Asphodels lijkt in veel opzichten een reactie op het vorige album And Out of the Void Came Love.
9 nummers in slechts een half uur, waar de voorganger bijna 2x zo lang was. Ook is Asphodels een bijzonder coherent geheel. Allemaal subtiele, ingetogen nummers (vooruit, Mortal Wound en Melancholy Moon zijn ietsje bombastischer/uitbundiger), daar waar de voorganger alle kanten uitwaaierde. Uiteindelijk is dat toch een puntje van kritiek op dat vorige album: materiaal dat gedurende meerdere jaren en sessies was opgenomen en niet echt één geheel wilde vormen. Asphodels is in slechts 5 dagen opgenomen en heeft daardoor een vrij ongedwongen, minimalistische, intieme sfeer, met een centrale rol voor Finn Andrews en zijn piano, overigens wel mooi aangevuld met prachtige strijkersarrangementen van componiste Victoria Kelly. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat Ashpodels nog het dichtst in de buurt komt bij zijn solo plaat One Piece At a Time uit 2019. Op het vorige album waren er nog wel (wat geforceerd klinkende) uitspattingen ('Bullfighter', 'Epoch') maar die worden hier wijselijk achterwege gelaten. Poetische teksten over liefde en over dood. Voor Andrews bekende thematiek.

Asphodels is geen plaat die z'n best doet om je van je stoel te blazen. Zeker niet bij een eerste beluistering. Het is wel een plaat die onder je huid gaat kruipen door authentiek te klinken. En juist de meest ingetogen nummers blijken dan de meeste indruk te maken. De opener van het album bijvoorbeeld, titeltrack 'Asphodels', begint met voorzichtige pianoklanken en een ijl zingende Andrews. Voorzichtig doen strijkers hun intrede, de bas volgt subtiel de piano. De Asphodels zijn bloemen die worden geassocieerd met de Griekse mythologie, waar ze verwijzen naar de onderwereld. Het is een rauw en intiem nummer over een stervende ziel die uiteindelijk rust vindt in die onderwereld. Kippenvel.

"And when my soul arrrived,
it looked just like they said,
with the ringing bells and the asphodels in the valley of the dead."

'Fortune Teller' werd al een tijdje live gespeeld, een onheilspellend nummer over het (niet) willen weten wat het leven voor je in petto heeft. 'The Ladder' als eerste single, ook weer over die zoektocht door het leven en geinspireerd door de schilderijen van Jeroen Bosch.
'The Dream of Life' is ook een prijsnummer waarin de strijkers een mooie rol spelen. 'Mortal Wound' klinkt wat dramatischer en is ook een logische single keuze. 'The Sum' klinkt als een tussendoortje dat met zijn praatzang Leonard Cohen in herinnering roept, maar toch duidelijk het minste nummer is op deze plaat. 'Melancholy Moon' zal het meest verassende nummer zijn hier; zo luchtig heb ik Finn Andrews niet eerder gehoord, in ieder geval het meest poppy nummer van de plaat. Maar 'Concrete After Rain' en 'A Land Beyond' laten vervolgens weer horen waar de kracht van dit album werkelijk zit: nummers gestript tot hun essentie, maar ze weten per beluistering meer indruk te maken.

Asphodels is geen nieuwe The Runaway Found of Nux Vomica, echte klassiekers uit hun oeuvre. Deze kan daar niet aan tippen. Andere fase, andere sound. Maar de directheid en oprechtheid van de nummers maakt het voor mij een interessantere plaat dan zijn voorganger, al kan ik me goed voorstellen dat fans van de band de harde intense nummers van weleer missen of het zelfs saai vinden. Maar ik heb er zin in om dit werk live te horen volgende week.