⦵
Een prelude in majeur. Ik vind het niet overdonderend, maar ik hoor hier duidelijk de sound van Coldplay.

Higher Power
De bekende eerste single van het album. Ik vind het een prima geproduceerde en lekkere radiotrack. Goed is te horen dat Max Martin het heeft geproduceerd.

Humankind
Deze leek ik al goed te kennen toen ik 'm voor het eerst hoorde. Een erg catchy hook. De herkenbare Coldplay-appregiator door bijna het hele nummer heen en de pakkende melodie maakt het tot een typische Coldplay-track. Prima nummer.

✧
Een interlude. Wel oké, maar bepaald niet legendarisch.

Let Somebody Go
Best een mooie, duidelijk door Chris Martin gecomponeerde, vervangbare ballad. Ik zat steeds te wachten op een of andere instrumentale uitbraak maar het liedje blijft mijns inziens wat doorkabbelen. Best een goed te beluisteren liedje en daar blijft het dan bij.

♡
Harmonieuze a capella. Ik werd hierdoor aangenaam verrast. De tekst is dan wel weer wat braaf, maar aan de andere kant zijn de harmonie en melodie dat in mindere mate ook.

People of The Pride
De eerste en -spoiler- ook laatste plaat in mineur op dit album. Door het ritme en de, wellicht wat cliché rock-hook, deed het me gelijk aan een -is het woord weer- brave versie van Muse's Uprising denken. Lekkere track, wel wat kort en nergens wordt het heel spannend.

Biutyful
Dit was gelijk goed toen ik het voor het eerst hoorde. Ik stoor me niet aan de gepitchte vocals. Sterker, ik vind het leuk gevonden; Chris Martin in duet met zichzelf. Een leuk en strak geproduceerd Coldplay-liedje, kan er goed naar luisteren.

❍
Dat dit een aparte track is op het album begrijp ik niet zo. Er zijn enkel gejuich, een testje op het keyboard en wat kinderstemmen. Op Everyday Life tussen gedeelte één en twee zitten ook wel een aantal onbegrijpelijke aparte 'tracks' .

My Universe
Toen ik deze voor het eerst hoorde was ik er niet van ondersteboven. Toch heeft de track wel een lekkere flow. Een typische strak geproduceerde radiopop-plaat met een catchy melodie. Als hoogtepunt een bescheiden vocoder onder 'my universe'. Het tussenstukje, net voor de laatste 'uitbraak', doet me denken aan Violet Hill, excuses voor de vergelijking.

∞
Van de interludes op dit album is deze het meest een track te noemen. Ik had er meer van verwacht. Het olé-gedeelte houdt naar mijn smaak wat lang aan. Toch heeft dit nummer wel wat, met een bescheiden beat kabbelt het wat hypnotiserend voort. Een beetje als Midnight, maar dan minder.

Coloratura
Ik kan hier tien minuten lang van genieten. Veel mooie akkoordenwisselingen, veel thema's en veel cinéma gemixt met Moving To Mars-achtige poprock. Deze laatste is wat mij betreft absoluut het hoogtepunt van dit album.