Ik had hele hoge verwachtingen van dit album en die zijn volledig ingelost. Met de geweldige Graham Coxon op gitaar en de productie van Stephen Street had ik al goede hoop. Was wel een beetje bang dat Street de plaat te ‘poppig’ zou maken, maar dat blijkt niet nodig te zijn geweest. Het sfeertje van het hele album staat me aan; breekbaar en ‘dirty’ met ijzersterke teksten en Doherty die echt gevoel en emotie in de nummers legt. Degenen die een album hadden verwacht in de trant van The Libertines of Babyshambles, die hebben niet goed op de demo’s gelet en op de solo shows van de afgelopen jaren. Zij zullen dan ook bedrogen uitkomen, maar zullen toch ook moeten erkennen dat het een plaat is van een heel hoog niveau. De laatste tien jaar kan ik sowieso niemand noemen die de moed heeft een dergelijk album op te nemen; totaal zonder mainstream inslag, op teksten gericht en met een akoestische gitaar (die trouwens echt geweldig is). Ik zie naast LOTER dan ook geen toekomstige singles van dit album, of het moet I Am The Rain of Broken Love Song zijn.

Arcady, hoewel niet al te best gezongen, is het nummer wat laat zien wie Doherty is en waar hij voor staat; gericht op een utopisch Engeland/Groot-Brittanië. LOTER is waarschijnlijk het meest volwassen nummer dat Doherty ooit geschreven heeft en tevens het meest gepolijste nummer op het album, wat niet wil zeggen dat ik het een goed nummer vind. 1939 Returning is tekstueel ijzersterk en ik vind de gitaar van Coxon echt fantastisch. A Little Death Around The Eyes is altijd mijn favoriete demo geweest en ik wordt hier niet teleurgesteld. Salome vind ik een van de betere nummers op het album. I Am The Rain had ik nog nooit gehoord en vind ik persoonlijk het mooiste, breekbaarste en beste nummer op deze plaat. Sweet By And By vond ik eerst niks, maar na meerdere keren luisteren kan ik het heel goed waarderen; weer eens wat anders. Palaca Of Bone vind ik echt een ‘haunting’ nummer. Het herinnert me een beetje aan de late Cash, weet niet waarom. Sheepskin Tearaway is en blijft een heel mooi breekbaar nummer, met de geweldige Dot Allison. Broken Love Song is samen geschreven met Wolfman, een van mijn favorieten op dit album vooral naar het einde toe. New Love Grows On Trees valt me wat tegen, maar dat vond ik ook nooit een van mijn favorieten op de demo. Lady Don’t You Fall Backwards is een perfecte afsluiting van dit album,
Doherty laat eindelijk weer zien waarom ik door de jaren heen van hem ben gaan houden. Zijn onvoorspelbaarheid, zijn bohemianisme, geletterdheid en capaciteit om te schrijven wat hij voelt maken hem voor mij een van de topartiesten en met dit album laat hij zien wat voor mogelijkheden hij heeft en wat voor een fantastisch songwriter er in hem schuilt. Kan alvast niet meer wachten tot de volgende soloplaat!

Voor mij ook echt een 4.5 met potentie tot een vijf.