Het hoeft niet altijd over de kwaliteit van een stem te gaan. Ornette Coleman heeft een doeltreffend commentaar op Chet Baker:

"Have you ever heard someone who couldn't sing, but did something to you emotionally?"

Het laidback karakter van dit plaatje en de dromerigheid in zijn stem maken dit tot een van mijn favoriete zondagochtendplaten. Lekker om bij in bed te blijven liggen en weg te dommelen. De romantische intermezzo's van Russ Freeman op piano en ook de zachte trompetaanzet van Baker zelf, heerlijk gewoon.

De Hammond B3 is een orgel dat bij uitstek door bazen bespeeld wordt. Zo´n schmutzige sound dat-ie ook slechts bevingerd kán worden door mannen die er smerig bij kijken. Zie ‘m dan lekker vuilbekken hier boven, die Jimmy Smith. Hoe zijn duizelingwekkend technisch zijn solo’s soms ook klinken, deze man is een team player pur sang die een hoog-coolig tapijt neerlegt waarop zijn medespelers eveneens de ruimte krijgen om te excelleren. Onnavolgbaar hoe hij in A Night in Tunisia telkens de gestrekte benen van drummer Art Blakey weet te omzeilen als een ware Lionel Messi op speed (lees: volle snelheid). Een vernieuwer. Pas op zijn 28e kwam hij voor het eerst in aanraking met een Hammond, die hij eigenhandig introduceerde in de jazz scene.

NINE LICKS: Wie // Jimmy Smith, de Lionel Messi van de... - bit.ly

Ik dig die zware Van Nelle-stem van Shelton wel. Tel daarbij op die magnifieke hoes en dat prima orgeltje dat je meesleept naar een klein kapelletje op een verlaten akker waar gospel van het geile soort gebezigd wordt. De frasering van deze oude dame in combinatie met dat beetje viezige zingen (Am I asking to much-AHHH?) brengen de soul in deze soulplaat. Enige minpuntje is dat de nummers weinig verheffend zijn, beetje van hetzelfde. Daardoor stoort het niet dat niet veel nummers boven de 3 minuten uitkomen.