Ondergewaardeerde plaat wat mij betreft alhier. Ik snap dat zo'n alomtegenwoordige mediapersoonlijkheid wat wrevel geeft maar de muzikaliteit, energie, urgente voordracht, variatie en goed gebruik van gasten winnen het mijns inziens makkelijk van de RTL-boulevard associatie.

Cardi's puntige en extreem goed gearticuleerde voordracht zijn een mooie tegenstelling met de heersende mompeltrend in de hiphop van tegenwoordig. Beroepsmompelaars Migos spitten hierdoor geinspireerd op Drip als nooit tevoren. Verder is Goto 10 een werkelijk epische albumopener. Wat een opbouw! Bickenhead en Bodak Yellow maken het openingskwartet heerlijk af. Hierna neemt de plaat gas terug en komen de eerste minpuntjes aan het licht (I Like It is leuk maar enkel voor een keer of 3, Ring is niet slecht maar wel veel te flauw in deze context). Zo goed als aan het begin wordt het daarna niet meer maar dat was ook vrij belachelijk geweest. Alsnog weer veel heerlijks hier. Money Bag knalt uit de boxen en I Do is een waardige afsluiter.

Topdebuut dat als volwaardig album fier overeind blijft. Om Nicki Minaj's albumkeuzes hierbij te halen is misschien wat flauw maar wat mij betreft moet zij haar aantekeningblokje erbij houden en Invasion of Privacy als voorbeeld nemen hoe het ook kan, commercieel maar wel keihard in plaats van schizofreen en halfbakken.

Wow @madmadder wat een heerlijke duiding! Zoveel dat ik nog niet wist en het verhaal alleen maar mooier maakt. Je hebt je luistervaring (en die van mij grotendeels) prachtig onder woorden gebracht! Voor mij is er na talloze luisterbeurten nog steeds dat plezier en die verbazing maar toch ook herkenning en genoeg om me aan vast te grijpen. Al is het maar een heel gammel dun boomstammetje bij windkracht 10 hahaha. Maar ik moet gelijk denken aan het stuwende, relatief toegankelijke begin van nummer 5 en de bijna happy, klassieke riff die het nummer daarna helemaal opengooit. Maar de chaos blijft voor mij toch ook de grootste pre bij beluistering van deze briljante plaat. Ik zal nooit meer vergeten hoe ik me voelde na mijn eerste luisterbeurt. Helemaal gesloopt maar gelijk weer zin in de volgende spin. En zo is het eigenlijk het hele jaar gebleven. Mijn nummer 1 album van 2024 (en ik heb er echt veeeeeel gehoord).

Qua sfeer, producties en gevarieerdheid doet dit me best aan The Life of Pablo denken eigenlijk. Geen grootse muzikale ontwikkeling dus op het eerste gehoor. Maar waar ik bij The Life of Pablo nogal lang moest wennen kan ik hier gelijk wel wat mee. Lekker ook om een plaat eens zonder moeite 4 keer achter elkaar aan te zetten! Best lekker zo'n fragmentarisch bommetje, net als Daytona.

I Thought About Killing You is een ongemakkelijk minimalistich nummertje met een denk ik erg actuele kijk in Kanye's brein. Erg blij word je er niet van, onheilspellend en intrigerend is het allemaal wel.
Wouldn't Leave is dan bijvoorbeeld weer erg warm en behaaglijk en met als vanouds grootse rollen voor de gastartiesten. No Mistake borduurt hier heerlijk op voort.

Na alle internet gekte rondom Kanye de afgelopen maanden en dadaistische crap als Lift Yourself voelt dit korte werkje als een soort opluchting. Of ie de tand des tijds doorstaat en er ook wat echt klassieks op staat zal de tijd leren.