Laat ik exact 10 jaar na mijn laatste bericht dan maar een bericht plaatsen over dit album.

La Mala Rodriguez (Spaans voor "de Gekke Rodriguez") is een apart figuur, op elk vlak. Haar accent is vreemd, haar stem nog vreemder, en haar beats zijn met momenten ook vrij apart. Toch is haar muziek in het geheel op dit album is toch wel erg lekker. Later werk heb ik me nog niet echt aan gewaagd overigens, maar losse tracks beloven op het eerste gehoor niet hetzelfde als op dit album.
Qua sound is dit album typisch voor zijn tijd: knip-en-plak beats, met geknipte samples en vaak harde, directe drums. Persoonlijk heb ik een zwak voor dit soort beats, en dat is dan ook de reden dat ik dit album vrij hoog beoordeel. Tekstueel moet ik bekennen niet veel ervan te begrijpen, aangezien Mala het Andaloesisch dialect spreekt en ook veel plaatselijke slang gebruikt.
Het album opent bombastisch en lekker met Tengo un Trato, wat in die tijd een hit in Spanje was. De daaropvolgende tracks zijn leuk maar niet hoogstaand, met uitschieter En Mi Ciudad Hace Calo(gastbijdrage van Kase-O van Violadores del Verso); heerlijk nummer. Verder springt voor mij Yo Marco el Minuto er met kop en schouders bovenuit. Het is inderdaad een erg pikante track, maar o zo fijn.

Een 3,5* voor een goed Spaans rapalbum welk toch ietwat over het hoofd wordt gezien.

Velen vinden dit de minst geslaagde CD uit de reeks Bootcamp debuten, en hoewel ik die mening niet deel, kan ik daar wel inkomen. Qua raps gooien deze MC's over het algemeen geen hoge ogen. Met uitzondering van Starang Wondah, die ik aardig vind rappen en zich met recht Gun Clapper No. 1 noemt.

Nee, dit album moet het voornamelijk hebben van de fenomenale beats en sfeer. Er heerst over het hele album een heus stormachtig sfeertje en dat is oprecht knap gedaan. Het is een duister boeltje, maar ergens ook zeer rustgevend. Met name nummers als Calm Before da Storm, No Fear, Gunn Clapp (!), God Don't Like Ugly, en Elite Fleet hebben een enorm kalmerende werking.
Nummers als Wild Cowboys (met een irritante Sadat X in het refrein), en Flappin' hadden van mij niet zo gehoeven, aangezien ze het niveau van het album niet (omhoog) halen. Deze worden echter gecompenseerd door uitschieters als No Fear, Gunn Clapp, en Hurricane Starang. Klassiekers in het genre, in mijn ogen.

Mijn cijfer van 4,5* blijft staan, omdat dit voor mij een echte hiphop-klassieker is. Qua raps is het weinig bijzonder, hoewel Starang de boel nog wel wat opleukt vaak. Het is vooral het sfeertje die dit album maakt.

Ik had er in de eerste paar tracks niet echt veel vertrouwen in. Ik vind Ghetto een veel te drukke beat hebben, ook al rappen Cormega en Lake wel goed. Dan word het steeds beter. Ik vind na het verschrikkelijke So Much Trouble, Prodigy's track wel leuk om naar te luisteren.

En dan komt Screwball, inmiddels een van mn favo Queensbridge groepen, en met Nature (ook een van mn favo's) is dit een lekker nummer. Dan de eerste van de twee Premier producties. En zoals gewoonlijk erg lekker, nu nog leuker want Cormega rapt erop. En dat is een leuke combinatie. Ook Back Up In This Bitch vind ik een leuk nummer van Noyd, luisterd gewoon lekekr weg.

Dan komen een aantal normale tracks,die wel het luisteren waard zijn. En daar tussen in zit het geweldige Beautiful Mind, wat een pracht-beat. Maar het beste moet nog komen: Loyalty. Wat een beat! Echt zo rustgevend. En met een aantal sterke rappers erop is dit de beste track van de compilatie. Verder is ook de track van Blaq Poet met een Premier beat heel lekker.

Verder wel erg jammer dat Nas hier niet op staat.

Redman heeft nooit een downfall gekend.

Als er iets wel over Redman te zeggen valt is dat hij nooit zijn roots heeft verloren: funky, grappige, positieve hiphop. Dat doet hij nu nog steeds en dat is ook precies waarom ik hem nog steeds zo waardeer. In de jaren '90 lag binnen het hiphopwereldje de nadruk vooral op het zo stoer mogelijk overkomen. Wie de grootste click met inbegrepen de grootste geweren had kreeg de grootste hoeveelheid respect. Redman had daar schijt aan. Hij onttrok veel meer respect uit wie de grootste blunt kon draaien.

Wiet roken is natuurlijk niet het enige waar Redman het over heeft op dit album. Hij heeft een flinke dosis zelfspot en dat maakt hem tot een van de grappigste rappers ooit.

"I once forgot my momma's birthday and it's tattooed on my arm".

Toegegeven, de teksten zijn niet van een denderend hoog niveau. Over het algemeen wil Redman vooral zijn luisteraar een absurdistisch kijkje in zijn leven geven, waarbij geen enkel stereotype wordt overgeslagen. Zo vindt Liquidasha (president van de Baby Mother Coalition) tijdens de Chickenhead Convention dat baby mommas heus niet altijd de baby fathers om alimentatie hoeven te vragen omdat ze toch al welfare en voedselbonnen inzamelen.

De producties zijn denk ik toch wel het juweeltje van dit album. Erick Sermon levert het leeuwendeel van dit album kale, jolly, funky beats, typerend voor zijn tijd. Persoonlijk heb ik een zwak voor dit soort uitgeklede en getrimde beats. Ook neemt Redman een aantal producties op zich die het niveau van Erick Sermon niet halen, maar voor de kwaliteit en sfeer van het album niets onderdoen.

Dit album is echt een favorietje van me geworden. Hoewel het (begrijpelijk) niet iedereen zal aanspreken, heeft dit album voor mij een plek in mijn top 10 verdiend. 4,5* voor een album wat elke zomer wel een paar keer de revue passeert.

Eigenlijk is dit een ondergewaardeerd album. Royce da 5'9" is geen Eminem, en ik heb het idee dat hij dat zelf ook weet, gezien de veelvuldige malen dat hij hem noemt in zijn nummers. Ondanks dat is het nog steeds geen slechte rapper, die niet persé de beats mee moet hebben om een goede track op tafel te leggen. Op You Can't Touch Me bijvoorbeeld, blijft de track (ondanks het zoetsappige refrein) boeiend door zijn flow, lyrics, en stemgeluid. Dat hij dan op sommige tracks de beats wél meeheeft, zoals op de klassieker Boom, Take His Life, en My Friend, resulteert erin dat hij echt kwalitatief hoge nummers kan maken.

Gastoptredens op dit album zijn overigens ook niet mis. Zo doet Eminem mee, en ben ik Twista door zijn optreden op Let's Go een stuk beter gaan waarderen. Een beat zoals die past haast perfect bij hem, waardoor het lijkt alsof Royce eruit wordt gerapt op zijn eigen album.

Al met al een heel scala aan goede tracks. Kwalitatief hoge beats, goede raps, en goede gastoptredens resulteren voor mij in een prima (ondergewaardeerd) debuutalbum: 4*.