Ik verveel me kapot en zou eigenlijk moeten werken aan school, maar aangezien ik liever dat soort gevaarlijke praktijken ontwijk heb ik besloten recensies te gaan schrijven over mijn favoriete plaatjes. Ik begin maar met Turn on the Bright Lights van Interpol, en plaat die ik dit jaar heb ontdekt, en die na inmiddels meer dan honderd draaibeurten nog steeds weet te boeien.

Het album begint met het magische Untitled, een vrij simpel nummer instrumentaal gezien, maar héél sterk als opener. Het is eigenlijk een nummer dat dat de sfeer van de plaat prima weergeeft: Catchy drums, simpele sfeervolle gitaren met delay en een lage melodieuze baslijn. De toon is gezet. Geen idee waar de tekst over gaat, heb ergens ooit gelezen dat het over plotselinge erecties gaat.

Vervolgens wordt het tempo omhoog geschroeft voor Obstacle 1. Fijn nummertje, voor hoever Interpol 'fijn' is één van de hoogtepunten van het album, met name de harmonieuze gitaren in combinatie met de hogere zang tegen het einde van het nummer spreken me aan. Ook de bas is in dit nummer echt heel vet. Hij stuwt voort.

Gelijk daarna komt NYC om de hoek kijken. Dit nummer spreekt me in verhouding tot de rest iets minder aan, maar is los daarvan nog steeds erg mooi, alhoewel de teksten weer opvallend raar zijn. 'The subway she is a porno?' Och, het is enkel intrigerend. Hier komt het subtiele gebruik van achtergrondkeyboard ook goed... tsja naar voren .

En hoppa, daar zijn ze dan, de kenmerkende drums van PDA! Wat een nummer, de neiging om te luchtbassen, te luchtgitaren, te luchtdrummen, alles komt naar boven bij mij. En dan weer die gitaaruitstapjes tegen het einde, waarbij de stem van veraf roepend invalt. Heel knap.

Zonder genade knalt Say Hello To The Angels er achter aan. Héél catchy, met weer een prachtige outro. Interpol is goed in outro's. Raar dat je je van deze plaat én heel melancholisch, en heel enthousiast kan gaan voelen.

Het korte nummer Hands Away is dan weer rustig en mooi, en een moment om weer te gaan zitten en tot rust te komen. Opvallende opbouw aangezien er een climax aan lijkt te komen en die eigenlijk uit blijft. Voor mij vooral een tussen-nummertje die gewoon geen afbraak doet aan de sfeer.

Hetzelfde geld voor Obstacle 2. Goed, nee, heel goed nummer, maar niet een hoogtepunt. Gelukkig blijft die kenmerkende 'sfeerdeken' die over heel Turn On The Bright Lights wel in tact, en dat maakt het album zo sterk. Één sfeer.

'This one's called Stella was a diver and she was always down'. Oké, bedankt voor de aankondiging Hier wordt al mijn aandacht weer getrokken, vooral bij het Stella I Love You gedeelte, wat Paul werkelijk alsof hij in pijn is uitspreekt, en de korte gitaarintermezzo's. De bass 'beukt' ook lekker voort. Sowieso is de basgitaar heel belangrijk binnen TOTBL, iets wat me erg aanspreekt. Het laat de muziek lekker vol en catchy klinken, omdat hij constant heen en weer 'springt' als het ware.

Roland. Tsja, weer een fenomenale outro. Meer weet ik even niet over deze knakker / dit nummer te zeggen.

En dan het verstopte hoogtepunt van de plaat, ..... The New!. Een legendarisch openingsbassriffje, gevolgt door een rustig stukje muziek. Toch? Welnee, eerst wordt je wakker geschud door de bijna atonale opbouw naar een climax, en vervolgens scheurt deze climax je oren binnen als een s-stand ferarrari op een Duise autobahn. Zó simpel maar zó effectief. Legendarisch. Geweldig. Prachtig. Alleen dit nummer zou de CD al 4* maken.

Tot slot eindigt de CD rustig met een CD opgedragen aan die Ijslandse dude, Leif Erikson, die Amerika ontdekte. Rustig einde van een voor mij prachtig album.

En toen wassie alweer voorbij. 5*, hands down.