Peter Doherty - Grace / Wastelands (2009)

Wat een slechte recensie. De man noemt zichzelf een Libertinesfanaat, dan weet hij ook dat het solomateriaal van Doherty van een totaal andere orde is dan dat wat hij met Babyshambles doet en met The Libertines heeft gedaan. "Hersenloos gemijmer" en "gevoelige shit" vind ik respectloos en onnodig, vooral omdat de nummers tekstueel redelijk goed zijn en er duidelijk veel emotie en gevoel bij zit. De beste man heeft waarschijnlijk vrij weinig inlevingsvermogen. Ik vraag me af of hij het werk van Dylan, Young, Clapton, Waters e.d. dan wél kan waarderen, of wordt een Needle & The Damage Done, Breathe enzo ook onder gevoelige shit geschaard?

Wat ik wil zeggen is dat dit totaal anders is dan vorige platen en dat dat ook vrij logisch is voor een soloplaat. Sowieso moeten mensen eens over The Libertines heenstappen, dat is geweest.

Snap jouw visie ook wel hoor Mayne, nummers als Up The Bracket, Time For Heroes, MWTLGO, What A Waster en dergelijke zijn totaal anders; vette gitaren met ijzersterke drums, en ook nog eens fantastische lyrics. Maar hersenloos gemijmer en gevoelige shit zoals deze man van OOR zegt gaat te ver, zeker gezien eht gegeven dat zelfs de engelse reviews tot nu toe positief zijn.

Hier het hele album via online myspace stream:

Peter Doherty op MySpace Music – Gratis gestreamde MP3’s, foto’s en Videoclips


Zitten echt een paar pareltjes tussen, I Am The Rain bijvoorbeeld!
Favorieten: SHeepskin Tearaway, I Am The Rain, 1939 Returning, Salomé, Broken Love Song, Palace Of Bone.
Sweet By and By vind ik daarentegen drie keer niks.

Sweet by and by is duidelijk een Kinks-adeptje. Daar zal Graham Coxon in elk geval zijn hand in gehad hebben (de toeters en blazers enz.). New love grows on trees vind ik trouwens ook heel aardig. If your still alive, when you're twenty five. Over wie zal dat gaan? Hij is het zelf al geworden en ook Amy heeft de leeftijd al bereikt....

Alleen Through the Looking Glass staat niet op myspace. Is het eigenlijk zeker dat ie op de cd staat?

Valt wat tegen zeg...

neen, ik denk dat dit gewoon I am The Rain is

Salomé wat een prachtig nummer is me dat.
Ik heb nog niet nader geluisterd maar dit is egt prachtig.
Pete is toch wel één van de betere songschrijvers van deze generatie.

Hmm dan moet iemand m even veranderen... Through the looking glass is wel een nummer van Pete trouwens. Een oude Libs-demo.

Na twee fantastische albums met the Libertines en de wisselvallige Babyshambles albums heeft Pete Doherty zijn eerste solo-project uitgebracht. Ook uit dit album blijkt weer wat voor inventieve sing- and songwriter hij is. Wat dat betreft vindt ik een vergelijking met Syd Barrett, God hebbe zijn ziel, gerechtvaardigd. Weliswaar hebben de excentriekelingen respectievelijk verschillende stijlen. Wel kan van beiden worden dat zij een infantiele en nostalgische wereldkijk hebben. Zowel Barrett als Doherty hebben een losse en fantasierijke schrijfstijl die bohemien genoemd kan worden. Doherty heeft, net als Barrett dat had, iets kwetsbaars en blijkt dan ook zeer vatbaar te zijn voor drugsverslaving.
Hopelijk zal het echter met Pete anders aflopen dan met Syd. De roem, het groepsproces, de mentale ziekte en vooral het drugsgebruik werden hem teveel waardoor hij vanaf 1972 (na zijn tweede solo-album!) zich voorgoed zou terugtrekken uit de muziekwereld om verder, tot zijn dood in 2006, als kluizenaar door het leven te gaan.

Zo ver is het gelukkig nog niet met Pete en het solo-materiaal wat hij op Grace/Wastelands uitbrengt geeft zeker hoop een florissante toekomst. Romantiek, ingetogenheid, acoustische gitaar en een bij tijd en wijle catchy Blur/Kinks-sausje (Graham Coxon) kenmerken het album.

Mijn persoonlijke favorieten zijn 1939 Returning (niet te verwarren met het nummer van the Crocketts ), de Kinks/Paolo Conte-pastiche Sweet by and by, het folky Through the Looking Glass (I am the Rain), Palace of Bone (waarop Doherty met verrassend lage stem zingt), zijn romantisch duet (met Dot Allison) Sheepskin Tearaway en het wanhopige New Love Grows on Trees.

Ook de naar mijn idee mindere nummers Arcadie en Last of the English Roses ben ik na een aantal luisterbeurten meer gaan waarderen. Voorlopig 4* maar daar zou best nog wel eens een halfje bij kunnen komen...

^^leuke recensie

ik kan niet stoppen er naar te luisteren..
ik begin met een 4;5* !

Ik had hele hoge verwachtingen van dit album en die zijn volledig ingelost. Met de geweldige Graham Coxon op gitaar en de productie van Stephen Street had ik al goede hoop. Was wel een beetje bang dat Street de plaat te ‘poppig’ zou maken, maar dat blijkt niet nodig te zijn geweest. Het sfeertje van het hele album staat me aan; breekbaar en ‘dirty’ met ijzersterke teksten en Doherty die echt gevoel en emotie in de nummers legt. Degenen die een album hadden verwacht in de trant van The Libertines of Babyshambles, die hebben niet goed op de demo’s gelet en op de solo shows van de afgelopen jaren. Zij zullen dan ook bedrogen uitkomen, maar zullen toch ook moeten erkennen dat het een plaat is van een heel hoog niveau. De laatste tien jaar kan ik sowieso niemand noemen die de moed heeft een dergelijk album op te nemen; totaal zonder mainstream inslag, op teksten gericht en met een akoestische gitaar (die trouwens echt geweldig is). Ik zie naast LOTER dan ook geen toekomstige singles van dit album, of het moet I Am The Rain of Broken Love Song zijn.

Arcady, hoewel niet al te best gezongen, is het nummer wat laat zien wie Doherty is en waar hij voor staat; gericht op een utopisch Engeland/Groot-Brittanië. LOTER is waarschijnlijk het meest volwassen nummer dat Doherty ooit geschreven heeft en tevens het meest gepolijste nummer op het album, wat niet wil zeggen dat ik het een goed nummer vind. 1939 Returning is tekstueel ijzersterk en ik vind de gitaar van Coxon echt fantastisch. A Little Death Around The Eyes is altijd mijn favoriete demo geweest en ik wordt hier niet teleurgesteld. Salome vind ik een van de betere nummers op het album. I Am The Rain had ik nog nooit gehoord en vind ik persoonlijk het mooiste, breekbaarste en beste nummer op deze plaat. Sweet By And By vond ik eerst niks, maar na meerdere keren luisteren kan ik het heel goed waarderen; weer eens wat anders. Palaca Of Bone vind ik echt een ‘haunting’ nummer. Het herinnert me een beetje aan de late Cash, weet niet waarom. Sheepskin Tearaway is en blijft een heel mooi breekbaar nummer, met de geweldige Dot Allison. Broken Love Song is samen geschreven met Wolfman, een van mijn favorieten op dit album vooral naar het einde toe. New Love Grows On Trees valt me wat tegen, maar dat vond ik ook nooit een van mijn favorieten op de demo. Lady Don’t You Fall Backwards is een perfecte afsluiting van dit album,
Doherty laat eindelijk weer zien waarom ik door de jaren heen van hem ben gaan houden. Zijn onvoorspelbaarheid, zijn bohemianisme, geletterdheid en capaciteit om te schrijven wat hij voelt maken hem voor mij een van de topartiesten en met dit album laat hij zien wat voor mogelijkheden hij heeft en wat voor een fantastisch songwriter er in hem schuilt. Kan alvast niet meer wachten tot de volgende soloplaat!

Voor mij ook echt een 4.5 met potentie tot een vijf.

Met de Libertines heb ik nooit zo veel gehad laat staan voor Pete Doherty. Het was dat ik bij toeval de clip van Last of the English Roses voorbij zag komen: dat had toch wel een aangenaam Blur-sfeertje en dat nummer beviel me wel. Nog grappiger vond ik het einde van de clip waar we zoenende kerels te zien krijgen (de voetballers). Sigur Rós was al eerder met het thema aan de haal gegaan maar Doherty weet er in elk geval mee op te vallen en zal er ongetwijfeld wel weer een hoop mensen mee op stang jagen.
Kortom: het stoute jongentje van de klas laat weer van zich horen en juist omdat ik dat nummer best lekker vond klinken werd het bijna noodzaak ook de rest te beluisteren.
Arcadie klinkt lo-fi en heeft daardoor wel zijn charme maar stelt op zich niet zo heel erg veel voor. Ondanks dat toch best een leuk nummertje.
Last of the English Roses heeft voor mij zoals gezegd zo'n heerlijke Blur-vibe en is overduidelijk een zeer sterk popnummer. En die clip? Ach , die maakt het grappig ook al is die verder nogal minimaal en onopvallend te noemen.
Het gitaargeluid van Coxon is overduidelijk terug te horen op 1939 Returning dat zijn titel in het intro eer aan doet. Alsof we een oud mono-plaatje uit de tijd opgezet krijgen. Dit nummer klinkt lekker loom en het botst een beetje door het wat nonchalante en de strijkers en dat maakt het nummer duidelijk een stuk beter dan het misschien is en waar de zang nu eenmaal niet je van het is.
Het nummer eindigt met draaimolen klanken om door te gaan op A Little Death Around the Eyes, ook al weer zo'n melancholisch nummer. Het geeft een aangenaam warm gevoel en dat is nu niet iets wat ik verwacht had bij Doherty. Het mag best een aangename verrassing genoemd worden.
Het sfeertje zet zich voort op Salome wat ook het lome in zich heeft dat de vorige nummers kenmerkte en het bevalt me goed: het is een vibe waar ik makkelijk inrolde en waar het goed in wentelen is en blijft.
Over Through the Looking Glass (I Am the Rain) hoef ik eigenlijk al niet veel meer te zeggen: lekker folky, melancholiek en okee, ondanks de niet sterke zang toch een fijn nummertje en die zang stoort me eigenlijk niet.
Kitschy, jazzy, Sweet By and By lijkt een vreemde eend in de bijt maar past wonderwel goed op dit album. Ik kan me voorstellen dat de liefhebbers hier niet veel mee kunnen maar ik vind het nummer perfect getimed juist omdat het de boel weer even opbreekt zonder dat dit op een storende manier gebeurt.
Palace of Bone is donkere, akoestische rock and roll and I like it. Ik blijf er dan ook versteld van staan dat ik dit allemaal zo goed kan hebben want eigenlijk is het allemaal niet wereldschokkend wat we voorgeschoteld krijgen, maar een zekere simpelheid werkt dermate doeltreffend dat het zijn doel dus ook niet mist bij mij.
Sheepskin Tearaway gaat vrolijk voort op de melancholische toer en we mijmeren ruim 2 minuten even door. Onthaasten lijkt het toverwoord bij nummers als deze.
Broken Love Song zit degelijk in elkaar en is gewoon een goed popliedje met een mooie opbouw.
New Love Grows On Trees valt een beetje weg tussen de rest, misschien omdat het toch net even te veel dezelfde sfeer is allemaal of misschien gewoon doordat het nummer nog moet groeien bij mij.
Lady, Don't Fall Backwards is een prima afsluiter met een fraai jaren '60 achtig randje. Het is dat zijn stem totaal anders is, maar ik moest heel even denken aan Scott Walker-nummers.
En daarmee is er een einde gekomen aan 12 nummers die me allen wisten te boeien en die ik graag nog wat keren zal gaan opzetten en dat is voor mijzelf toch wel erg verrassend te noemen. Ik mag blij zijn toevallig tegen die clip aangelopen te zijn want anders was dit album volledig aan me voorbij gegaan en dat zou jammer geweest zijn.
Heel in de verte moest ik denken aan The Last Shadow Puppets (maar dan het romantische broertje daarvan) en dat het muziek voor je vriendin zou zijn? Lekker belangrijk; alsof je als man niet mag zwijmelen of zo. Daarbij heb ik niet eens een vriendin

^^haha

ik kan me perfect aansluiten bij de recensies hier, mannen, mooi samengevat.

de echte toppers van dit album(alhoewel het een ongelooflijk mooi geheel is) : salome, I am the rain en broken love song.

NME love child. hype overdrive in motion. can't sing. below average at best.

Kom jij uit een Engelstalig land?

ja uit het engelse plaatsje Rijswijk haha

Tis toch peteR doherty??? het staat zo op de hoes

Ja Pete = afgeleide van PeteR, wilde gewoon wat formeler en serieuzer zijn, iets wat dit album niet ten slechte is gekomen.

en nu de hele album beluisterd - moest de 2de luister buurt wel forceren maar ben nu gelukkig dat ik zijn stem voorlopig niet meer hoeft aan te horen.
zonder twijfel een van de slechste Britse artiesten of acts van de afgelopen jaren.

een plus punt, nu dat hij zijn plicht heeft gedaan voor EMI met een nieuwe album , en dat er andere mensen nu werkzaam zijn bij EMI dan die hem oorspronlkelijk getekend hadden zullen ze hopelijk hem geen nieuwe contract geven!

Pete kan dus nu doorschuiven naar die nalopers bij V2 - die zullen hem vast wel kunnen gebruiken

EDIT: wat doe ik trouwens?!? een 1.5 is toch wel een 3 uit 10!
stem gelijk verlaagd want meer dan een 2 uit 10 verdient deze album gewoon niet!

Waarom zou je jezelf dwingen?

Daar begrijp ik nooit zoveel van zeker als je al zegt:

Kijk als je nu zoiets hebt van 'dit zou me moeten liggen' en je blijft het daardoor proberen, maar je hebt al een mening vooraf.
Zonde van de tijd lijkt mij dan.

Vanmiddag gescoord bij de favoriete platenboer. Een plaat die me allezinds meevalt. Er staan weer pareltjes van nummers op. Ik noem Salome, I Am The Rain en 1939 Returning.

Pete blijft, ondanks al het gedoe rond z'n persoontje, zich hier bewijzen als 1 van de beste liedjesschrijvers van Engeland. Hoewel ik sommige stukjes net te geproduceerd en te glad vind (Hij is nog altijd op z'n best met alleen zijn gitaar) weet hij weer een geweldige romantiek en sfeer door de speakertjes te jagen.

Zeer goede plaat!

4*

Brengt Doherty ook wel een beetje met zich mee natuurlijk. Maar blijft raar inderdaad. Zo zou ik bijvoorbeeld nooit een CD van Kaiser Chiefs opzetten, maar ik negeer het dan gewoon.

misschien dan niet goed uitgelegd door mezelf, of niet goed door jullie begrepen, of als 3de optie: niet goed door jullie willen begrepen worden?!

het is niet een kwestie van forceren uit keuze - maar in tegenstelling tot de meeste bladeren (kranten) of websites, worden niet alle recensies gedaan door fans! (gek als het kinkt er was vroeger een tijd wanneer album recensies werden gedaan door critics en niet zoals je bijv bij de OOR of andere sort blad ziet tegenwordig dat recensies zijn een vervanger geworden voor betaalde pers!)

ik schrijf recensies voor de "onbetaalde pers"!

over deze album ...
Docherty kan niet zingen - Docherty kan niet zo goed gitaar spelen als hij tegelijker tijd probeert te zingen - Docherty wil zo graag gezien worden als een poet, of liever: een gefrustreerde poet die altijd pech heeft, bla, bla, bla ... daar kan hij liedjes over schrijven, en er zijn genoeg die derin trappen!
Docherty zal nooit een Morrissey worden maar dat zou hij heel graag willen!
Dan maar Stephen Street (Smiths, Morrissey, Blur producer) derbij halen en proberen als nog iets vvan te maken ... geforceerd tortured artist image ... etc, etc.
Een sort lijstje van dit wel op de album, en dat niet ... Coxon van Blur gebruiken? ja, aankruisen. String arrangements van John Metcalfe (Durutti Column)? - ja, coool man, wel gebruiken!

en dan de marketing ... komt van zelf vanwege zijn verleden.

Libertines waren en ok indie band in een tijd dat indie muziek dood was (dus de beste van de slechste op dat moment)
Babyshambles waren ... een shambles! maar pers vanwege zijn verhouding met Kate Moss en die drugs, etc
en nu is het PeteR Docherty the tortured artist ... F&%k O%f you boring clown!

nu meer duidelijk?

@TerryA. Als je Pete Doherty altijd al heel slecht vond, waarom ben je dan begonnen aan dit album? En als je echt pretendeert een recensie te schrijven zou je het album misschien vaker moeten luisteren i.p.v. de geforceerde twee keren. Daarnaast lijkt me dat een recensie geschreven dient te worden zonder spelfouten en in volzinnen...

Vooroordelen over bands hebben we allemaal. Ik heb ze namelijk over het huidige werk van Coldplay en over Oasis. Ik probeer me wel in de liefhebber van deze bands in te leven en de beoordeelde albums op hun eventuele waarde in te schatten.

Ondanks dat je misschien geen liefhebber van Pete Doherty bent kan je het afkraken misschien iets beter motiveren. Aan een zin als "Doherty kan niet zingen" heb ik niet heel veel. Ik kan ook zeggen dat Bob Dylan niet kan zingen maar daarmee zeg je nog niets over de kwaliteit van de songs en de sfeer die hij met zijn stemgeluid en zijn teksten creeëert...

De single nodigt me absoluut niet uit om het album te gaan proberen, of is dat een iets te voorbarige conclusie?

Mijns inziens is dat voorbarig. Het nummer wijkt flink af van de andere nummers. Het is het meest toegankelijke en meest poppy nummer. Vrijwel alle andere nummers hebben een acoustische inslag maar ook meer diepgang...

De single is het meest gepolijste nummer van het album inderdaad. Ik zou naar www.myspace.com/gracewastelands gaan en dan vooral letten op 1939 Returning, Broken Love Song en I Am The Rain; totaal anders dan LOTER en een stuk beter.

Ben het absoluut met je eens. Wat een verschrikkelijk tenenkrommend nummer is dat. Zijn stem staat me echt heel erg tegen en de muziek is zeker niet bijzonder. Denk dat ik dit maar aan me voorbij laat gaan.

Ik vind de single ook wat saai ..die videoclip ook .. maargoed dat zegt nog niet alles over het album zo te zien aan de users hierboven..