Als liefhebber van duistere en melancholische muziek zou je niet gelijk verwachten dat ik naar het songfestival kijk, maar toch doe ik het elk jaar trouw, omdat het een muzikaal verbindend feest is en ik me telkens weer verbaas over de kolderieke acts die voorbij komen. Toch zijn er in elke editie een paar uitschieters die me weten te raken en kan ik ontzettend genieten van muziek die ik nooit zou ontdekken als ik niet naar het songfestival zou kijken. Een van de uitschieters van dit jaar waren voor mij de Oostenrijkse broer en zus Abor en Tynna, met Hongaarse roots, die uitkwamen voor Duitsland.

Bij de eerste cello tonen van het nummer Baller spitste ik nieuwsgierig de oren, dit kon wel eens wat worden? Daarna verscheen zangeres Tynna in stijlvol zwart gekleed op een enorme Getto Blaster ten tonele en liep al declamerend een lange trap af onder begeleiding van een retro beat, die diep verankerd leek in je jaren 80.

De song deed me sterk denken aan Nena, met een vleugje Falco, maar dan een stuk opzwepender en een tekst in stijl van Lana del Rey. Toen het nummer voorbij was dacht ik nog, dit vind ik vast goed omdat de rest een stuk slechter is? Maar na de zoveelste herhaling toen alle acts geweest waren raakte ik steeds meer overtuigd van dit duo.

In de dagen daarna hoorde ik de treurwilgen ballades Parallele Linien en Songs Gehasst en vond het mooi, dat in deze songs wat meer ruimte was voor melancholie en de donkere, treurige stem van Tynna, die uitblinkt in bijna literair achtige teksten over hartzeer, verlangen, verbroken relaties en frustraties.

Na het beluisteren van het hele album duurde het even voordat ik aan de dance achtige stijl gewend was maar toch viel het kwartje vrij snel door een paar zeer sterke en opzwepende melodieën die je met geen mogelijkheid uit je oor krijgt. Songs als, Psst met een leuke tekst en opzwepende beat, het daaropvolgende Engel in Jeans, gaat nog een stap verder en is na meerdere luisterbeurten een van mijn favoriete mede door een wat fellere tekst en dito performance. Het daaropvolgende Coco Taxi is dan weer een schaamteloze pop song, die qua thematiek naadloos aansluit bij het nummer Küsschen dat later op het album terug te vinden is. Verder is Tan Lines nog een opvallend harde track en doet het sfeervolle Katana me sterk aan Fever Ray denken.

Aan variatie en originele invalshoeken is geen gebrek. Of het nu gaat om de Hongaarse zinnen in het heerlijk opzwepende Winnetou, de treurige tekst van Karussell of strijdbare songs als Baller en de Bonus Track Rotkäppchen. Het zit allemaal uitstekend in elkaar, met pakkende hooks en genoeg variatie.

Voor mij werd het helemaal afgemaakt toen de deluxe editie van dit album uitkwam met enkele unplugged tracks die zeer de moeite waard zijn. Alleen de stapel remixen van Baller zijn wat veel van het goede en reguliere track Guess what i like valt behoorlijk uit de toon, maar dat mag geen smetje zijn op een verder uitstekend album.

Voor mij een van de grootste verassingen van het afgelopen jaar en ik ben zeer benieuwd wat deze act ons nog meer gaat brengen in de toekomst. Live uitvoeringen van nieuwe tracks als Moshpit en High auf liebe beloven in ieder geval veel goeds voor een volgend nog te verschijnen album.

Deze Bittersüß is een zeer verslavend debuutalbum, dat met elke draaibeurt beter wordt en ook in Nederland meer aandacht verdiend.

Zeer goed

stem geplaatst