Metallica - Hardwired... to Self-Destruct (2016)

Er staan wel veel nummers op die aan de Load periode doen denken.

Toen zat er ook nog altijd metal in hun muziek.

Vind ik niet, Load en Reload vind ik weinig met metal te maken hebben.

Op Hardwired vind ik rock ook overheersen, uitgezonderd een aantal nummers die echt metal zijn.
Death Magnetic vind ik dan weer meer metal dan dit album.

Lijkt me toch een afwijkende mening. Op Discogs en Wiki is dit gewoon een (thrash) metal album.

James is wat melodieuzer gaan zingen sinds Load. Maar melodie maakt metal nog geen rock.

Dit is muzikaal best een lekker album maar zanger James spuugt met name clichés in zijn microfoon. Dat is jammer maar het is wel fijn dat Metallica dit nog in zich heeft. Als de heren er volgende keer nog een paar tandjes bij kunnen zetten dan kan het weleens een hele fijne plaat op gaan leveren. Tot die tijd is dit best een lekker plaatje.

Remember Tomorrow, leuk geprobeerd, maar haalt het bij lange na niet vergeleken met het origineel van Iron Maiden

Verrassend goed! Gelukkig want ik was wel een beetje klaar met Metallica nav St Anger en die Load en Reload rotzooi.
Jammer dat er gekozen is voor zo veel nummers, want er staan ook echt zeer matige nummers op zoals Now we-re Dead, Halo on Fire, Am I savage en Murder One. Had die eraf gedaan en het was een dikke 4 geworden. Ook de extra CD bevat alleen maar gave songs en covers. Metallica is weer terug (bij mij)!

Ondanks dat Load en Reload beter waren gecomprimeerd tot 1 album vind ik dat daar wel meer originaliteit en sonische diversiteit op wordt tentoongespreid dan op dit nogal vlakke, eenvormige album. St. Anger was wel een absolute miskleun inderdaad.

Waar Death Magnetic in mijn beleving overeind is gebleven met de jaren heen, is deze heel snel in de obscuriteit verdwenen. Heb hem vandaag, naar aanleiding van het verschijnen van de eerste single voor het nieuwe album, voor het eerst in jaren nog eens integraal opgezet en dat valt niet mee.

Eerste kritiekpunt is de productie. Ook al is het iets beter gemixt dan de afgrijselijke brickwalling bij Death Magnetic, het is nog steeds niet top te noemen. De scherpe drumsound van Lars, wiens spel hier hooguit functioneel genoemd kan worden, is vermoeiend aan de oren. Hij was beter wat meer naar achteren gemixt. Op de eerste single van het nieuwe album trouwens al net hetzelfde probleem (niet verwonderlijk, met dezelfde producer achter de knoppen). Je mag zeggen wat je wil van Bob Rock, maar die man wist wel hoe hij deze band zo groots kon laten klinken als ze behoort te klinken, terwijl de composities tegelijkertijd de nodige ruimte kregen om te ademen.

Verder is hier, zoals op elke Metallica-plaat sinds Load, het grootste euvel dat er gewoon te veel van hetzelfde op staat. Het beste materiaal bevindt zich, met uitzondering van het intense Spit Out the Bone, vooral op de eerste helft: het titelnummer, Moth into Flame, Halo on Fire (en ook een beetje Atlas, Rise!). De tweede helft bestaat vooral uit vrij standaard midtempo metal-riffs die nooit echt tot een meeslepende compositie worden gesmeed. Het ene oor in, het andere weer uit. Nog iets wat mij opvalt: Trujillo krijgt na meer dan een decennium trouwe dienst ook niet de ruimte om een noemenswaardige bijdrage te leveren. Zonde als je hoort wat die allemaal uit zijn viersnaar toverde bij Suicidal Tendencies.

3 sterren, en dan ben ik eigenlijk nog behoorlijk gul. Met een half uur eraf had er mogelijk een sterretje meer in gezeten.

Met de release van het nieuwe album op komt haal ik Hardware... nog maar eens uit de platenkast. Dat was lang geleden en ik was alweer vergeten wat voor gemiste kans dit album is.

LP 1 is eigenlijk behoorlijk sterk met het titelnummer, Atlas, Rise, Moth Into Flame en Halo Of Fire. Al is dat laatste nummer toch een beetje een 'riff salad'. Am I Savage en Not That We're Dead zijn van minder niveau maar worden overeind gehouden door de rest van LP 1.

LP 2 brengt me te vaak het album Reload in herinnering. Saaie repetitieve midtempo rock waarbij alleen Here Comes Revenge en Spit Out The Bone positieve uitzonderingen zijn.

Echt slecht is het misschien niet, maar bijzonder zeker ook niet (hooguit bij wat vlaagjes) en regelmatig is het een beetje doorworstelen. Categorie 'dan heb ik deze plaat ook es gehoord maar eigenlijk was het een beetie tied verknooid'.

2,5*.

Naar aanleiding van het verschijnen van 72 Seasons heb ik deze na jaren nog eens in zijn totaliteit beluisterd.

De grootste pluspunten op dit album zijn de robuuste, knallende productie (een verademing na St. Anger en Death Magnetic) en James die als zanger nog steeds even goed weet te overtuigen als in zijn beginjaren. Lars' drumwerk klinkt bij vlagen dan weer zodanig strak (zeker in vergelijking met zijn live-werk) dat ik moeilijk kan geloven dat hier niet digitaal aan gesleuteld is. Kirk's solo's zijn hit & miss en niet overal goed uitgewerkt; met die constante hersenloze pentatonische runs en onder wah bedolven double stops voelt het al te vaak alsof hij er maar even wat overheen geïmproviseerd heeft en zijn eerste take direct de plaat heeft gehaald. Dat geldt eveneens voor de opvolger van dit album trouwens. Rob is op 90% van deze plaat onzichtbaar, maar vervult zijn rol functioneel. Enigszins zonde van een fenomenale bassist.

Het songmateriaal op de eerste helft is nog opvallend solide, ook al is het grotendeels niets nieuws onder de zon. Het energetische titelnummer grijpt met verve terug naar de rechttoe-rechtaan thrash van Kill 'Em All. Atlas, Rise! leunt net iets te hard op Hallowed Be Thy Name van Iron Maiden om een eigen smoel te hebben, maar verveelt ook absoluut niet. Moth into Flame is waarschijnlijk het beste nummer van de eerste helft, met de voet flink op het gaspedaal en voldoende wendingen om 6 minuten probleemloos vol te maken. Halo on Fire is een waardige afsluiter, die dynamisch schakelt tussen melodische, ingetogen strofes en krachtige refreinen om in de tweede helft de traditionele songstructuur los te laten en op te bouwen naar een heerlijke climax op het einde. De andere twee nummers op de eerste helft zijn wat minder dan de eerder genoemde vier, maar kunnen er nog mee door.

So far, so good dus. Maar dan komt die tweede helft, met vijf min of meer inwisselbare mid-tempo nummers na elkaar. Confusion heeft een slappe parodie op Am I Evil? als opener en gebruikt die niet om op te bouwen naar iets indrukwekkends. ManUNkind (tenenkrommende titel ook) begint met een oorstrelende akoestische passage, maar daarna komen allemaal hoekige riffs en zanglijnen die al na de eerste keer vervelen en eindeloos worden herhaald. Here Comes Revenge heeft net iets meer pit en James geeft alles wat hij vocaal in huis heeft, maar deze track had ook zeker geen 7 minuten hoeven te duren. Am I Savage? kan ik me al geen noot meer van voor de geest halen en Murder One is het saaiste eerbetoon aan Lemmy dat deze heren uit hun pen hadden kunnen toveren. Die tekst ook: "Aces wild / Aces high / All the aces / Aces till you die". Hier had iemand James terug naar de tekentafel moeten sturen om met iets beters op de proppen te komen.

Gelukkig is daar dan eindelijk Spit Out the Bone om me nog één keer goed wakker te schudden voor de boel afgelopen is. Verschroeiend intens nummer waar ik in 2016 aan verslaafd aan werd en ontelbaar veel beluisterd heb. Met dit nummer bewijzen de heren dat, als ze het willen, ze het heilige vuur zeker nog fel kunnen doen branden. Alleen komt dit nummer aan het einde van een veel te lang uitgesponnen tweede helft waarbij ik vooral moet denken aan die tekst van The Rembrandts: "It's like you're always stuck in second gear".

Al met al dus een redelijk, maar onevenwichtig eindproduct, waarbij een prima eerste helft naar beneden wordt getrokken door een erg matige tweede helft (minus de afsluiter).

Ik was helemaal vergeten dat ik dit geschreven had. Oud worden... Het zal liggen aan de context waarin, en het apparaat waarop, ik het album de vorige keer luisterde. De drums zijn inderdaad vrij luid gemixt, maar in vergelijking met de opvolger kan ik het hier nog wel verdragen. Lars klinkt voor mijn gevoel ook nog luier op 72 Seasons dan Hardwired, of het springt me alleszins niet zo in het oor hier.

Hardwired... To Self-Destruct beviel mij in mijn herinnering altijd wel goed. Ja de plaat was te lang en niet alles was even boeiend, maar deze beviel me toch wel wat beter dat Death Magnetic. De eerste (her)luisterbeurten voor deze plaat begonnen dan ook positief met die insteek, helemaal nadat Death Magnetic voor mij veel beter bleek dan ik in herinnering had. Maar misschien had ik er niet zo positief in moeten stappen, want die herinnering is helaas geen waarheid gebleken.

Dat klinkt dan weer heel negatief en dat zou wel passen gezien het sentiment van de fanbase als ik het zo hoor, lees en zie. Maar slecht is de plaat ook niet. Er zitten best wat lekkere nummers tussen, zoals Atlas, Rise!, Moth Into Flame, Halo on Fire en Spit Out the Bone. Vooral die laatste beukt heerlijk door en staat sinds de release al in mijn favorieten van deze plaat. Maar er zijn nog 8 andere nummers. Plus dat afgezien van de opener er geen enkel nummer op de plaat onder de 5,5 minuten klokt. Waarmee een van Metallica's grootste problemen komt opzetten. Het duurt allemaal veel te lang.

Het is een uitgekauwde kritiek, maar het stoort me hier wel weer echt meer merk ik. Terwijl Death Magnetic, waar de nummers gemiddeld net wat langer zijn, daar veel minder last van heeft. Grootste verschil is dan ook dat die plaat veel creatiever, geïnspireerder en afwisselender is dan deze. Hardwired klinkt veel minder geïnspireerd en het is teveel van hetzelfde. De plaat is op 2 cd's uitgebracht wat natuurlijk best ideaal is. Een halve plaat is flink beter te behapen dan het geheel zo samen. En dat zou nog een valide strategie zijn als beide cd's met sterke nummers gevuld zouden zijn. Maar dat is dan ook weer niet het geval. En dat maakt dit toch wel een moeizame plaat om door te komen.

Metallica had met Death Magnetic een heerlijke opleving die ze met deze Hardwired helaas niet weten vast te houden. Er staan enkele fijne en sterke nummers op, maar niets haalt het niveau van weleer en soms klinken ze wel erg inspiratieloos. Op naar de laatste plaat, die in mijn herinnering stukken minder goed beviel dan deze...

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. Hardwired... To Self-Destruct
8. St. Anger
9. Garage Inc.
10. Load
11. Reload