Het is mij allemaal net wat de experimenteel. Ik mis een fatsoenlijke opbouw. Het lijken soms wel ideeën van kirk aan elkaar vastgeregen door een symfonie orkest. Het is allemaal wat te geforceerd om niet Metallica te willen zijn.. maar wie wil Kirk zijn? Jammer ik had hoge verwachtingen van dit album omdat ik altijd het gevoel heb dat kirk zijn creativiteit niet goed kwijt kan bij Metallica. James en Lars zijn toch wel de alfa mannetjes die kirk wat ondersneeuwen.
Dit was zijn kans om te laten zien wie hij is en wat hij kan.. en hij kan een hoop.. maar er is geen samenhang.. misschien een idee dat kirk de volgende keer een goede band om zich heen verzameld en het nog een keer probeert.. of toch maar al zijn energie in een nieuw Metallica album stoppen..

Wat een verassing dat Metallica alle music online heeft gezet.
Hierbij mijn review

1. Hardwired to self-destruct.
Het openingsnummer begint erg sterk met een And justice for all.. drum die we al een tijdje niet meer hebben gehoord. Dit erg trashy nummer krijgt je beet en laat je niet meer los. We’re so fucked.. james zijn stem is weer helemaal into the old days. Ik zie de moshpits alweer ontstaan bij dit nummer.
Score 8/10

2. Atlas Rise!
Dan Atlas rise. Wow. De gitaarifs zitten erg goed inelkaar. Heerlijk nummer. Het nummer zit lekker complex inelkaar en verveelt geen moment. Het refrein blijft lekker hangen.
“How does it feel on your own?
Bound by the world all alone
Crushed under heavy skies
Atlas, Rise!

James zijn writing skills zijn weer fantastisch. Het 2e deel van het nummer waarbij James en Kirk samen in harmonie spelen geven kippenvel. Back to the good old days.
(9/10)

3. Now that we are dead

Dit nummer zou zo op het blackalbum kunnen staan. Lars gaf al aan dat dit album wat simpeler inelkaar zou zitten, maar tot nu toe viel dit erg mee. Dit nummer is het meest easy hearing nummer tot nu, maar mist de power en rauwheid die de voorgaande nummer wel hebben. Het geeft mij een beetje een Jaren 80 sfeertje, maar dan geen metallica sfeer, maar eerder een bon jovi. Wat ik niet perse vervelend vind. De solo van kirk klinkt een beetje ongeinspireerd. Het tweede deel doet mij beetje denken aan Load. Klinkt lekker.
Score (7/10)

4. Moth into the flame

Moth into the flame. Een erg sterk nummer. De intro doet mij denken aan Kill em All. Lekkere trash.
Er zitten enkele iron maiden invloeden in.Er zittten heerlijke riffs in, sterke overgangen. James speel hier erg sterk. Zelfs Lars weet er nog een dubbele bass uit te gooien. Lars speelt overigens de sterren van de hemel tot nu toe. Hij stijgt bovenzichzelf uit. Dat had ik niet meer verwacht.
Score (9/10)

5. Dream no more
Dream no more begint rustig en op een gegeven moment komt er een bekende sound, namelijk die van Re-load. Zelfs de zang doet mij denken aan Re-load. Aaargh.. dit is jammer. In tegenstelling tot Load heb ik nooit kunnen wennen aan Re-Load. Dit kan mij echt niet bekoren. Niet meer dromen metallica, blijf bij je leest..
Score (2/10)

6. Halo on fire
Gelukkig het dromen is over. Metallica speelt hier weer de sterren van de hemel. Wat een prachtig nummer. Het nummer bouw mooi op, waarna er voor het eerst een rustiger deel komt. Hetfield zingt hier prachtig. Het heeft ergens een Jaren 70 tintje.. De gitaar bridges, de solo van kirk. Het klopt gewoon. Dit zou zo maar eens een klassieker kunnen worden. Dit nummer is een mix tussen de load era en S&M tijdperk, maar is ook weer volledig nieuw. Knap dat Metallica zich hier opnieuw weet uit te vinden. Het geeft een verfrissende wending aan het album. Het duet tussen kirk en james komt weer prachtig naar voren. De solo van kirk is prachtig en naar het einde toe krijg ik hier zelfs kippenvel van. Echt prachtig! James zicht het mooi “Hello darkness say goodbye” Zou dit een afscheid kunnen zijn van een bepaalde periode in zijn leven?

(9,5/10)

Disk 2

1. Confussion
Confussion begint goed. Met een drum intro die erg doet denken aan “Am I evil ?” ). De riff die hierop volgt is erg lekker. Hetfield wordt hier een beetje overstemd. Dit is jammer. De combinatie van de gitaar sound en de lyrics pakken naar mijn mening niet helemaal lekker uit. Toch vind ik het een erg lekker nummer. Wanneer Kirk zijn solo inzet doet mij dit direct denken aan Iron Maiden. Waar heb ik dat eerder gehoord ?. Je merkt toch wel dat metallica dit keer veel inspiratie heeft gehaald bij anderen. Helemaal prima!
Score (7,5/10)

2. Manunkind
De intro zou zo weer van een album van maiden kunnen komen. Totdat de Lars zijn drums inzet dan gaan we toch weer terug naar Re-Load. Mmm.. de solo van kirk is echt way over the top. Dit nummer had van mij niet uitgebracht hoeven worden.. jammer. Dit is slechtse wat ik tijden gehoord heb.

Score (1/10)

3. Here comes revenge

Een soort luchtalarm gaat af. Het komt wat rommelig over, maar de riff die volgt is lekker.
Dan drumt lars zoals bij Enter Sandman. James zingt zonder pauze. Put your kingdom to the crown. Dit nummer zou zo in een slechte Jaren 80 film kunnen. Het refrein is wel aardig.
Dit nummer zou zo King Nothing 2 kunnen heten. Dit nummer Blijft ook na een paar luisterbeurten niet hangen.
Score: (5/10)


4. Am I Savage?
Am I savage opent rustig. Ook hier hoor ik weer Iron Maiden. Maar dan wat gebeurt er nu? Metallica opent hier toch wel heel vreemd. Nee niet weer he. Re-load. Ik neig naar het skippen van dit nummer, maar blijf toch nog even luisteren. Vreemd dit nummer past echt totaal niet op dit album. Ik kan hem niet eens afluisteren.
Score (2/10)

5. Murder One

Dan Murder One ter nagedachtenis aan Lemmy van Motorhead. Sterke drums van Lars met een sterke riff. Bij de teksten van James zie je Lemmy zo voor je staan. De verwijzigingen naar de Ace of Spade en de men in black. Dit is echt een eerbetoon. Mooi.

Score (7/10)

6. Spit out the bone

Stilte…. Mijn mond valt open wat is dit… Kippenvel moment. Metallica grijpt je hier beet om je nooit meer lost te laten. Zo snel heb ik ze niet eerder horen spelen. Man dit is trash al over the place. Een enorm sterke riff komt uit mijn linker speaker. Niet gedacht dat de mannen dit nog inzich hadden. James zingt hier de sterren uit de hemel. De manier waarop hij Spit out the BoNE zicht je voelt bijna het spuug uit de boxen spuiten. Bruut.
En dan horen we Rob zijn bass partijen.. Dit doet mij denken aan Cliff. Dit nummer had zo op master of puppets kunnen staan. Dit is het beste wat ik van hun heb gehoord sinds And Justice for all…

(Score 10/10)

Conclusie

Metallica heeft een album uitgebracht wat enorme pieken, maar ook enkele dalen inzich heeft. Ik vind het jammer dat ze er geen 1 disc van hebben gemaakt met alle toppers die ik genoemd heb. Gelukkig heb ik nog Spotify waar ik een playlist mee maken.
Ik geef het album 4 sterren en daarbij vergeet ik even Manunkind en Am I Savage. Want als ik die zou meetellen kwam ik op 3 sterren en dan doe ik dit album toch echt te kort.
Is Metallica terug? Jazeker!