Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

'Invloed is iets wat pas op de langere termijn vast te stellen is'.

Mwa, wat ik hier vooral bedoel is dat heel wat jonge bandjes in het spoor van Interpol zijn getreden. Ik denk niet dat het nodig is om voorbeelden te noemen. Met TOTBL zijn we begin dit decenium een nieuw muzikaal pad gaan bewandelen. Dat hoekige gitaarwerk, de specifieke drumpatronen; kortom de volledige instrumentale knipoog naar de postpunk; dat was iets dat in de nineties bijna ondenkbaar was. Hierin zie ik TOTBL als belangrijke invloed.

En een hype? Er is toch helemaal geen hype rond deze band, wel integendeel, veelal zijn bands die hun spoor gevolgd hebben reeds bekender dan Interpol zelf, denk maar aan bijvoorbeeld Bloc Party.

We verschillen van mening: in de UK is er altijd een heel sterk alternatief circuit geweest. De typering 'indie' heeft ook een Britse oorsprong. Bloc Party past in die traditie. Ik zie whatsoever weinig verband tussen Interpol en Bloc Party; ik hoor andere invloeden. BP: veel meer punk.

Interpol is zeer zorgvuldig gebracht en gelanceerd- de pr-machine is zeer bewust ingezet en benut. Tijdens de laatste uitzendingen van 'Lowlands' heeft bijv. Gijsbert Kamer volop de loftrompet kunnen steken over Interpol - minutenlang gezwatel. Terwijl de weergave van 'Bookashade" een buitengewoon spannende act in het tech house/minimal genre beperkt bleeft tot 2 minuten, per ongeluk. En de verslaggevers maar blijven lullen over Interpol.

Tja, "The public gets what the public wants" en dat kun je het publiek dus ook aanpraten en wijsmaken. Maar goed, mjuman gaat nog niet underground.

Mijn eerste kennismaking met Interpol was het album Our Love To Admire. Ik heb dat album een aantal kansen gegeven maar het kon mij niet echt boeien, alleen de Heinrich Maneuver vond ik een leuk nummer. Door de hoge notering van dit album ben ik het ook maar is gaan proberen en hij beviel me een stuk beter dan Our Love To Admire. Er zit veel meer diepgang (op muzikaal gebied) in dit album vind ik. 4,5*

Tenslotte een waardering voor dit album... na de twee andere Interpol albums gewaardeerd te hebben!
Dit album heb ik ontdekt nadat ik Antics grijs gespeeld had... Het heeft tijdje geduurd, maar nu ben ik net zoals vele anderen hier de mening toegedaan dat dit album hun beste album is, en dat wil al heel wat zeggen als je mijn waarderingen hebt gelezen bij de andere twee albums! Het geeft enkel maar weer hoe sterk deze band is, het is slechts weinige bands gegeven om drie opeenvolgende albums te maken van dit uitzonderlijke hoge niveau, ze zijn dan ook niet voor niks mijn favoriete band van laatse jaren!

Obstacle 1 is gewoonweg schitterend, PDA misschien wel hun beste nummer, Untitled fantastisch sfeervol net zoals NYC en The New... Leif Erikson is zo'n typisch Interpol nummer, gekenmerkt door die dreigende opbouw naar een climax van uiterst muzikaal genot!
Dit album geef ik gewoonweg 5, want dit is ook gewoonweg pure klasse van het allerhoogste niveau! Ik heb zelf geen muzikale ervaring, speel geen instrument, maar luister al tientallen jaren gepassioneerd naar muziek, dus ik kan een beetje met recht van spreken zeggen dat Interpol een muzikale hoogvlieger is en terrecht bij de beste bands van de wereld mag geklasseerd worden!

Wie durft er mij tegenspreken?

Not me!

Ik kan het alleen maar eens zijn met johnny. deze plaat al ontelbare keren opgelegd, en toch gaat ze nooit vervelen. Ik vind het dan ook zeer moeilijk om drie favorieten aan te duiden, aangezien ik elk nummer als ongeveer evenwaardig kan beschouwen (wat toch weinig voorkomt bij studioalbums).

Ik ga ook mee, Interpol is immers niet voor niets 1 van mijn meest favoriete bands/artiesten (en dat lijstje bevat maar 7 namen).

Begrijp er nog steeds geen hol van, maar het komt wel.

Hoop ik

Als post-rock liefhebber zul je me normaal helemaal niet zo snel vinden in deze hoek, maar ik kan me wel vinden in de opmerking van enkele pagina's terug dat dit album een soort toegankelijke post-rock (light) uitstraling heeft. Zo komt het tenminste op me over, al zullen de kenners het hier wel niet mee eens zijn.

Untitled, NYC, Stella, The New en Leif Erikson zijn daarom voor mij waanzinnige tracks. Helaas kunnen de fellere, energieke tracks me een stuk minder boeien, maar dat is persoonlijke smaak (geef mij maar lekker zwevend gitaargeluid ).

Instrumentaal zeer dik in orde: 4,5*

Nadat ik vanmorgen het artikel met Tom Barman in Humo heb gelezen, waarin hij Interpol met de grond gelijkmaakt heb ik nog maar eens geluisterd naar deze. En daarna naar dEUS' Vantage Point. Het verschil is duidelijk. Ik verhoog deze dan ook nog maar eens naar 4.5. Wat een pareltjes staan er toch op deze plaat!

Wat een sterke plaat! 1 voor 1 staan de nummers als een huis en zijn ze niet kapot te krijgen!
Steeds vaker als ik Antics of Our Love to Admire opzet ga ik na een tijdje weer terug naar hun debuut..raar..terwijl ik Antics en OLTA ook geniaal vind.

Weet iemand mischien iets meer over een nieuw album? 2009 lijkt me een mooi jaar voor een opvolger van OLTA:)

Ik vermoed dat een nieuw album er maar komt op het eind van 2009. Behalve als ze iedereen verrassen natuurlijk

Ik ben het 100% met je eens. Die gitaar in NYC!

En dan zullen we het nog maar niet hebben over het middenstuk van Obstacle 1 en de heerlijke uitstapjes in The New.

Het outro van PDA, kippenvel tot op het bot... Om god mag weten wat voor reden weggelaten in de radio-edit, in ieder geval op mijn favoriete radio-station. Kink FM, doe er wat aan !!

Dan wordt het te goed voor de gemiddelde radioluisteraar

een nummer van 5 minuten is heel lang voor de radio, logisch dat ze dan een outro eraf knippen. Als je dat wilt horen, zet je de cd maar op.

Dat vind ik de reinste flauwekul. Waarom is 5 minuten te lang? Omdat ze dan minder tijd kunnen vullen met reclame? Dan praten de presentatoren maar een keer wat minder, die hebben meestal toch niet zo veel te melden. Als je een radiostation bent dat muziek draait (klinkt vreemd, maar bijvoorbeeld radio1 is een actualiteitenzender en die draaien amper muziek) dan moet je er ook voor kiezen om de gehele nummers te draaien, vind ik.

Maar goed een zender die Interpol draait die moeten we maar een beetje koesteren, want bij de meeste etherzenders (waar Kink helaas niet bijhoort) kiezen ze liever voor de Katy Perry's van deze wereld, terwijl de radioluisteraar echt niet schrikt van nummers als Leif Eriksson en The New lijkt me.

Volgens mij schrikt de gemiddelde luisteraar daar best wel van, en zeker met ellenlange outro's. Ik vind dat niet erg, maar het gros van de luisteraars wel en die wil je niet wegjagen. Ook niet bij KINK FM

Ik verveel me kapot en zou eigenlijk moeten werken aan school, maar aangezien ik liever dat soort gevaarlijke praktijken ontwijk heb ik besloten recensies te gaan schrijven over mijn favoriete plaatjes. Ik begin maar met Turn on the Bright Lights van Interpol, en plaat die ik dit jaar heb ontdekt, en die na inmiddels meer dan honderd draaibeurten nog steeds weet te boeien.

Het album begint met het magische Untitled, een vrij simpel nummer instrumentaal gezien, maar héél sterk als opener. Het is eigenlijk een nummer dat dat de sfeer van de plaat prima weergeeft: Catchy drums, simpele sfeervolle gitaren met delay en een lage melodieuze baslijn. De toon is gezet. Geen idee waar de tekst over gaat, heb ergens ooit gelezen dat het over plotselinge erecties gaat.

Vervolgens wordt het tempo omhoog geschroeft voor Obstacle 1. Fijn nummertje, voor hoever Interpol 'fijn' is één van de hoogtepunten van het album, met name de harmonieuze gitaren in combinatie met de hogere zang tegen het einde van het nummer spreken me aan. Ook de bas is in dit nummer echt heel vet. Hij stuwt voort.

Gelijk daarna komt NYC om de hoek kijken. Dit nummer spreekt me in verhouding tot de rest iets minder aan, maar is los daarvan nog steeds erg mooi, alhoewel de teksten weer opvallend raar zijn. 'The subway she is a porno?' Och, het is enkel intrigerend. Hier komt het subtiele gebruik van achtergrondkeyboard ook goed... tsja naar voren .

En hoppa, daar zijn ze dan, de kenmerkende drums van PDA! Wat een nummer, de neiging om te luchtbassen, te luchtgitaren, te luchtdrummen, alles komt naar boven bij mij. En dan weer die gitaaruitstapjes tegen het einde, waarbij de stem van veraf roepend invalt. Heel knap.

Zonder genade knalt Say Hello To The Angels er achter aan. Héél catchy, met weer een prachtige outro. Interpol is goed in outro's. Raar dat je je van deze plaat én heel melancholisch, en heel enthousiast kan gaan voelen.

Het korte nummer Hands Away is dan weer rustig en mooi, en een moment om weer te gaan zitten en tot rust te komen. Opvallende opbouw aangezien er een climax aan lijkt te komen en die eigenlijk uit blijft. Voor mij vooral een tussen-nummertje die gewoon geen afbraak doet aan de sfeer.

Hetzelfde geld voor Obstacle 2. Goed, nee, heel goed nummer, maar niet een hoogtepunt. Gelukkig blijft die kenmerkende 'sfeerdeken' die over heel Turn On The Bright Lights wel in tact, en dat maakt het album zo sterk. Één sfeer.

'This one's called Stella was a diver and she was always down'. Oké, bedankt voor de aankondiging Hier wordt al mijn aandacht weer getrokken, vooral bij het Stella I Love You gedeelte, wat Paul werkelijk alsof hij in pijn is uitspreekt, en de korte gitaarintermezzo's. De bass 'beukt' ook lekker voort. Sowieso is de basgitaar heel belangrijk binnen TOTBL, iets wat me erg aanspreekt. Het laat de muziek lekker vol en catchy klinken, omdat hij constant heen en weer 'springt' als het ware.

Roland. Tsja, weer een fenomenale outro. Meer weet ik even niet over deze knakker / dit nummer te zeggen.

En dan het verstopte hoogtepunt van de plaat, ..... The New!. Een legendarisch openingsbassriffje, gevolgt door een rustig stukje muziek. Toch? Welnee, eerst wordt je wakker geschud door de bijna atonale opbouw naar een climax, en vervolgens scheurt deze climax je oren binnen als een s-stand ferarrari op een Duise autobahn. Zó simpel maar zó effectief. Legendarisch. Geweldig. Prachtig. Alleen dit nummer zou de CD al 4* maken.

Tot slot eindigt de CD rustig met een CD opgedragen aan die Ijslandse dude, Leif Erikson, die Amerika ontdekte. Rustig einde van een voor mij prachtig album.

En toen wassie alweer voorbij. 5*, hands down.

Prima eerste recensie, laat school nog maar even rusten.

Degelijke review waar ik me prima in kan vinden Smiechtel

Goeie review Smiechtel! Ik kan je mening overal in mijn mening vinden, alhoewel ik Leif Erikson persoonlijk het mooiste nummer van TOTBL vind. Daar heb je niet echt je mening geplaatst

Bedankt voor complimenten!

@The Boogieman, Ik vind Leif Erikson ook heel mooi, maar zoals jou niet het mooiste nummer van de plaat. Ik wist ook niet echt gevoelens er bij te plaatsen zoals bij bijvoorbeeld The New.

Haha, ojee nu ga ik mijn favoriete nummer van dit album toch opeens op een heel andere manier bekijken

Voor mij blijft het album trouwens boeien. Met name instrumentaal gezien dan. Vocals (waar ik bij muziek in het algemeen niet zo van hou) kunnen me ook wel bekoren.

Ja ik vind de opbouw erg goed. Eerst hoor je die monotone gitaren, waarna de bas en drums ingeschakeld worden ter ondersteuning van de gitaren. Gedurende dat stuk lijkt het of er steeds meer leven in komt door de manier van zijn zang en de verandering van de baslijn. En dan breekt de spanning los op 2.20 waar hij dit stuk zingt: ''I'll bring you when my lifeboat sails through the night That is supposing you don't sleep tonight'' en dan bouwt het nummer zich weer op met de solo en drums waar later zijn zang er nog bij komt. En dan eindigt het nummer plots met een keyboard akkoord. Schitterend nummer vind ik

Ik zie bij Leif Erickson altijd een groot schip dat van mij vandaan vaart en steeds meer bedekt raakt in een dikke laag mist. Zal wel iets met dat zinnetje wat Boogieman quote te maken hebben..

Ik betrap me erop dat ik dit album steeds beter ga vinden, vooral Stella & The New bevallen meer & meer.
Ik heb alvast ruimte op mijn I pod gemaakt

Ik bekijk Leif Erikson, het kersje op de taart, eerder uit relationeel oogpunt. Interpol kiest zijn titels meestal lukraak.

Obstacle 2 heeft heerlijke lyrics ze bleven de hele dag in me hoofd hangen.

"I'm gonna hold your face and toast the snow that fell
because friends don't waste wine when there's words to sell"