Met veel verwachting keek ik uit naar Push The Sky Away. Als liefhebber wat de wat rustigere Cave, de man die beschouwt vanachter zijn piano en die opgezweept door de violen van Ellis of de gitaren van Bargeld soms een uitbarsting op de plaat zet, had ik na drie vuige garagerock-albums van of geïnspireerd door Grinderman weer trek in een Cave van de jaren 1997-2005.

Eerste single 'We No Who U R' en later 'Jubilee Street' verraadden een andere sound, maar hebben mij ook als luisteraar op het verkeerde been gezet. Het algehele gevoel na het luisteren van Push The Sky Away is: 'een lichte, rustige Grinderman'. De eerste luisterbeurt liet me dan ook enigszins teleurgesteld achter. Alleen de singles konden mij boeien, samen met 'Finishing Jubilee Street' en ergens zag ik de schoonheid van 'Wide Lovely Eyes'.

Nu, enkele luisterbeurten later, moet ik mijn mening bijstellen. We horen een andere Cave, een zoals nooit tevoren. Goed, de loops van Grinderman zijn aanwezig, het verhalende van Abattoir Blues komt hier en daar naar voren, maar er broeit iets anders. Cave en The Bad Seeds experimenteren waarlijk. Weinig tot geen conventionele songstructuren. Intertextualiteit, die ook eerder aanwezig was ('There She Goes My Beautiful World' of 'We Call Upon The Author'), naar eigen werk: 'Finishing Jubilee Street'. 'Higgs Boson Blues' klinkt als het apocalyptische broertje van 'More News From Nowhere'. 'Push The Sky Away' heeft iets, durf ik het te zeggen, Radiohead-achtigs. Alleen met prachtige 'Jubilee Street', met die schitterende versnelling, sluit nauw, direct en zonder opvallen aan in het oeuvre van The Bad Seeds.

Moedig. De man rust niet op zijn lauweren. Grijpt niet terug naar standaard blauwdrukken van eerder werk. Desondanks is niet alles naar mijn mening geslaagd. 'Water's Edge', 'Mermaids' en 'We Real Cool' komen (nog) niet binnen. Het klinkt niet helemaal lekker in het gehoor. En over de openingsstrofes van 'Mermaids', met de zeer slechte rijm, ben ik nog niet uit: of gewoon slecht of er zit iets achter.

Het is een lastig album. Duidelijk minder makkelijk als zijn voorganger. Duidelijk anders dan als zijn voorgangers. Cave evolueert door, maar of ik hem helemaal zal volgen moet de tijd nog uitwijzen.

Stereophonics, eigenlijk heb ik ze jaren geleden al afgeschreven. De laatste twee platen borduurden immer voort op dé hit 'Dakota' zonder het origineel te evenaren. Goed, hier en daar een uitspatting ('Daisy Lane', 'Drowning', 'She's Alright', 'Beercan' en 'Show Me Now), en live altijd goed voor een nostalgie-show. Neen, Kelly en ik hadden als oude vrienden afscheid genomen. Toch, ik houd in de gaten wat de band doet. Ergens kriebelt het altijd nog.

Het kriebelige werd versterkt toen Stereophonics eind vorig jaar enkele nummers uitbrachten. 'Violins and Tambourins' en 'In A Moment' wekten mijn nieuwsgierigheid, zou de band dan eindelijk uit het 'Dakota'-stramien stappen? 'Indian Summer' bleek echter een doodgewone by the numbers single te zijn die uit hetzelfde vaatje tapte als 'Innocent' en 'It Means Nothing'. Aardig, maar meer ook niet.

Gelukkig bleken de eerste twee verschenen nummers dan ook meer representatief voor het album, welke te kenmerken valt met twee kernwoorden: donker en volwassen. De band klinkt hier, eindelijk weer eens, als nooit te voren. De plaat begint donker, komt met 'Indian Summer' even in het zonlicht, om daarna weer onder de grond te verdwijnen. 'Roll The Dice', 'Violins and Tambourines', 'In A Moment', 'Take Me' en 'We Share the Same Sun' klinken onheilspellend. We horen een donker geluid dat we nog niet eerder zo voluit in het oeuvre hebben gehoord. Het doet me denken aan de wat rustigere tracks van Language. Sex. Violence. Other?, zoals 'Devil, 'Lolita' en 'Feel', maar ook aan 'Drowning' van Pull The Pin.

Het volwassenere geluid keert terug in nummers als 'Graffiti On The Train', 'No One's Perfect', 'Catacomb' en 'Indian Summer'. Allen klinken als eerdere nummers 'Graffiti On The Train', met zijn beschrijvende karakter, klinkt als een nummer van de eerste twee platen of als een minder naïeve 'Daisy Lane'. 'No One's Perfect' klinkt als een volgroeid nummer van You Gotta Go There To Come Back. 'Indian Summer' refereert duidelijk aan de eerste singles van de laatste twee platen, maar klinkt beter. Het harde karakter van 'Catacomb' roept herinneringen op aan 'Bank Holiday Monday', maar doet minder infantiel aan. Meest duidelijke voorbeeld in dit rijtje is toch wel 'Been Caught Cheating', de oudere, dronken, bluesy broer van het gezellige 'Step On My Old Sizes Nines'.

Een duidelijke sfeer plaat, die me goed doet. Ik luister er graag naar. Hij verveelt me nog niet. Ik kijk er naar uit om naar te luisteren. Kenmerken die ik sinds You Gotta Go There To Come Back niet meer op een Stereophonics plaat heb geplakt. De laatste drie luisterde ik wel, maar ze verveelden me en de nummers die ik wel goed vond konden me er niet toe brengen de gehele plaat af te luisteren. Al met al is Graffiti On The Train een goede plaat van de band uit Wales. Met name vanaf 'Catacomb' staat het album als een huis. Onverwacht, maar niet ongewenst.