menu

Hier kun je zien welke berichten The Blue Boy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Aqua Bassino - Deeper (1997)

4,5
Wat een leuke EP is dit! Opener Milano Bossa is een lekkere deep house track met een goed ritme en heerlijke klanken. Door de toevoegingen van de piano is krijgt dit nummer wat diepgang. Daarna volgt het stevigere Send my Love, maar ook dit nummer is prachtig vanwege de werkelijk schitterende meldodieën en de goede bass. Na Na's Waltz is een heerlijk rustige track met weer de mooie pianoloopjes en ergens op de helft komen er prachtige synths bij.
Aqua begint nogal agressief, maar daarna kunnen we luisteren naar mooie ambientklanken en herkenbare jazzmelodieën. De laatste track, Welcome Home. begint rustig met heerlijke klanken, maar bouwt door de beat en het weergaloze trompetspel van Colin Steele op tot een feestelijk nummer om de plaat goed mee af te sluiten.

Alles bij elkaar heeft Aqua Bassino een betere EP afgeleverd dan zijn debuut. Dit komt vooral door meer diepgang, meer jazzy melodieën en de goede afwisseling tussen rustige en de wat meer upbeat tracks. Een genot voor het oor!

Hoogtepunten: Send my Love, Na Na's Waltz en Welcome Home

Aqua Bassino - Pools (1998)

4,5
Aqua Bassino vervolgt zijn weg met het beste product wat hij ooit heeft afgeleverd.
Time to Go is een heerlijke easy going deep house track. De beats worden over ruim 7 minuten heel subtiel en stijlvol opgebouwd, waarbij Colin Steele met z'n trompet over de heerlijke melodieën heen improviseert.
A Mellow Key gaat - zoals de titel suggereert - nog verder het rustige vaarwater in. De beats zijn heel licht en het basloopje is zeer aanstekelijk. De soundscapes die in het midden invallen en de keyboardsolo's maken het geheel goed af.
Met Spacephy wordt er weer naar wat stevigere deep house gesprongen en dit nummer bevat behoorlijk wat techno-klanken. Daardoor is deze track wat minder, maar door de mooie synthesizerlagen is het toch nog goed genieten.
De EP wordt afgesloten met When the Bird Flies, wat een weergaloze ambient track is. Het prachtige en emotionele pianospel wordt ondersteund door langgerekte en wonderschone soundscapes. Dit maakt het tot één van de meest ontroerende nummers die ik ooit gehoord heb. Werkelijk schitterend!

Hoogtepunten: Time to Go, A Mellow Key en When the Bird Flies

Aqua Bassino - Swirl EP (1995)

4,0
Een aardig EP-tje van Aqua Bassino. Take me There is een lekker nummer, maar is helaas wat te repetitief. That Time is beter: een goed tempo met prachtige synthesizermelodietjes. Ibiza is de vreemde eend in de bijt. Dit is een lange ambienttrack die je meeneemt op een schitterende reis. Afsluiter Wanna Dance is het minste nummer, vanwege de herhalende (stem)samples, maar is nog steeds een goed nummer voor op de achtergrond.

Kortom, Aqua Bassino levert hier als debuutplaat goed werk af. Je hoort dat hij nog wat moet groeien (zijn volgende EP's zijn namelijk beter), maar ook dat zijn stijl hier al duidelijk aanwezig is. Goed werk!

Hoogtepunten: That Time en Ibiza

Atjazz - Story (1996)

3,5
Geen baanbrekende, maar wel aangename downtempo op de eerste release van Atjazz. Clyde brengt het tempo van de al relaxte originele versie van Story nog verder naar beneden wat resulteert in een heerlijke en rustgevende remix. Ook Lady Grid en Going Somewhere zijn onderhoudend en luisteren lekker weg.

Laurent Garnier - Shot in the Dark (1995)

2,5
Dit debuutalbum van Laurent Garnier vind ik niet heel fijn om naar te luisteren. De meeste tracks klinken nergens naar (Shapes Under Water, Astral Dreams, Geometric World en Track for Mike), gaan te veel op hetzelfde door (Bouncing Metal en Rex Attitude) of hebben gruwelijk irritante vocalen (The Force).
Is het dan alleen maar ellende? Nee.
Rising Spirit is een prachtige track die rustig opbouwt, dan haar prachtige synths laat horen en weer mooi afbouwt. Ook 022 is een prachtig en lang uitgespannen deep house nummer, die ook niet verveelt. Verder is Harmonic Groove ook nog wel luisterbaar, evenals de tweede helft van Raw Cut.

Kortom niet echt een hoogvlieger, maar wel twee erg leuke tracks, vandaar de kleine onvoldoende. Op zijn volgende albums bewijst Laurent Garnier dat hij wel degelijk goede muziek kan maken!

Hoogtepunten: Rising Spirit en 022.

Max Sedgley - From the Roots to the Shoots (2006)

2,0
Alleen Slowly en You Can zijn echt de moeite waard op deze nogal saaie en oppervlakkige plaat. De andere tracks zijn allemaal óf vervelend óf saai en de diepgang wordt vooral gemeden. Alleen Ego Spiritual is nog wel leuk.

Hoogtepunten: Slowly en You Can

Ronny Jordan - The Antidote (1992)

4,5
Het debuutalbum van Ronny Jordan vind ik een album om je vingers bij af te likken. Het is allemaal mooi gespeeld, goed geproduceerd en erg aanstekelijk.

De plaat begint een beetje matig met Get to Grips. Dit nummer klinkt een beetje chaotisch en verouderd. Bovendien vind ik de rap van IG nogal irritant. Maar met het volgende nummer, Blues Grinder wordt het al een stuk beter: uptempo, een goede basloop en lekker gitaarspel. Ronny Jordan weet dit niveau vast te houden en zelfs nog verhogen met After Hours. Dit nummer is lekker rustig en heeft een melodie die ik heerlijk kan meefluiten. De toevoeging van de fluit aan het eind van het nummer is ook leuk. See the New is vergelijkbaar met het eerste nummer maar dan een stuk beter. De beat is beter evenals de rap van IG.

Maar het beste komt toch wel in het vijfde nummer. De cover So What van Miles Davis is echt magistraal. Lekker meeneuriën op de goede (gitaar)melodieën met onderliggend een goede beat die nergens stoort of teveel op de voorgrond komt. Ook de pianosolo in het midden is geweldig. Na dit nummer komt er weer een rustpunt in de vorm van Show Me. Net als het derde nummer is dit er weer één met een hele herkenbare melodie. Ronny Jordan blinkt uit op dit album met zijn Smooth jazz nummers. Ook Nite Spice is een lekker nummertje met een lekker ritme en een fijne melodie. Wellicht kan je de bas irritant vinden, maar daar heb ik zelf niet zoveel last van. In afsluiter Summer Smile doet Ronny hetzelfde Smooth jazz-kunstje, maar hierbij blijft de gitaar een beetje op de achtergrond door het ontbreken van een herkenbare melodie. Nu lijkt het meer bedoeld als een relaxnummer, maar het kan ook zijn dat hij gewoon nog even moet groeien.

Kortom, de eerste plaat van Ronny Jordan geef ik een 9, omdat de melodieën goed zijn, de gastmuzikanten goed gekozen zijn, er uitstekend wordt gespeeld en Acid jazz en Smooth jazz knap worden afgewisseld. Heel soms klinken de beats wat verouderd en de rapper had van mij weggelaten mogen worden, maar het is nog steeds een dikke aanrader.

Hoogtepunten: After Hours, Show Me en vooral So What!

Shazz - Back in Manhattan EP (1996)

4,0
Back in Manhatten en al haar remixes zijn niet interessant. Deze EP moet je vooral in huis halen vanwege La Seine, waar Alexandre Destrez meesterlijk improviseert op de beats en melodieën van Shazz. Dit is echt een onbekende parel! Als welkome aanvulling vinden we op Place St. Georges nog een beatloze versie om je vingers bij af te likken. Verder is er nog het leuke Intro (waarom als derde nummer? ) en Le Marais, dat een lekker ritme en zoete klanken bevat.
Shazz is echt een meester in het maken van mooie, rustige instrumentale deep house nummers, dus gun deze EP zeker een kans!

Hoogtepunten: La Seine en Place St. Georges

Zero 7 - Simple Things (2001)

4,0
Zoals velen heb ik Air eerst gehoord, voordat ik dit album ging luisteren. En wat een ontdekking was dit zeg. Volgens mij vind ik dit nog beter dan Air, vooral omdat ik dit vrolijker, meer doordacht en wat oprechter vind klinken.

Opener I Have Seen is meteen al zo vrolijk. De vocalen zijn niet vervelend en de gitaar en de violen zijn echt prachtig. Polaris is een heerlijk loom nummer en ook hier spelen de violen schitterend. De omslag naar een tikkeltje agressiever geluid in het midden is ook erg knap gedaan en het nummer sluit af met een prachtig einde.

Destiny zit met haar vocalen een beetje tegen het jengelende aan, maar de gitaren en de elektronische effecten maken een hoop goed. Vervolgens dient Give it Away zich aan, die ik al een tijdje ken. Ondanks dat staat dat nummer nog steeds als een huis, mede door de mooie gitaarmelodie, de geregeld terugkerend elektronische effecten en het weergaloze vioolspel. En dan heb ik het niet eens over de voortreffelijke opbouw van het nummer. Werkelijk schitterend!

Simple Things is daarna een nogal saai nummer, maar niet meteen slecht. De zanger verknalt het een beetje en er niet genoeg over om dat te compenseren.

Red Dust was echter een aangename verassing. De melodie maakt het tot een lekker zoet nummer. Naast het mooie synthesizerspel, de violen en trompetten, die op ongeveer 2/3 van het nummer prachtig invallen, mag ook het fluitspel genoemd worden! Een absolute topper deze!
Bij Distractions heb ik ongeveer hetzelfde commentaar als bij track 3, maar met het verschil dat de vocalen het dit keer wel helemaal verzieken. Met In the Waiting Line laat Zero 7 zien hoe er wel moet worden gezongen: niet zeurend, maar heerlijk rustig en prachtig meerstemmig. Alles valt hier zonder problemen in elkaar. De gitaar en de synthesizer maken dit nummer perfect af.

Out of Town is het mooiste nummer. De melodieën zijn om je vingers bij af te likken en alle instrumenten (trompet, viool, gitaar, piano, bass en synthesizer) voelen elkaar heel goed aan. Het nummer weet te ontroeren, vooral wanneer die heerlijke gitaar erin komt. Kippenvel, wat mij betreft!

This World is daarna ook heel mooi en de vocalen passen er goed bij. Helaas zijn de laatste twee nummers vreemd genoeg een stuk slechter, Likufanele vanwege de voor mij hele irritante samples (zang) en End Theme vanwege de violen.

Simple Things is een prachtig en stijlvol album geworden, mede door de zoete melodieën en de uitvoering van de nummers. De mindere worden ruimschoots gecompenseerd door de (instrumentale) toppers. Afgaande op dit album zou het wel eens een goed idee zijn om de opvolgers te beluisteren.

Hoogtepunten: Give it Away, Red Dust, In the Waiting Line en Out of Town