hoor dat gedweep maar er werd toch in Paradiso toch soms wat raar gekeken dat meer dan de helft geen metalkleding aanhad (:
Ik heb/had ook wel autitische neigingen hoor in mijn zwarte New Wave periode

avatar van ZAP!
Ja, gaat wel, deze.

avatar van Johnny Marr
4,0
ZAP! schreef:
Ja, gaat wel, deze.

Ja, geniaal wel, deze. Vooral Dream House kwam afgelopen vrijdag live ontzettend hard aan.
ArthurDZ weet die shit wel.

avatar van ZAP!
Johnny Marr schreef:
Ja, geniaal wel, deze.
Herkansing. Ik hoor nu ook vleugjes genialiteit (eerder ook al, meen ik), maar ook deels vrijblijvendheid, en da's toch funest. Misschien is het een groeiplaatje...? Voor nu een halfje erbij.

avatar van aerobag
4,0
Stond bij mij altijd te boek als hét hipster metal album (en misschien heb ik daarom nooit naar geluisterd), maar dit steekt toch heerlijk in elkaar. Het is één grote, mistige adrenaline rush. het is zwaar, staat in de 6de versnelling, schreeuwvocalen, maar toch voelt het niet per se als een broedplaats van duisternis en depressiviteit, door opwekkende riffs en semi-experimentele melodische passages voor de afwisseling. Weer een metalplaat ontdekt die me zéér goed smaakt.

avatar van Zack
Sinds de entree van de grunt en bakken geluid is de Metal geen muziek meer (vind ik). Als het om extreem/extremer/extreemst moet gaan is het niet meer om aan te horen. Blijkbaar voor anderen nog wel gezien de score....prima.

avatar van aerobag
4,0
Hah, en dan is dit relatief nog rustige shizzle, kan nog veel extremer, of niet Don Cappuccino

avatar van Johnny Marr
4,0
Primitive Man - Caustic lijkt me wel een album voor Zack.

avatar van Don Cappuccino
5,0
aerobag schreef:
Hah, en dan is dit relatief nog rustige shizzle, kan nog veel extremer, of niet Don Cappuccino


Ten eerste krijg ik enorme jeuk als iemand een genre ''geen muziek'' noemt. Zelfs de muziek die ik het meest afgrijselijk vind blijft muziek, daar heeft mijn mening geen invloed op. Het metalgenre is aan de andere kant ook steeds melodieuzer en melodieuzer geworden. De strijd voor het ''extreme'' in metal is al lang verleden tijd, daar is alleen nog een hele kleine groep aan bands mee bezig in een subgenre als ''war metal'' bijvoorbeeld. Daar zit zeker een doel om een soort van anti-muziek te maken, maar dat blijft ook muziek.

Ten tweede kun je de vraag stellen: wat is ''extreem''? Is het in het geluid, is het in de stem, is het in het thema? Ik vind een fluisterend Sufjan Stevens-nummer over een seriemoordenaar (John Wayne Gacy Jr.) en een kruipend Scott Walker-nummer (Clara) over de dood van de minnares van Benito Mussolini extremer dan menig metalband die volle kracht vooruit gaat. De diabolische stemcapriolen van Diamanda Galás zijn extremer dan metal. Deze voorbeelden vind ik allemaal een stuk extremer dan Deafheaven.

In het kader van metal: je zou Deafheaven zelfs als ''harder'' en ''extremer'' kunnen zien vergeleken met veel blackmetalbands die toch vaak vrij mysterieus en vaag/obscuur te werk gaan. Deafheaven haalt veel invloeden uit screamo en post-hardcore (denk aan Orchid en Envy) en is daardoor veel scherper en ''in your face'' dan menig traditioneel ingestelde blackmetalband wat mij betreft. De manier waarop George Clarke in Dream House ''I want to dream'' uitstort gaat echt door merg en been. Ze zijn ook ''extremer'' in dynamiek door heel kleurrijk te werk te gaan in het gitaarwerk, met invloeden van gitaristen als Kevin Shields (My Bloody Valentine), Johnny Marr (The Smiths) en Billy Corgan (The Smashing Pumpkins).

Gast
geplaatst: vandaag om 18:23 uur

geplaatst: vandaag om 18:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.