Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

Werkelijk een prachtige plaat. Zo eerlijk en puur, zo heb ik nog maar weinig platen gehoord. Jubilee Street is een van de mooiste nummers die ik ooit hoorde. De plaat verzwakt op geen enkel moment. Het begint met het geweldig We No Who U R eindigt groots met Push the Sky Away en daartussen ook alleen maar toppers.

Prachtig.

4,5*, binnenkort waarschijnlijk 5*

Wide Lovely Eyes is werkelijk wondermooi

Mermaids nog mooier. Pracht nummer op een pracht album. Welk album van Nick kan ik aanschaffen als ik deze Push THE Sky Away top vind? Adviezen zijn welkom.

The Good Son en Let Love In zijn sowieso aanraders.

U vergeet Henry's Dream

Die wilde ik ook net te opperen.

Geniaal album. Na tien luisterbeurten nog altijd een groeier. Favorieten zijn we real cool en water edge!

Thanx. Zag dat No More Shall we Part de hoogste MuMe score krijgt. Toch weer een paar albums om me eens verder in Nick te verdiepen. Heerlijk.

Gek genoeg heb ik als jarenlang groot Cave-liefhebber met dat album niet zo heel veel (en dat met Kate & Anna McGarrigle die ik hoog heb zitten).

Vernieuwend is het niet te noemen, hij heeft dit vaker gedaan en ook beter (The Boatman's Call, No More Shall We Part, The Good Son).
De gitaren waren vaak een toevoegende waarde.
Grinderman klonk spannender en vernieuwender.
De laatste vier albums met The Bad Seeds behoren zeker niet tot zijn betere werk.
Waarom dan toch nog vier sterren?
cave krijgt er regelmatig vijf van mij, want hij blijft hoe dan ook geniaal.

The Boatman,s Call past wel in het straatje als ik de beschrijvingen moet geloven.
Verder Het dubbel album of de 2 enkele in 1 verpakking Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus. Waarvan de2de ook de iets rustiger CD is.

Deze nieuwe heb ik nog niet, maar komt ook zeker in mijn verzameling.

Behoorlijk ingetogen Nick Cave plaat. Heel wat anders dan zijn voorganger en de Grinderman platen, maar wederom mooi en van hoog niveau.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Wat jij noemt zijn typische Cave ballad albums. Dat vind ik dit niet echt. Het is een rustig album. Maar een rustig nummer en een ballad zijn volgens mij toch twee verschillende dingen.

En het album heeft naar mijn idee wel degelijk een sound die hij niet eerder heeft laten horen.en zeker niet op die albums die jij aanhaalt.

Dit lijkt er in niets op, totaal andere vibe.

Dit album laat zich volgens mij vooral kernmerken door een iets moderner jasje.

Mooi, ingetogen en poetisch album.
Met de minimale loopjes op de achtergrond en de lolitakoortjes klinkt hij bijna als zijn voorbeeld
L. Cohen. Maar dan met een veel mooiere stem.

Ook dit zijn geen ballad albums, zelfs die albums hebben rockende nummers, zoals ook hier.
Ik mis de gitaren welke het geheel af maken, waardoor het voor mij soms stuurloos over komt.
Mijn vrouw vind dit album weer wel prachtig.
No More Shall We Part vond ik trouwens beter nadat ik verschillende nummers daarvan live had gehoord, dus misschien groeit deze ook wel.

Nou Delic, daar denk ik toch iets anders over.

Verschil van mening moet er zijn.

Daar zijn de meningen over verdeeld.

Dat No More Shall We Part geen ballad-album genoemd wordt, kan ik me voorstellen, maar The Boatman's Call is in Nick's oeuvre hét ballad-album, waarop elke uitspatting in de zin van aanzwellende instrumenten is thuis gelaten.

Morgen overigens mijn mening over Push The Sky Away.

Met veel verwachting keek ik uit naar Push The Sky Away. Als liefhebber wat de wat rustigere Cave, de man die beschouwt vanachter zijn piano en die opgezweept door de violen van Ellis of de gitaren van Bargeld soms een uitbarsting op de plaat zet, had ik na drie vuige garagerock-albums van of geïnspireerd door Grinderman weer trek in een Cave van de jaren 1997-2005.

Eerste single 'We No Who U R' en later 'Jubilee Street' verraadden een andere sound, maar hebben mij ook als luisteraar op het verkeerde been gezet. Het algehele gevoel na het luisteren van Push The Sky Away is: 'een lichte, rustige Grinderman'. De eerste luisterbeurt liet me dan ook enigszins teleurgesteld achter. Alleen de singles konden mij boeien, samen met 'Finishing Jubilee Street' en ergens zag ik de schoonheid van 'Wide Lovely Eyes'.

Nu, enkele luisterbeurten later, moet ik mijn mening bijstellen. We horen een andere Cave, een zoals nooit tevoren. Goed, de loops van Grinderman zijn aanwezig, het verhalende van Abattoir Blues komt hier en daar naar voren, maar er broeit iets anders. Cave en The Bad Seeds experimenteren waarlijk. Weinig tot geen conventionele songstructuren. Intertextualiteit, die ook eerder aanwezig was ('There She Goes My Beautiful World' of 'We Call Upon The Author'), naar eigen werk: 'Finishing Jubilee Street'. 'Higgs Boson Blues' klinkt als het apocalyptische broertje van 'More News From Nowhere'. 'Push The Sky Away' heeft iets, durf ik het te zeggen, Radiohead-achtigs. Alleen met prachtige 'Jubilee Street', met die schitterende versnelling, sluit nauw, direct en zonder opvallen aan in het oeuvre van The Bad Seeds.

Moedig. De man rust niet op zijn lauweren. Grijpt niet terug naar standaard blauwdrukken van eerder werk. Desondanks is niet alles naar mijn mening geslaagd. 'Water's Edge', 'Mermaids' en 'We Real Cool' komen (nog) niet binnen. Het klinkt niet helemaal lekker in het gehoor. En over de openingsstrofes van 'Mermaids', met de zeer slechte rijm, ben ik nog niet uit: of gewoon slecht of er zit iets achter.

Het is een lastig album. Duidelijk minder makkelijk als zijn voorganger. Duidelijk anders dan als zijn voorgangers. Cave evolueert door, maar of ik hem helemaal zal volgen moet de tijd nog uitwijzen.

Ik vond 'Water's edge' meteen erg goed, de song heeft een beetje dat dreigende van 'The hammer song'. 'We real cool' heeft ook al dat broeiende.
Voor mij behoort Push the sky away tot het beste van Cave (samen met Your funreal, my trial en Let love in en uiteraard No more shall we part).

Een fantastisch goed album. Simpel, sober, maar ieder nummer is raak. Soms mystiek dan weer deinend en kabbelend. Rustig maar nooit saai.

ik hou zowel van Cave in zijn beginperiode als de latere Cave.
You funeral..., Henry's dream, No more, good son, allemaal toppers en deze hoort volgens mij ook in dit rijtje thuis!

Na de zoveelste luisterbeurt, ditmaal de vinyl uitvoering, blijf ik verdoofd achter. Magnifiek, ben blij dat ik de kaarten voor HMH binnen heb.

Ik kan nu niet meer serieus naar die hoes kijken. Je wordt bedankt Slowgaze

Zijn uitstapje met Grinderman kon mij minder bekoren (met name het tweede album) maar dit reken ik tot zijn beste albums. Ik hoor toch liever de meer ingetogen of melancholieke dan de theatrale of rockende Cave en hier vind ik hem op zijn best: negen duistere ballads met ingehouden spanning en veel sfeer maar ik hou nu éénmaal van zulke donkere, mysterieuze sfeer. Het album verveelt ook nergens, Nick Cave is zowat de enige artiest waarvan ik een album met enkel ballads regelmatig wil draaien en dat is ook met dit album het geval.

Fijn. NINE LICKS: Wie // Nick Cave & The Bad Seeds & we zien wel hoe... - ninelicks.nl

Vandaag gekocht en vandaag al meteen verkocht. Dat laatste in puur overdrachtelijke zin, want wat is dit een innemend album.

'Ingetogen' is een adjectief dat ik links en rechts al zag langskomen en dat lijkt mij een volkomen adequate typering van dit album. In het ritme van haast alle nummers van deze plaat sluimert de dreiging van een explosie, van escalatie. Maar nooit ontploft er iets en niets loopt uit de hand. Het geweld is latent, vergeestelijkt, en culmineert uiteindelijk in iets lieflijks, in gerieflijke melancholie, in koortjes en violen en Caves eigenzinnige ´spreekzang´.

Het album is een uiterst geslaagde oefening in effectieve spaarzaamheid, in atmosfeer in plaats van poespas. De negen nummers vormen een consistent en coherent geheel, dat mij bij vlagen herinnert aan Gainsbourgs Histoire de Melody Nelson en PJ Harvey´s Is This Desire?.

Kortom een plaat die zich zonder enige schroom of smet kan voegen in een indrukwekkend oeuvre.

Ik heb dat exact zo sinds die opmerking (echt waar!).

Nu je het zegt hoor ik Is This Desire? er ook wel in terug, maar Histoire de Melody Nelson niet. Die is toch veel bombastischer op momenten? De bombast komt bij Push The Sky Away alleen in het eind van 'Jubilee Street' naar voren.