Coldplay - Music of the Spheres (2021)

Beetje vermoeiend dat gezeur over getroll en gebash... Niet persoonlijk aan jou gericht trouwens, meerderen hier zeuren daarover. Maar als echte fan mag ik mijn eerlijke mening geven vind ik (kan alleen voor mezelf spreken). En natuurlijk zijn er mensen hier die op alles afgeven waar ze sowieso al niet van hielden. Maar ik ben in ieder geval een echte fan van deze band, die met dit album deze fan écht diep teleurgesteld heeft.

En toch koop je 'm

Hoe makkelijk is het om iemand met een andere mening een troll te noemen?

Nou bekijk het hier en u zal verstelt staan.

Nou smartass, als je ff goed leest, had je voorbij zien komen dat ik hem retour ging sturen.

Tja geen wonder dat zij ons land bij de nieuwe tour overslaan

Tja, op MuMe mogen alleen bepaalde mensen, de zogenaamde élite user, een mening hebben, die kunnen ook standaard rekenen op heel veel likes op hun posts, puur om wie ze zijn. De rest moet vooral zijn mond houden en zo niet rekenen op heel veel gebash en getroll.

Oh jee, weer een complottheorie

Je hebt gelijk, ik like alleen Rudi en niet jou

Kijk ik lach erom, maar het is opvallend.

⦵
Een prelude in majeur. Ik vind het niet overdonderend, maar ik hoor hier duidelijk de sound van Coldplay.

Higher Power
De bekende eerste single van het album. Ik vind het een prima geproduceerde en lekkere radiotrack. Goed is te horen dat Max Martin het heeft geproduceerd.

Humankind
Deze leek ik al goed te kennen toen ik 'm voor het eerst hoorde. Een erg catchy hook. De herkenbare Coldplay-appregiator door bijna het hele nummer heen en de pakkende melodie maakt het tot een typische Coldplay-track. Prima nummer.

✧
Een interlude. Wel oké, maar bepaald niet legendarisch.

Let Somebody Go
Best een mooie, duidelijk door Chris Martin gecomponeerde, vervangbare ballad. Ik zat steeds te wachten op een of andere instrumentale uitbraak maar het liedje blijft mijns inziens wat doorkabbelen. Best een goed te beluisteren liedje en daar blijft het dan bij.

♡
Harmonieuze a capella. Ik werd hierdoor aangenaam verrast. De tekst is dan wel weer wat braaf, maar aan de andere kant zijn de harmonie en melodie dat in mindere mate ook.

People of The Pride
De eerste en -spoiler- ook laatste plaat in mineur op dit album. Door het ritme en de, wellicht wat cliché rock-hook, deed het me gelijk aan een -is het woord weer- brave versie van Muse's Uprising denken. Lekkere track, wel wat kort en nergens wordt het heel spannend.

Biutyful
Dit was gelijk goed toen ik het voor het eerst hoorde. Ik stoor me niet aan de gepitchte vocals. Sterker, ik vind het leuk gevonden; Chris Martin in duet met zichzelf. Een leuk en strak geproduceerd Coldplay-liedje, kan er goed naar luisteren.

❍
Dat dit een aparte track is op het album begrijp ik niet zo. Er zijn enkel gejuich, een testje op het keyboard en wat kinderstemmen. Op Everyday Life tussen gedeelte één en twee zitten ook wel een aantal onbegrijpelijke aparte 'tracks' .

My Universe
Toen ik deze voor het eerst hoorde was ik er niet van ondersteboven. Toch heeft de track wel een lekkere flow. Een typische strak geproduceerde radiopop-plaat met een catchy melodie. Als hoogtepunt een bescheiden vocoder onder 'my universe'. Het tussenstukje, net voor de laatste 'uitbraak', doet me denken aan Violet Hill, excuses voor de vergelijking.

∞
Van de interludes op dit album is deze het meest een track te noemen. Ik had er meer van verwacht. Het olé-gedeelte houdt naar mijn smaak wat lang aan. Toch heeft dit nummer wel wat, met een bescheiden beat kabbelt het wat hypnotiserend voort. Een beetje als Midnight, maar dan minder.

Coloratura
Ik kan hier tien minuten lang van genieten. Veel mooie akkoordenwisselingen, veel thema's en veel cinéma gemixt met Moving To Mars-achtige poprock. Deze laatste is wat mij betreft absoluut het hoogtepunt van dit album.

Coldplay is inmiddels ook gegrepen door de commercie en de daarbij behorende zielloze muziek begrijp ik ?
Ik vind ze tijden al niet meer denderend.

Inmiddels?

Coldplay is toch altijd al een commerciële band geweest? waarom dat nu als verwijt gebruikt wordt snap ik niet.

"EVERYDAY LIFE" vond ik een geweldig album. Afwisselend, geïnspireerd en niet die voor de hand liggende, simpele poppy deuntjes. Het was voor mij een verrassing, nadat de daaraan voorgaande albums mij niet wisten te boeien.

Coldplay is een band die veel liefhebbers heeft, maar ook veel "haters". Toen ik over "EVERYDAY LIFE", uit 2019 trouwens, een positieve recensie schreef op Musicmeter, werd ik door een lezer meteen beticht van banden te hebben met de platenmaatschappij, kortzichtig als je het mij vraagt. Ook toen was ik kritisch ten aanzien van de albums die vanaf 2011 verschenen en was het geen louter lofzang. Wel over dat album en dat mag toch ook?

De eerste single van "MUSIC OF THE SPHERES", "HIGHER POWER" maakte mij niet erg enthousiast, dat deed de opvolger "COLORATURA" wel. Een geweldig nummer dat mijn verlangen naar het negende Coldplay album deed stijgen. De meest recente single "MY UNIVERSE" met de Koreaanse boyband BTS, temperde mijn verwachtingen danig en de eerste beluistering van het album was een zware opgave. Simpele, erg poppy deuntjes. Een aantal stompzinnige titels, geen enkel nummer waarbij ik uit mijn teleurstelling gehaald werd, al was het maar voor even. Het slotakkoord, het reeds genoemde "COLORATURA" is het enige hoogtepunt van het bijna 42 minuten durende plaatje. Gelukkig duurt dat nummer ruim 10 minuten, waardoor ik zou kunnen zeggen dat een kwart van dit album positief is, maar dat is voor een band met de in het verleden bewezen kwaliteiten als Coldplay toch echt veel te weinig.

De eerste 4 albums blijven op eenzame hoogte staan, aangevuld met "EVERYDAY LIFE", deze zal onderaan de lijst van Coldplay albums komen te staan. Ik vind dit verreweg het zwakste album van het viertal en een grote teleurstelling. Dat heeft natuurlijk ook met verwachtingen te maken en die zal bij mij in de toekomst veel lager liggen dan voorheen. Gemiste kans en terug naar de tekentafel.

Als dit album en hun zogenaamde milieuvriendelijke tour (bier in kartonnen bekertjes ipv plastic, kartonnen electrische privévliegtuig etc.) hen tientallen of honderden miljoenen oplevert is de kans groot dat het album hierna Music of the Spheres 2 wordt...

Ik ben verzot op Coldplay. Ook de meer commerciële albums als Mylo Xyloto vond ik zeer goed. Maar deze plaat vind ik echt brak. Het meest trieste vind ik dat ze Colorature hier op hebben gezet. Zo'n prachtig nummer dat op deze draak van een plaat staat.
Dit is bubbelgum pop in de slechtst mogelijke betekenis van het woord.
Nee dit is voor mij geen groeiplaat, gewoon een slechte plaat.

Twee sterren zijn voor Coloratura. Ze kunnen het dus nog wel.

Het volgende album wordt ook Vol. 2. Er komt hierna nog een MOTS. Bij de aankondiging stond ook dat het hier gaat om VOL. 1. Dus maak je borst maar nat voor misschien nog wel twee van dit soort albums...

Ik ben zo'n Coldplay hater, maar alleen omdat ik ze vroeger wel goed vond en mij nu bedrogen voel. De eerste drie albums vond ik prima. We hebben mooie tijden samen gehad en toen was het uit. Verbroken relatie. De nieuwe platen (na 2005) werden steeds oppervlakkiger, leger, platter, lelijker en nepper. Eerlijke kunst is ingeruild voor zielloze commercie. Deze laatste plaat is de slechtste (tot nu toe). Wat ik hier dan nog doe? Net als bij een ex check ik nog wel af en toe wat ze uitspoken, for old times sake, maar daar krijg ik altijd spijt van. Gaat nooit meer goed komen, vrees ik.

HEAR! HEAR!

Wat verfrissend om nu eens een inhoudelijk goed onderbouwde recensie /. reactie te lezen!

Idemdito gaat op voor het stuk van Marco van Lochem, beiden het bekende koren tussen het vele kaf.

Gemiddeld gaat deze dan toch bijna naar een 2,5. Om het nu dan positief af te sluiten halen ze (afgerond) hier bij MM toch een voldoende.

Alleen met een hoofd vol dromen kun je van een 4.6 een voldoende maken.

Ik vind zelf dus Coldplay na Viva pas minder geworden en de eerste vier platen allen sterk. Ik vind Viva ook beter dan X&Y. Meer gedurfd, meer experimenteel en snap niet dat sommige mensen ''de eerste drie zeggen". Voor mij is Viva La Vida oa door Brian Eno juist een erg geslaagd en gedurfd album. Veel mensen willen een nieuwe AROBTTH maar een nieuwe Viva is eerder wat ik wil. Een andere sound die niet als Mylo Xyloto te poppy wordt.

Toch wel fascinerend dat we met zovelen aan zelfkastijding doen door toch elke keer weer een poging te wagen. Alsof we een drang naar negativiteit hebben. En dat terwijl ze nog wel zo hard proberen positieve muziek te maken.

Ramptoerisme is het. Geef ik volmondig toe. Dat deze plaat (met zijn steriele hoes) deze week op de voorpagina van MuMe stond, hielp ook mee.

Ik snap dat een band zichzelf niet kan blijven herhalen maar Coldplay is een band die echt de weg lijkt kwijt te zijn. De eerste albums waren echt goed en soms groeien band en luisteraar simpelweg uit elkaar maar hun "muziek" van nu is pijnlijk geworden. Wat voor publiek proberen ze aan te spreken? Ik zal mijn dochtertje van 6 het eens voorschotelen, misschien is zij de nieuwe doelgroep.

Wat lachwekkend allemaal

Ik heb ook mijn best gedaan hoor!

Coldplay is 538-muziek geworden. Gefeliciteerd voor de money.

Meest vlakke en gladde album van de band tot nu toe, iets dat wel wat wil zeggen na enkele eerdere missers. Zo te horen zet men hier vrijwel uitsluitend in op radio- en clubhits, met een reeks aangenaam in het gehoor liggende maar weinig memorabele deuntjes, op de automatische piloot ingespeeld en geproduceerd. Meest opvallende (en beste) tracks zijn het atypische ruige People Of The Pride en het lange en avontuurlijke afsluitende Coloratura.