R.E.M. - Collapse Into Now (2011)

R.E.M. altijd fanatiek gevolgd, al vind ik Up, Reveal en Around the sun zwakke platen.
Zou dit enkel met het opstappen van Bill Berry te maken hebben?
Wel benieuwd naar Collapse, hopelijk niet al te veel doorslagjes van vroegere successen.
Accelerate was best te pruimen maar miste toch iets in vergelijking met hun vroeger werk (vooral jaren 80 R.E.M.)
Stipe kon elk woord of zin, hoe banaal ook, een bepaalde (mystieke?) kracht meegeven, iets wat ik in hun recentere werk minder terugvindt.

Ik ben nooit REM fan geweest, maar dit verrast mij. Accelerate vond ik een al prima rock album. Dit gaat nog een stukje beter.

Leuke genietbare rock met genoeg afwisseling om te blijven luisteren.

Hij gaat vooralsnog op 3,5*

voorlopig 3 sterren na 1 luisterbeurt, is toch allemaal wat minder dan hun jaren 80 en vroege jaren 90 werk.
Als ik een ranglijst mocht opmaken van hun 15 albums tot hiertoe, staat deze ergens op een 10de plaats in de buurt van Monster en Accelerate.

Het is een goede CD deze van REM, maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik deze CD al veel vaker heb gehoord.

Nope, die heb ik niet gelezen.

Ik vind het album gewoon ... niet goed.

Ik heb alle albums van REM maar van deze (en trouwens ook Accelerator) heb ik spijt dat ik ze gekocht heb.

Sorry, maar dat is mijn mening.

Ik denk dat je dan de eerste albums van R.E.M nog niet beluisterd hebben en aan je reactie lijken deze destijds al voor jou te zijn. gemaakt

Ik ga hem verhogen naar 5.

Dit is het beste album sinds Reveal.

Wat een toppertje

Ik vind dit zeker een leuk REM album, maar ook zeker geen topper! Wel het beste album wat ze gemaakt hebben sinds Monster. Deze boeit weer, en da's een tijd geleden!!

Eindelijk!! Vooralsnog 3 sterren

Onderhoudende plaat, op het eerste gehoor niet echt uitschieters, maar wel goed genoeg om meer te gaan beluisteren. Tot nu toe is er nog geen enkel R.E.M.-plaat gepasseerd die me tegenviel ('Accelerate' misschien), en dat is toch ook mooi, op zo'n constant niveau platen maken.

It happened, hip hip hooray
Normaal gesproken zou ik me aan zo'n stukje tekst ergeren. Je hebt namelijk wel eens van die zinnetjes die vreselijk kinderlijk en goedkoop klinken. En daar kan ik niet goed tegen. Op de een of andere manier komt Michael Stipe er bij mij toch mee weg Ik vind het in dit nummer eigenlijk best leuk.

Die lyricvideos die bij dit album horen vind ik trouwens ook erg leuk. Vooral die van Überlin ziet er heel tof uit!

Verrassend goed album van R.E.M. Er staan weinig echte uitchieters, maar elk nummer heeft wel iets. Alleen Überlin en Every Day Is Yours To Win springen er bovenuit. Blue vind ik ook wel goed, maar ik heb moeite met de gelijkenissen met Country Feedback en E-Bow The Letter. De afwisseling tussen rustige en rocknummers is ook zeer aangenaam.

Met dit bij tijd en wijle pittige en toch fris en fruitig klinkende Collapse into Now lukt het ze m.i. ook om dat te doen, binnenvallen in het heden. Heb ze de laatste jaren toch wel wat uit het oog verloren, maar wat hier voorbij komt bevalt me wel. Puntige pop met een pakkende melodie en een paar gastoptredens die hout snijden zoals met Eddie Vedder en de mooie afsluiter met Patti Smith. Stipe is goed bij stem en weet deze op verschillende manieren in te zetten. Het moge allemaal niet meer zo overdonderend zijn als pakweg met een Out of TIme of Automatic for the People, maar wat mij betreft overtreffen ze met gemak nog menig ander pretentieuze bandje van het now waarin ze zijn collapsed. Dit is zekers geen straf om naar te luisteren en voor je het weet staat het voor de tweede keer aan.

Oh My Heart is het beste dat ze in 10 jaar gemaakt hebben, heerlijk nummer.

Dat vind ik ook werkelijk een prachtnummer. Het valt me trouwens op dat deze plaat een pak frisser is dan 'Accelerate', en de rustige nummers die hierop staan, vallen eigenlijk ook erg goed mee.

De nieuwe plaat wordt door de fans enthousiaster binnengehaald dan door de pers. Die zijn hier en daar best wel een beetje zuur, wat voor een band van het formaat R.E.M. geen nadeel hoeft te zijn. Kennelijk was de schrijvend pers van mening dat de plaat eigenlijk best wel verrassend sterk is, en daar men niet graag een te algemene smaak wil ventileren was het misschien cooler om naar het negatieve te tenderen, want dan kom je in ieder geval kritisch over.

De recensie van Q-magazine was inderdaad heel zuur, 2 sterren op 5. Terwijl de voorbije platen van REM wel steeds goede quoteringen kregen, Reveal hebben ze zelfs 5 sterren op 5 toegekend. Maar de kritieken zijn toch niet allemaal negatief. In Rolling Stone (toch het meest belangrijke muziektijdschrift van Amerika en misschien wel de wereld) krijgt Collapse 4 sterren op 5, en de score op metacritic is ook positief (maar wel lager dan Accelerate).

Het meest kritische punt is dat de nieuwe nummer te veel refereren naar ouder werk. Maar voor een groep als REM, die zich doorheen de jaren toch verschillende keren hebben heruitgevonden (zie de succesplaten van REM, Out of Time, Automatic en Monster) is het gewoonweg niet meer mogelijk om nog te verrassen. En dan vind ik dat REM de juiste keuze heeft gemaakt door niet meer op zoek te gaan naar een nieuwe geluid, maar gewoon te doen wat ze het beste kunnen: goede nummers schrijven met een organisch en eclectisch geluid.

Helemaal met je eens tomdc9120

Ben hier wel benieuwd naar. Het schijnt dat ze weer helemaal terug zijn met dit album.
Ik ben een groot fan van het oude werk,

Inderdaad, van het oude werk ken ik alleen de commerciële successen die nog bijna dagelijks op de radio gedraaid worden. Die nummers gaven bij mij nooit aanleiding om het verleden van REM verder te gaan ontdekken. Komt er daarentegen een verse R.E.M. plaat uit, dan denk ik ach waarom niet.
En wie weet waag ik me nog een keer aan Automatic for the People

Verder sluit ik me aan bij vele anderen hier: "Oh my Heart" steekt ver boven de rest van de nummers uit! Prachtig.

Nu heb ik al een tijdje geen radio gehoord, maar volgens mij komt de oude REM daar écht niet bijna dagelijks voorbij

Ik beweerde dat ook niet over de oude REM. Maar het commercieel succesvolle werk kan met name Veronica geen genoeg van krijgen

Valt me niet tegen, niet meer de kwaliteit van hun meester album: Automatic for the people, maar doet me bij vlagen wel aan Monster denken, en daar heb ik hele goede herinneringen aan!

Ik vind de reacties op C.I.N. nogal zuinig. Ik heb de cd nu een keer of vijftig gehoord en vind 'm steeds beter worden. Discoverer is schitterend, met een spetterende opening. Dit is REM als in z'n beste dagen. Let op dit wordt een klassieker (tour). Fraai ook dat de cd eindigt met het intro van Discoverer. Verrassend. En in het laatste nummer gevlochten (Blue) klinkt het nog mooier. Daverende opening. Daarna volgt het spuitende All the best. Heel best is een voor de hand liggende opmerking. De eerste twee nummer doen denken aan de beste REM-nummers. Schitterend begin, net zo als op Accelerate trouwens. Die cd begon ook fantastisch. Het derde nummer is Uberlin. Een typische REM-song. Veel vocals. Melodieus. Prima. Over Oh my heart is hier al veel geschreven. Gevoelig nummer. Mooi. Dan It happened today. Ook weer zo'n uitgesproken REM-song. Had zo op Out of Time gekund. Vind ik zelf het absolute hoogtepunt van de cd, juist door het eindstuk. Wordt per keer beter. Hoe zou dit live klinken? Gaat Man on the moon overtreffen. Het zesde nummer is Everyday is yours to win. Daar weet ik niet goed raad mee. Wat minder. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met nummer 7: Mine smell like honey. Schitterend nummer. Klasse. Up tempo nummer. Echt weer een REM-nummer. Alleen al het begin. Weer een prima live-nummer. Aan Walk it back moest ik even wennen, maar dat nummer wordt per keer wat beter. Iets minder dat wel. Nummer 8, Alligator, vind ik een nummer dat zo op Accelerate had gekund. Stevig, doorpakkend. Zo hoor ik REM het liefst. Stevig. That someone is you is ook even wennen evenals Marlon Brando. Tenslotte Blue. Machtig mooi, eindigend in Discoverer. Nou ik ben er heel blij mee. Schitterende plaat. Ik lees steeds weer mensen die de latere REM platen minder vinden. Maar dat zeiden ze ook bij Monster en Up. Nu jaren latere moeten we toch toegeven dat daar klassieke REM-nummers op staan. En dat geldt wat mij betreft ook voor Around the sun. Daarom: 5 sterren (maar hoe voeg je die toe?).

..onder de afbeelding van het hoesje, bij 'mijn stem' ...

het intro van Mine smell like honey heeft elementen in zich van het intro van "Begin the begin" van Lifes rich pageant en "Can't get there from here" van Fables of te reconstuction.

Als het perfecte popliedje ooit wordt geschreven dan zal dat worden gedaan door de pioniers van de alternatieve rock, R.E.M. Ze zijn al een aantal keer in de buurt gekomen (Perfect Circle, Fall On Me, Country Feedback etc.). Op de hoeveelheid parels die R.E.M. in hun carriere hebben afgeleverd kan menig band jaloers zijn. Ook op deze plaat staan er zeker een aantal.

Ik heb R.E.M. altijd het sterkst gevonden in de rustige, soms stemmige nummers. De eerste twee, meer rockende up-tempo nummers zijn voor mij meer een leuke inleiding naar het 'echte werk'.

Uberlin is een schitterend nummer, simpel maar doeltreffend door de sterke melodie. Oh My Heart is mijn favoriet. Wat een mooi nummer! Het doet me telkens denken aan Parijs. De accordeon en gitaar scheppen een heerlijke sfeer. De zang van Stipe versterkt de sfeer nog eens.
It Happened Today is nog zo'n pareltje. Nog binnen de anderhalve minuut is de tekst op en worden er alleen nog maar oohhhhhs en aaaahhhhhsss gezongen. Wow! Dat had van mij nog langer mogen duren. De stemmen kleuren zo mooi bij elkaar. Echt waanzinnig goed dit.

Every Day Is Yours to Win vind ik niet echt bijzonder. Doet me niks.
Mine Smell Like Honey daarentegen is echt een nummer dat je vrolijk maakt, met name het refrein en de vertrouwde achtergrondzang van Mike Mills. Zo fris heb ik ze in tijden niet gehoord.

Walk It Back ligt qua gevoel een beetje in het verlengde van Every Day Is Yours to Win. Door het hoge niveau van de andere nummers valt dit nummer niet zo op.
Alligator Aviator Autopilot Antimatter is een leuke rocker met een goed gekozen tweede stem van Peaches en Lenny. Klinkt wel lekker maar dit soort nummers zullen nooit mijn favoriete R.E.M. nummer worden.

That Someone Is You blijft leuk omdat het zo kort is. Als het langer was geweest had ik hem eerder geskipt. Me, Marlon Brando, Marlon Brando and I is weer een mooi rustig nummer, een beetje dromerig. Niets op aan te merken.

Het slotnummer Blue is ook een van mijn favorieten. Michael Stipe zingt dit keer niet maar draagt een tekst voor. Even later wordt daar door Patti Smith prachtig overheen gezongen. Hierdoor en door de effecten over de gitaar ontstaat een soort van onwerkelijke sfeer. De manier waarop Patti Cinderella Boy zingt. Kippenvel!
De reprise van Discoverer had van mij niet gehoeven. Stilte was mooier geweest na de wegstervende klanken van Blue.

Na het tegenvallende Accelerate levert R.E.M. gewoon weer een topplaat af. Hulde voor deze band die al zo lang op zo'n constant hoog niveau (twee kleine dipjes) muziek maakt.

Ok ik ben ook niet van van de meest commerciele cd's van REM hoewel ik die ook niet slecht vind. Maar cd's als new adventures in Hi-Fi (zie mijn top 10) en daarnaast de eerste platen als murmer en Lifes Rich Peachant zijn absoluut een keer het beluisteren waard. En laten ook duidelijk een andere kant van ze zien.

Ik vind sowieso de I.R.S.-jaren fantastisch!

Nee, natuurlijk haalt deze plaat het niet bij Document, New Adventures in Hi-Fi of Murmur. Maar ik ben toch zeker positief verrast door een behoorlijk doorwrocht retro R.E.M.-werkje. Het grijpt erg terug naar de albums uit de succesperiode in de jaren negentig, maar dat doen ze wat mij betreft geheel niet verkeerd. Het is in elk geval twee stappen voorwaarts na de reeks steeds matiger wordende platen die in 1998 met Up werd ingezet. Enorme hoogtepunten kan ik nog niet aanwijzen, maar die komen bij R.E.M. gelukkig op termijn vanzelf wel bovendrijven. Deze kan goed mee in de R.E.M.-middenmoot met platen als Green, Out of Time en Monster, en dat is toch zeker meer dan ik van tevoren had durven dromen.

Hun beste album in jaren. Oh My Heart is bij mij tot nu toe favoriet!