Bijna dertig jaar oud, dit album, maar het klinkt alsof het gisteren is opgenomen. Vind dit het beste album van de Betties, ondanks alle herinneringen aan het fabelachtige debuut Palomine (ja, ook mooi, ook schitterend, blabla). De muziek is zo eigen, dat het voelt als kiezen tussen je kinderen. Dus doe maar niet

Toch zijn de nummers veel meer in balans dan de eerste twee platen, beter geluid, betere mix. En toch nog het frisse van 'het jonge clubje', iets dat op latere albums wat ontbrak of ontbreekt, zo je wilt. Ook ik vind Rudder en Co-Coward de beste nummers, maar eigenlijk staan er geen zwakke broeders tussen. Alles vormt een mooi geheel. Ook slotnummer Heaven (waar de zang in eerste instantie een lo fi-pareltje doet vermoeden) is hemels en toch ook evenwichtig. Heb deze plaat in 1997 gekocht, draai het een keer per jaar, maar dat zou potdomme toch echt wel wat vaker mogen! En om mijn gejubel te onderstrepen, krijgt deze gewoon de volle 5.