Bob Dylan - The Bootleg Series, Vols. 1-3 (1991)

Voor de Dylanfans alhier wellicht al bekend, maar deze link staat hier nog nergens, dus bij deze: op YouTube staat de "elektrische" versie van Blind Willie McTell, dus met de complete Infidels-bezetting.

Ik had hem in 2013 al eens bij Infidels geplaatst, maar toch fijn weer eens te horen
En nu we toch bezig zijn...hierbij de link naar 25 outtakes van de Infidels sessies.

Excuses Stalin, maar ik heb nog niets geschreven bij Infidels (hoewel ik dat wel een uitstekende plaat vind) en had daar de link dus ook niet gezien, en ik had er wel aan gedacht om de link dáár te plaatsen, maar wilde hem uiteindelijk toch híér zetten omdat het nummer zèlf uiteindelijk hierop pas (officieel) is gereleased. En dank voor die 25 outtakes, daar moet ik eens goed voor gaan zitten!

Deze plaat blijft me verbazen. Hier zitten zo veel hoekjes en kantjes aan, onontdekte pareltjes terwijl je dacht ze allemaal wel gehoord te hebben. Zo is vanmorgen Santa-Fe als een bommetje ingeslagen. 30 minuten op repeat.

Eerste en meteen beste delen uit de lange Bootleg-reeks. Interessant, leuk en ontroerend zoals in Blind Willie McTell.

Het is een gedenkwaardige dag. Ik heb namelijk vandaag Blind Willie McTell van Bob Dylan ontdekt.

Het is niet te doen dit blok historie in drie delen adequaat te beschrijven. Zelfs niet in een reeks superlatieven, waaraan ik me in recensies (van albums waar ik gelukkig mee ben) nogal eens bezondig.
Met het bijbehorende boekwerkje wordt je ingewijd in de eigenaardigheden van iedere track. Het is alsof je een museumzaal betreedt en links en rechts de bordjes leest en op de knopjes drukt voor het geluidsfragment. Interessant.

De ondertitel belooft ons de periode 1961 t/m 1991 te bestrijken. Dat is mooi 30 jaar en Dylan had een feestje te vieren in dat jaar, maar klopt niet met de inhoud, want de laatst geselecteerde track werd opgenomen op 23 maart 1989. De outtakes van Under the Red Sky (1990) bewaarde Columbia voor later.

De opnames op deze uitgave zijn niet een klasse minder goed dan het materiaal op de reguliere Dylan-albums. Sterker nog: je komt een stukje dichterbij de man áchter al die albums. De demo's, outtakes en liveopnames, bijna achteloos opgenomen vaak, geven een eerlijke blik op de geschiedenis van die eerste achtentwintig jaar Bob Dylan. Van ruw en rommelig tot overgeproduceerd, begrijp je bij meerdere tracks best dat het zo niet op een album terecht kwam. Wel goed, niet perfect. Maar Dylan klinkt wel steeds gedreven.

De eerste anderhalve CD staan in het teken van de eerste vier akoestische jaren: Dylan de folksinger, in het voetspoor van Woody Guthrie. Daarmee is die beginperiode rijk belicht. Bij If You Gotta Go, Go Now stappen we ineens in het elektrische tijdperk. Dan lopen we op de tweede helft van CD2 snel door de jaren zeventig naar de afvaltracks van Shot of Love ('81) en Infidels ('83) op CD3. De late gospeljaren, zullen we het noemen, krijgen hier een prominente plaats. Met Series of Dreams, een afvaller van Oh Mercy uit 1989, in een productie van Daniel Lanois, eindigt de reeks.

Laten we het praktisch bekijken. Je draait niet wekelijks het hele albumrepertoire van Bob Dylan. Ook ik niet. Maar met deze driebox in de hand en daarbij het vervolg vanaf 1989 op Bootleg Series Volume 8: Tell Tale Signs (2008), bestrijk je de geschiedenis van de artiest, bezien vanaf de achterkant. Of tenminste vanuit een andere invalshoek. En die is minstens even interessant en laat ons regelmatig verbazen.

Mijn selectie:
Ramblin' Gamblin' Willie; Farewell Angelina; It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry;
If Not for You (met George Harrison); Idiot Wind; Golden Loom (met Emmylou Harris);
Every Grain of Sand; Lord Protect My Child en Blind Willie McTell (met Mark Knopfler)

Mooi verslag Wandelaar

Voor mij de laatste mnd..wat dan de Studio opnamen betreft de mooiste uit de Bootleg reeks,
De LiveBootlegs vind ik weer een andere categorie ,daarvan heb ik er dan nog 2 boven deze staan tw..vol 13 en vol 5 ,die laatste staat nog stevig in mijn pers Top 10
Maar deze vol 1-3 staat nu ook erg hoog aangeschreven met daarop Blind Willie Mctell die zou dus zeker in mijn DylanSongs Top 10 staan ..bijzonder gevoelig en mooi !

Dit moet voor veel hardcore Dylanfans toch voelen alsof je als klein jongetje (of meisje) in een snoepwinkel rondloopt, met al die nummers die in de loop der tijd een soort mythische status hebben verworven omdat iedereen erover heeft gelezen maar niemand ze heeft gehoord. Als zodanig bijna 4 uur grotendeels onmisbare outtakes, demo's en alternatieve versies, die mij tegelijkertijd doen realiseren (en niet zonder flinke ergernis) dat er tussen alle bekende nummers op Biograph toch ook diverse rarities staan die naar mijn smaak eigenlijk op déze box thuishoren.
        Maar goed, wat er dan wèl op staat is (op een enkele uitzondering na – Need a woman bijvoorbeeld) voor mij persoonlijk onbetaalbaar. Vooral de vroege akoestische nummers vormen een schatkist vol briljantjes en een essentiële aanvulling op die geweldige eerste platen. En hoeveel meer is er dan nog uit die periode? John Bauldie vertelt in het boekje bij de CD-box dat Dylan vanaf 1962 demo's van zijn nummers opnam voor de Witmark-muziekuitgeverij, zodat andere artiesten die nummers zouden kunnen uitvoeren. "When the Witmark contract ended three years later, they had published 237 Dylan compositions." Maar ook de derde CD bevat heel veel moois, vooral het ultiem swingende Seven days (mij eerder bekend van Joe Cockers Sheffield steel) en het afsluitende kwartet.
        En dan te bedenken dat, volgens Brian Hinton, "The original idea, to tie in with Dylan's 50th birthday, was to release 10 separate CDs, one a month from March to December." Enfin, dat hebben ze met de vele latere Bootleg Series-uitgaves wel goedgemaakt. Déze box is verder voorbeeldig geannoteerd door John Bauldie op een paar schoonheidsfoutjes na (ontbrekende spaties in de teksten bij tracks 11 en 12, plus een typo bij track 22 – Woody Guthrie stierf niet in 1987 maar in 1967) en vormt een fascinerende reis door een carrière zonder weerga (die bovendien ook nog eens diverse onontgonnen rijkdommen blijkt te bezitten).

Toen ik een jaar of 17 was had ik al alle reguliere albums van Dylan maar de honger bleef. Dus ik ging helemaal los op de GWW's van TMQ.
Alleen ik kon op enig moment zo'n bizar bedrag voor die platen krijgen dat ik ze van de hand heb gedaan.

Toch miste in nummers als Who Killed Davey Moore en toen ik deze box van de week voor maar net 50 Euro zag staan.................. Dan ben je toch om en wat is dit een feestje.

Tijdreizen met Dylan als reisleider. Smullen. Probleem: het smaakt stiekem ook naar meer

Wat staan hier een hoop lekkere nummers op zeg. Moonshiner (kippenvelnummer), Quit Your Low Down Ways, House Carpenter, Call Letter Blues, Worried blues, Nobody Cept You, Tangled Up In blue, Idiot Wind, Blind Willie McTell, een van mijn favorieten uit de Bootleg reeks.

Erg fijn setje inderdaad, en tegenwoordig ook spotgoedkoop te vinden. Een koopje voor al dat moois dat door Dylan voorgeschoteld wordt.

Deze collectie is fantastisch, wat een berg aan goede songs en ook genoeg die niet op eerdere Dylan Releases te vinden zijn. Je merkt ook de ontwikkeling in songschrijven en sound als je alles achter elkaar luistert, de pareltjes zijn verspreid o er de 5 lp's (of 3cd's ) , de nummers van Blood on The Tracks blijven hoogtepunten ( ook wat mij betreft zijn beste album ) , maar vroege nummers als Let me die in My footstep , Moonshiner o.a. zijn geweldig net als later werk als Blind Willie McTell. Eigenlijk is alles gewoon prachtig.