Bij eerste beluistering heeft de press release me toch op het verkeerde been gezet ('a striking shift in tone and energy', 'an urgent and instinctive mode').. nee hoor, op 'Fragile World' gaat Finn Andrews in zekere zin verder waar hij op Asphodels was gebleven. Vond je Asphodels een mooie plaat? Dan zul je deze ook kunnen waarderen. Vond je dat saai geneuzel? Dan kun je deze rustig links laten liggen. De aanpak was overigens wel verschillend: waar Asphodels songs bevatte die al min of meer klaar waren toen hij de studio in ging, is hij voor Fragile World de studio ingegaan met slechts wat ideeën, die in een week tijd met producer Tom Healy en enkele andere muzikanten zijn uitgewerkt tot dit album.
Waar op Asphodels (naast de piano) de strijkers nadrukkelijk aanwezig waren, hoor je hier meer synths die nu een mooi klanktapijt vormen onder de songs van Finn.

Sinds zijn solo plaat uit 2019 heeft Andrews vooral platen gemaakt die je niet van je sokken proberen te blazen, maar die vooral leunen op sfeer en vrij minimale begeleiding, maar die ondertussen wel langzaam onder de huid gaan kruipen. Dat vereist een andere manier van luisteren, waarbij je de verwachtingen op basis van de soms explosievere platen uit het verleden (Runaway Found, Nux Vomica, Total Depravity) moet laten varen. Hoewel ik in eerste instantie wat teleurgesteld was door de vrijgegeven singles (juist vanwege die verwachtingen), merk ik dat ze beter werken in de context van het album. Zo is "Aurora" een mooie opener die de sfeer neerzet, en "Lungs" laat als een van de weinige uptempo nummers de zon schijnen op een verder herfstachtig album.

En dan nog begrijp ik niet helemaal waarom niet voor wat meer directere nummers is gekozen om als single vrij te geven. "High Hopes" bijvoorbeeld, die traag op gang komt maar heel mooi open bloeit. Of "New Day", die wel direct binnenkomt. "This Foolish Heart" is ook een hoogtepunt; een wat lichter nummer dat The Veils laat horen op hun meest soulvol.

Het album sluit af met een cover van Sinead 'O Connor "In This Heart", dat a capella is in de originele versie. Hier wat meer aangekleed met piano, maar nog steeds een mooie intieme afsluiter.

Kortom, sfeer is hier het kernbegrip. Uitspattingen zoals op eerdere platen kom je hier niet tegen. Een mooie plaat, dat zeker, maar ik merk dat ik ook wel weer zin heb in een rauwe Veils plaat. Andrews heeft al laten doorschemeren dat hij na de Europese tour (in de winter) in Londen wil gaan werken aan een harder album, dus wie weet.