De eerste 6 albums van BS gaven mij kippenvel.
Denk dat ik ze wel 10.000 keer heb beluisterd.
Stiekem blijf je hopen om dat weer te kunnen beleven bij een nieuwe plaat maar ook deze keer weer geen kippenvel.
Ergens proef ik dat deze plaat gemaakt MOEST worden. Geen ziel en zaligheid maar gewoon de pingels.
Geprobeerd het "jaren 70" format te kopieren maar bij elk nummer het "net niet" gevoel gekregen.
Dit doet me denken aan de plaat The Battle Rages On van Deep Purple. Het wonderbandje was weer terug met Blackmore en Ian en iedereen móést het horen. Uiteindelijk gewoon een saai album met maar één vrij aardige track.
Zo ook nu. Ik denk dat End Of The Beginning de enige track is die de middelmaat overstijgt.
We zullen het wel merken wanneer de oude verstokte rocker weer zonder roze bril deze cd op kan zetten. Ik begrijp de oude rocker wel hoor. In deze tijden waarin Green Day wordt bestempeld als punk en Maroon 5 en Aerosmith als rock, gaan de oogjes natuurlijk twinkelen wanneer wordt vernomen dat de uitvinders van de metal weer in bijna originele bezetting aan de slag gaan.
Maar jongens, er zal nooit meer een rock album worden gemaakt als de eerste 2 van BS. He-laas. Laat het los.
Met krampachtig vastklampen aan "13" verdwijnt die waarheid niet.

Verder is het goed en degelijk geproduceerd maar ja, als dat de hoofdmoot moet zijn bij een rockband dan zakt mijn broek af. Het gaat om de adrenaline. Niet of de knopjes van het mengpaneel goed in balans staan. Trouwens...ik vind dat de stem van Ozzy teveel de muziek overheerst. Wat dat betreft gewoon slecht gemixt. Die knop had best iets omlaag gemogen.

Vrij bleue bluesrock plaat verdient een vrij gemiddeld cijfer.
Drie ***
En die halve is vanwege pure sympathie voor deze band.