Ik vind dit een moeilijk in te schatten album, er zijn heel wat goede aspecten maar ook heel wat die me niet aanspreken. In vergelijking met hun recentere werk (aMoLaD, tFF) zijn ze er in geslaagd om lange composities nu wel interessant te houden zonder eindeloze herhalingen. Enkele elementen voor en tegen:

+ Prachtig riff en solo werk
+ de energie en het speelplezier spatten er vaak af
+ sterke en gevarieerde songs, onverwachte breaks en tempwisselingen houden je aandacht erbij
+ zang van Bruce op de tweede CD

- productie: zang en drums zijn soms te aanwezig, de gitaren gaan bij momenten verloren onder de zanglijnen (vooral op When the River Runs Deep vind ik dit storend). Vaak vind ik het te rommelig klinken (terwijld Dance of Death bewijst dat Kevin Shirley wel een goede productie kan neerzetten)
- Sommige lyrics of zang zijn wat belachelijk 'climb like a monkey'?!, het ge Who-oh-oh op The Red and the Black is er echt zwaar over. Dit in schril contrast met de mooie teksten van Emipre of the Clouds, If Eternity Should Fail
- Tears of a Clown en Man of Sorrows hadden er beter af gelaten geweest...
- Zang van Bruce bij When the river runs deep, the red and the black doet mijn tenen bij momenten net niet krullen. In vergelijking met de zang op aMoLaD is er toch wel achteruitgang als hij hoog zingt. Daarentegen levert hij top prestaties op Death or Glory en Shadows of the Valley.
- de schaamteloze rip-off van wasted years, Shadows of the Valley zou veel beter zijn zonder deze eerste minuut. Verder hoor ik denk ik ook stukjes terug uit Sign of the Cross, Run Silent Run Deep, Dance of Death, ...


Kortom, een verwarrend album dat nog alle kanten kan uitgaan bij mij, ofwel groeit het en 'valt de frank' zoals bij Dance of Death (wat voor mij een van hun beste, meest gevarieerde albums is) ofwel stoor ik me na verloop van tijd meer en meer aan de mindere punten (zoals bij aMoLaD, welk ik te uitgerokken en uitgekauwd vind).

Voorlopig een 4 met mogelijkheid om naar 3-4.5 te gaan.