Ik vind de reacties op C.I.N. nogal zuinig. Ik heb de cd nu een keer of vijftig gehoord en vind 'm steeds beter worden. Discoverer is schitterend, met een spetterende opening. Dit is REM als in z'n beste dagen. Let op dit wordt een klassieker (tour). Fraai ook dat de cd eindigt met het intro van Discoverer. Verrassend. En in het laatste nummer gevlochten (Blue) klinkt het nog mooier. Daverende opening. Daarna volgt het spuitende All the best. Heel best is een voor de hand liggende opmerking. De eerste twee nummer doen denken aan de beste REM-nummers. Schitterend begin, net zo als op Accelerate trouwens. Die cd begon ook fantastisch. Het derde nummer is Uberlin. Een typische REM-song. Veel vocals. Melodieus. Prima. Over Oh my heart is hier al veel geschreven. Gevoelig nummer. Mooi. Dan It happened today. Ook weer zo'n uitgesproken REM-song. Had zo op Out of Time gekund. Vind ik zelf het absolute hoogtepunt van de cd, juist door het eindstuk. Wordt per keer beter. Hoe zou dit live klinken? Gaat Man on the moon overtreffen. Het zesde nummer is Everyday is yours to win. Daar weet ik niet goed raad mee. Wat minder. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met nummer 7: Mine smell like honey. Schitterend nummer. Klasse. Up tempo nummer. Echt weer een REM-nummer. Alleen al het begin. Weer een prima live-nummer. Aan Walk it back moest ik even wennen, maar dat nummer wordt per keer wat beter. Iets minder dat wel. Nummer 8, Alligator, vind ik een nummer dat zo op Accelerate had gekund. Stevig, doorpakkend. Zo hoor ik REM het liefst. Stevig. That someone is you is ook even wennen evenals Marlon Brando. Tenslotte Blue. Machtig mooi, eindigend in Discoverer. Nou ik ben er heel blij mee. Schitterende plaat. Ik lees steeds weer mensen die de latere REM platen minder vinden. Maar dat zeiden ze ook bij Monster en Up. Nu jaren latere moeten we toch toegeven dat daar klassieke REM-nummers op staan. En dat geldt wat mij betreft ook voor Around the sun. Daarom: 5 sterren (maar hoe voeg je die toe?).

Wat een gejammer allemaal over wat er niet op staat. Zo weet ik er nog wel een paar: het allerbeste REM-nummer aller tijden staat er ook niet op: So Fast So Numb. So what? Het ene laatste nummer maakt alles -maar dan ook echt alles- goed: wat een nummer: We all go back to where we belong. En zo is het maar net. Wat een toegift. Voor alle andere nummers die je mist beluister je gewoon je REM-cd's. De beste heb ik allang bij elkaar gezet op mijn eigen 1982-2011. Ik had alleen niet genoeg aan 2 cd's, het zijn er vier!