New beginning is het eerste internationaal uitgebrachte album van deze Japanse band. Band-maid bestaat, zoals de naam al aangeeft, uit 5 dames die gekleed gaan in dienstmeid uniform. De groep werd in 2013 opgericht door gitarist/zangeres Miku, die daarvoor in een befaamd maid-cafe in Tokio werkte, wat ook de inspiratie was achter de naam en aankleding van Band-maid. Een maid-cafe is een cafe waar de serveuses, gekleed in lolita uniform, de gasten bedienen als waren het hun meesters. De bandleden spreken hun fans dan ook steen vast aan als meester en meesteres. De muziek van de band houd het midden tussen punk, hard rock en metal. Kenmerkend zijn de stevige gitaar riffs, meerstemmige zanglijnen en goed in het gehoor liggende refreinen.

De nummers liggen in het verlengde van elkaar, maar ondanks dat is er voldoende afwisseling, waardoor ze toch een eigen identiteit hebben.

Zo hebben opener 'Thrill', 'don't let me down' en 'don't apply the break' een stevige punk vibe,
terwijl 'Real existence' een meer modern rock geluid heeft.
'Freezer', 'price of pride' en 'arcadia girl' doen een beetje denken aan het betere werk van Bon Jovi en Van Halen, terwijl 'beauty and the beast' en 'shake that' riffs bevatten waar Metallica tegenwoordig nog wat van zou kunnen leren.

Een allegaartje van stijlen dus, die door deze dames perfect worden gecombineerd en uitgevoerd. Dit is naar mijn mening een van de betere hard rock bands die ik de laatste jaren gehoord heb.
En oh ja, in tegenstelling tot een andere, niet nader genoemde Japanse metalband, schrijven en spelen de dames van Band-maid hun muziek zelf...

Ik vind dit persoonlijk een tegenvaller na born Vilain. Ik kan elk album van manson waarderen, en ben een groot fan van zijn werk uit de jaren 90/begin 2000. Ook de albums daarna vond ik zeker niet slecht, born Vilain was zelfs weer een sterke plaat. Maar deze, daar kan ik niet echt iets mee. De nummers op zich zijn niet slecht, maar ze klinken vrijwel allemaal het zelfde. Bijna geen variatie of zo. Na 5 nummers had ik het gevoel nog altijd naar het eerste te luisteren. Ook mansons zang kan me niet echt raken. Hij is nooit echt een goede zanger geweest, maar zijn stem paste perfect bij de muziek, en hij wist er altijd wel iets moois van te maken. Maar op dit album klinkt hij toch vooral als of hij een paar glaasjes teveel op heeft. Zeer jammer. Ik hoop dat zijn volgende album beter/afwisselender is.

Ofwel heb ik het album nog niet genoeg geluisterd. Het heeft een tijd geduurd tegen dat ik mechanical animals kon waarderen vanwege de vele rustige nummers, die ook weer in het verlengde van elkaar liggen, en nu is dat album mijn favoriete werk van hem. Misschien moet ik dit album nog maar een kans geven, maar voorlopig is het toch een onvoldoende.