menu

Hier kun je zien welke berichten Killeraapje als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alice Cooper - Along Came a Spider (2008)

3,5
Voor een Alice Cooper fan ben ik relatief jong. Toen ik Alice ontdekte was ik nog geen 10 jaar. Trash was de eerste cd die ik van hem kocht. Later heb ik alles wat ik van hem kon vinden in huis gehaald behalve zijn eerste twee werkjes (kon ik nergens vinden). De rest van zijn werk beviel mij prima. Vooral Last Temptation en daarna Brutal Planet vond ik geweldig. Toen hij daarna terug ging naar een soort garage geluid met relatief simpele songs was dit een kleine teleurstelling.
Along came a spider is geen slechte plaat maar kan niet overtuigen zoals welcome to my nightmare, Last Temptation of Brutal Planet.
Favoriete tracks zijn de eerste 4, Salvation en het slotstuk. Niet overtuigen doen I'm hungry en (in touch with) your Feminine side.
Zolang Alice nog materiaal uit zal brengen zal ik het kopen. Voor zijn humor, presentatie, stem en muziek zal ik altijd wel een zwak houden

Alice Cooper - Brutal Planet (2000)

5,0
Alice Cooper verscheen weer op mijn netvlies vlak na het uitkomen van Alice Cooper - The Last Temptation (1994) in een hele korte periode heb ik toen al zijn albums aangeschaft in afwachting wat er nog zou gaan komen. Jaren bleef het stil, het muziekklimaat veranderde steeds meer en eigenlijk durfde ik al niet meer te hopen op een Come Back van Alice. Maar toen kwam Brutal Planet!

Brutal Planet is het hardste meest compromisloze Alice Cooper album wat de beste man op dat moment kon maken. Korn, aartsrivaal Marilyn Manson en Rammstein domineerde het rockgeluid op dat moment en Cooper kwam terug, was eigenlijk wel afgeschreven, maar blies ze allemaal omver met zijn Brutal Planet.

Het machtige openingsnummer zet gelijk de toon. Een machinale Industrial Riff die niet onder doet voor het beste werk van Ministry zet gelijk de toon en de meester zelf komt als de volleerde onheilsprofeet die hij is even de volgende apocalyps aankondigen. Qua zang en tekst is Alice hier op zijn best. Hij geeft een korte samenvatting van al het onheil in de wereldgeschiedenis en houdt de mensheid een spiegel voor. Door dit nummer is denk ik de repeat knop op mijn cd speler stuk gegaan!

Het volgende nummer Wicked Young Man gaat op dezelfde onheilspellende toon door. Een zware riff, een samenvatting van alles wat slecht is en vooral forse kritiek aan de preutse en conservatieve inslag van Amerika. I'ts not the Games that i play, The Movies i see, I Am just a Wicked Young Man.

Sanctuary is een zwaar maar ook redelijk snel nummer waarin Cooper het leven schets van de gemiddelde Working Class Hero die eigenlijk geen perspectief heeft en langzaam naar de klote gaat. Het is een song met veel cynische humor maar zoals altijd met een laag diepe ernst die eronder schuil gaat.

Ook in het volgende Blow Me a Kiss is het Cooper ernst. Dit nummer wordt begeleidt door een typische Nu Metal riff zoals bijvoorbeeld Korn die zou kunnen schrijven. De tekst draait om een schietpartij op een school en laat horen hoe actueel Cooper nog altijd is.

Eat Some More is een van mijn favoriete Alice songs van de plaat. Het is onmogelijk om stil te blijven zitten bij het horen van dit nummer. Daarnaast wordt er tekstueel weer verwezen naar de bijbel en wordt consumerend America op een sarcastische wijze onder de loep genomen. Muziek en tekst lopen hier werkelijk grandioos. Alice in Topvorm!

Pick up The Bones is een soort van Ballad maar dan wel een hele zware over het leed van de oorlog in Kosovo. Alice verklaarde zelf hierover dat hij de nieuwsberichten over het thema niet meer kon zien en dat dit alleen een boos Alice Cooper nummer rechtvaardigde.

Pessi-Mystic is net zo cynisch als zijn voorganger maar dan met wat meer scherpe randjes. De kwaadheid dampt er weer vanaf en ook hier laat Alice weer horen dat hij nog altijd meetelt en gewoon beter is dan alle andere.

Gimmi verwijst tekstueel ook weer naar de bijbel maar ook naar vorige nummers van Alice hij quote zichzelf regelmatig en ook hier is de riff weer traag en zwaar in de beste traditie van bijvoorbeeld Black Sabbath de humor is ook weer vol op aanwezig en deze toon wordt lekker door gezet op It's the Little Things. Ook hier verwijst Cooper weer naar het verleden en somt hij even zijn dagelijkse en herkenbare ergernissen op. It's the Little Things is een ideaal nummer voor aan het einde van een zware werkdag.

De ballad Take It Like a Woman is voor Alice het slotstuk van zijn drie ballades over vrouwen. Achtereenvolgens zijn dit Only Women Bleed van Alice Cooper - Welcome to My Nightmare (1975) en It's Me van Alice Cooper - The Last Temptation (1994) en dan deze Take it like a Woman. Ik kan er kort over zijn. Het is de zwakste van de drie. In contrast met de overwegend hardere songs van Brutal Planet komt het nummer uitstekend tot zijn recht maar voor mij voelt het een beetje als een herhaling van zetten. Gelukkig is het nummer toch dermate goed dat het niet ten koste gaat van de kwaliteit van de plaat.

Het slotstuk Cold Machines schets tekstueel een beeld van een donkere toekomst waarin er geen plek meer is voor liefde of affectie. De wil is er natuurlijk nog altijd maar profeet Alice laat ons weten dat als we niet opletten de toekomst er wel heel somber uitziet. Dit slotverhaal vertelt hij onder begeleiding van een riff die als twee druppels water lijkt op de grote hit van Manson The Beautiful People. Het lijkt er verdacht veel op dat Alice hier een rechtstreekse confrontatie wilde aangaan, maar het dan wat scherper en venijniger wilde brengen.

Door de jaren heen ben ik braaf alle albums van Alice blijven kopen maar eerlijk is eerlijk. Brutal Planet blijft voor mij zijn beste werk. Tekstueel is hij hier vlijmscherp, vocaal is hij in topvorm, maar ook de songs zijn stuk voor stuk uitmuntend. Je merkt aan alles dat Alice de tijd heeft genomen voor deze plaat en in mijn ogen is het tot op de dag van vandaag een van zijn relevantste en meest ondergewaardeerde platen.

Na Brutal Planet kwam Alice nog met het vervolg Alice Cooper - Dragontown (2001) dat stilistisch helemaal in het verlengde van dit album zit maar het was helaas allemaal net wat minder.

Mensen die van Metal houden, nog niets van Alice kennen en willen beginnen aan zijn werk kan ik Brutal Planet van harte aanbevelen. Oude fans die ergens in jaren 70 of 80 zijn afgehaakt kan ik alleen maar adviseren om dringend deze plaat aan te schaffen. Alles wat Alice Cooper zo goed maakt komt samen in Brutal Planet.

Een meesterwerk in de wereld van Alice!

P.s.

Hier nog even het titelnummer en mijn favoriete track Eat Some More!

Alice Cooper - Brutal Planet (Brutal Planet) ~ Audio - YouTube

Alice Cooper - Eat some more lyrics (on screen & in description) - YouTube

Alice Cooper - The Life and Crimes (1999)

Alternatieve titel: The Life and Crimes of Alice Cooper

5,0
Prachtig overzicht van het werk van Alice. Ik heb de man pas later ontdekt en heb altijd een zwak gehad voor zijn werk begin jaren tachtig. Hier staan erg coole dingen op zoals Identety Crisis en het nummer met Rob Zombie en ook dat prachtige boekwerk. Ik kan hier werkelijk geen genoeg van krijgen. Het is een schitterende afrondring van al mijn Alice materiaal.

Alice Cooper - Trash (1989)

4,5
Poison was mijn eerste kennismaking met Alice Cooper. Ik was een jaar of 9 toen ik de clip voor het eerst voorbij zag komen op MTV. Ik had toen al Europe, Bon Jovi en Whitesnake ontdekt maar dit was toch weer totaal iets anders. Primair ging ik voor de melodie van de song en het lekkere Rock geluid maar een paar jaar later ontdekte ik toch dat hier veel meer aan de hand was.

Ik weet het nog goed. Ik zat naar het toen erg populaire Headbangers Ball te kijken en daar zag ik het nummer weer langs komen. De dreiging en het charisma van Alice trokken gelijk mijn aandacht. Zijn manier van zingen en ook zijn presentatie maakte diepe indruk. De duisternis, het leer, de langzaam aanzwellende riffs en de ook de typisch jaren 80 vrouwen hadden wel effect op mijn puberende brein. Hier gebeurde iets nieuws en ik mocht het niet missen!!

De dag erna rende ik naar de cd winkel en kocht daar voor 10 gulden dit album. Tevreden keek ik naar de coole hoes van het album en moest gelijk terugdenken aan de video die ik de dag ervoor gezien had.
In de maanden daarna heb ik dit album helemaal grijs gedraaid. Natuurlijk sprongen de singles die ik al kende er voor mij bovenuit maar de meeste indruk maakte het nummer Hell Is Living Without You geschreven door Richie Sambora. Het is een song over eenzaamheid en liefdesverdriet, die een grote steun voor mij was in mijn tienerjaren.

Nu bijna 30 jaar later draai ik het album nog regelmatig en blijven naast Poison, Hell Is Living Without You en ook Only My Heart Talkin' waarin Steven Tyler ouderwets de longen uit zijn lijf schreeuwt de hoogtepunten van dit album. Het zijn songs waarin Alice laat zijn dat hij een erg goede zanger en tekstschrijver is.

De overige songs zijn degelijke Rockers in de typische jaren 80 stijl zoals producer en schrijver Desmond Child er in die periode meer heeft geschreven. Uiteraard is dit een erg glad en commercieel album maar het is ook album dat helemaal in die tijd past en door de creatieve geest van Alice Cooper toch nog altijd stukken beter is dan het werk van Glamrockgenoten als Mötley Crüe, Poison en W.A.S.P.

Doordat Poison hier op staat is dit een album geworden dat in de catalogus van Alice erg wordt ondergewaardeerd. Toch zitten er meer dan voldoende typische Alice kenmerken in. De humoristische invloeden van bijvoorbeeld een Frank Zappa komen altijd weer terug maar bovenal het gevoel dat Alice een kameleon is die zichzelf steeds weer opnieuw uit weet te vinden en daarom ook relevante platen blijft maken.

Natuurlijk is er van alles aan te merken op de typische jaren 80 stijl, maar in dit decennium is Trash zeker een van de top platen in het genre. Het is de plaat die Alice voor de zoveelste keer op kaart heeft gezet en met Poison en Hell Is Living Without You twee tijdloze nummers bevat.

De enige reden dat ik niet de volle mep geef is omdat Cooper met Alice Cooper - The Last Temptation (1994) en vooral Alice Cooper - Brutal Planet (2000) nog betere platen heeft gemaakt. Maar deze Trash behoort zeker tot de betere van zijn omvangrijke catalogus.

Voor mij is dit jeugdsentiment maar bovenal nog steeds een fantastische plaat van een van mijn grootste helden!

Voor de liefhebbers

Hell Is Living Without You
hell is living without you... - YouTube

Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

4,5
Nu ik hem een paar weken in huis heb en meerdere malen heb beluisterd kan ik niet anders zeggen dan dat ik dit een geweldige plaat vind. De eerste vijf songs zijn stuk voor stuk super en ook de rest heeft een erg hoog niveau. Absoluut hoogtepunt vind ik Private Hell.

Puike plaat van een zeer levensvatbare band.

Anathema - Eternity (1996)

4,5
Deze plaat was ik een beetje vergeten. Hiermee zet Anathema hun eerste stappen naar een volwassen geluid. Een zwak nummer kan ik hier nauwelijks op vinden. Hope, The Beloved, Angelica en vooral Far Away vind ik geweldig.

Het is een fris en erg ondergewaardeerd album van Anathema. En als ik eerlijk ben dan hoor ik dit net iets liever dan hun laatste plaat.

Anathema - The Silent Enigma (1995)

4,0
Toen Anathema met Alternative 4 definitief doorbrak zijn ze eigenlijk totaal aan mij voorbij gegaan. Toen ik ze twee jaar geleden tijdens mijn eerste date met mijn huidige geliefde op bospop zag was dit eigenlijk mijn eerste kennismaking met de band en sindsdien heb ik ze inmiddels zes keer live gezien en volg ze op de voet. Eerst kocht ik A Natural Disaster daarna Hindsight, A fine day to exit, Judgement en niet te vergeten Alternative 4. Die platen heb ik stuk voor stuk kapot gedraaid en dan nu eindelijk vond ik het eens tijd worden om me te wagen aan het oude materiaal en ik moet zeggen dat valt niet tegen. De zang is minder overtuigend maar de muziek en de hele sfeer van het album is werkelijk geweldig. Absoluut hoogtepunt vind ik A Dying Wish en het openingsnummer. Het knalt lekker en is heerlijk strak gespeeld. De rest van de plaat heeft zeker ook een hoog niveau maar is in mijn oren nog niet zo tijdloos als het latere materiaal. Voorlopig houdt ik het even op een 4 en ga binnenkort zeker nog het debuut en Eternity proberen. Ik kijk ernaar uit om ze binnenkort live te zien in de Effenaar.

Anathema - Weather Systems (2012)

3,5
Ik heb het album nu een aantal keren gehoord en vind het een lichte tegenvaller. Untouchable part 1 en The Beginning and the End zijn fantastisch maar de rest is erg gezapig en minder interessant. Vooral de bijdrages van de zangeres gaan al snel irriteren.

Vernieuwend is Anathema met dit album niet meer en de echt lekkere songs zijn ook ver te zoeken. Het is allemaal wel mooi maar leunt zwaar tegen het kitcherige aan. Ik hoop dat Anathema bij een volgend album zichzelf weer gaat vernieuwen en hun roots niet vergeet. Want eerlijk is eerlijk dit is best een lange zit. Dankzij de kwalitieit van de muzikanten en vanwege sentimentele redenen kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om een lager oordeel te geven maar Anathema heeft zeker wel eens boeiendere platen gemaakt. Kwalitatief is het zeker ok maar het raakt me allemaal een stuk minder en dat vind ik erg jammer.

Anneke van Giersbergen & Danny Cavanagh - In Parallel (2009)

4,5
Gisteren dit duo live gezien in Eindhoven. Eerst gaven ze apart een concert en daarna als duo. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat het concert toch een lelijke valse start had. Anneke zat duidelijk niet lekker in haar vel en kon dit ook niet verbergen. Daardoor kwam het allemaal wat amateuristisch over. Toen daarna Danny kwam werd ik echter omver geblazen net als een week eerder in Zoetermeer met Anathema was hij hier ook weer erg indrukwekkend. Toen ze samen speelde ging het met Anneke iets beter maar haar podiumpresentatie bleef storend. Desondanks toch maar deze cd gekocht en ik moet zeggen hij is heel goed. Vooral de covers maken veel indruk en de rest zijn heel aardige versies van Anathema en Gathering nummers. Het solo werk van Anneke vind ik dan weer iets minder. Maar haar nieuwe single die ze in Eindhoven twee keer speelde maakte dan weer wel indruk dus ik hoop dat zij in die stijl doorgaat. Overigens jammer dat de coverversie van Pink Floyd's High hopes ontbreekt.

Antimatter - Live @ An Club (2009)

5,0
Bij sommige albums hoort een persoonlijk verhaal en voor mij is deze daar een goed voorbeeld van.

Ik weet nog goed dat ik samen met mijn vrouw naar een Unplugged show ging van Anathema in De Boerderij in Zoetermeer. Helemaal vanuit Maastricht waren we ruim op tijd vertrokken omdat Zoetermeer nu eenmaal een eind weg is als je vanuit Limburg komt. Anathema was op dat moment een belangrijke band voor ons. Ze hadden net Anathema - We're Here Because We're Here (2010) uitgebracht en die plaat draaide overuren in onze cd speler. De heenreis verliep verrassend vlot en voordat we het wisten hadden we De Boerderij bereikt. Mijn vrouw vroeg terloops wat het voorprogramma was en ik kon met redelijke zekerheid vertellen dat het ging om Antimatter. Een band van een voormalig Anathema lid. Ter voorbereiding had ik een nummer van ze half geluisterd maar dat had ik met te weinig aandacht gedaan om er iets zinnigs over te kunnen zeggen.

Mijn vrouw concludeerde daaruit dat we het beste de Merchandise stand eens konden gaan bekijken. Hopende op een Anathema shirt of een andere curiositeit. Tot onze verbazing was er echter niets van Anathema te bekennen. Daarom besloten we redelijk spontaan om Danny Cavanagh aan zijn mouw te trekken en te vragen waar de merchandise te vinden was. Danny zei vlug iets in de trant van No Anathema Merchandise only Antimatter wijzend naar een hoek waar een kleine kale man wisselgeld aan het zoeken was terwijl hij tegen een bezoeker stond te praten.

Bij gebrek aan beter liepen wij naar de stand en vroegen aan de kale man met welk album we het beste konden beginnen als we nog niets van Antimatter kende. Voor hem lagen 4 verschillende platen. Met een zwaar aangezet dialect sprak hij joviaal , if you like Doom, If you like Grunge, If you like Depeche Mode wijzend naar het meest recent uitgebrachte Antimatter - Fear of a Unique Identity (2012) en als laatste zei hij nog oh and if you like unplugged then you should buy this one. We dachten even na en vroegen toen of ook Antimatter vanavond een unplugged show ging doen en de verkoper knikte instemmend. We kochten Fear of a Unique Identity en dit album, bedankte de verkoper en liepen tevreden de concertzaal in.

Met drankjes in de hand stonden we vijf minuten te wachten toen dezelfde kleine kale man het podium op kwam en heel droog verkondigde. If you are wandering what the guy from the Merchandise is doing on stage. Well i'm the voice of Antimatter.
Met grote verbazing en vooral met veel bewondering hebben mijn vrouw en ik daarna de Unplugged show ondergaan en waren zwaar onder de indruk. Na de show kwam hoofdact Anathema nog maar die waren eerlijk gezegd minder goed in vorm en die avond zal altijd in onze herinnering blijven als het moment dat we Antimatter hebben ontdekt.

De terugweg verliep helaas minder voorspoedig. Door een verkeersongeluk kwamen we in een 4 uur durende file terecht met als voordeel dat we een kleine 40 keer achterelkaar dit album heb kunnen beluisteren. In de jaren daarna hebben we de complete catalogus van Antimatter aangeschaft en staat elke nieuwe release bovenaan onze boodschappenlijst.

Laat ik dan nog kort iets zeggen over de inhoud. Het album wordt gedragen door de prachtige stem van Mick Moss, het is allemaal bijzonder smaakvol gedaan en bevat voldoende herkenningsmomenten en prachtige covers van Dead Can Dance, John Lennon en Frankie Goes to Hollywood. Daarnaast staat er met Hope nog een nummer op van Mick Moss zijn Anathema tijd en de rest zijn stuk voor stuk prima eigen songs die met met veel gevoel en bezieling zijn gebracht.

Live @ An Club was mijn eerste kennismaking met Antimatter en ik koester dit album nog steeds. Liefhebbers van het stemgeluid van Eddie Vedder en uiteraard de fans van Anathema moeten dit echt eens gaan beluisteren. In mijn beleving is Antimatter namelijk stukken beter dan beide acts.

Genieten van begin tot het einde, ook als je het album veel te vaak achter elkaar hebt beluisterd!

P.s. Voor de liefhebbers is dit album nog altijd te verkrijgen via de website van de band. ANCLUB | antimatteronline

Apocalyptica - Shadowmaker (2015)

5,0
Ik heb het album nu een aantal keren gehoord en kan met volle overtuiging zeggen dat ik dit hun beste werk vind. Verschillende thema's komen telkens opnieuw terug en de songs zijn stuk voor stuk prima. Vooral de rustige songs zoals Hole in My Soul en Sea Song zijn fantastisch. Het absoluut hoogtepunt blijft echter Till Death Do Us Part. Dit is met afstand het beste instrumentale nummer dat Apocalyptica ooit heeft geschreven.

Na de bombast van het Wagner project is Shadowmaker een soort van Back to Basic album. Alle songs zijn met beleid opgezet en bouwen telkens weer naar een hoogtepunt. Ja, en dan hebben we nog de zang van Frankie Perez. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er even aan moest wennen maar na meerdere luisterbeurten ben ik er steeds meer van gaan houden. Overigens is hij alleen voor dit album aangetrokken.

Maar goed wat mij betreft is dit een van de hoogtepunten van het jaar!!

ASP - Zaubererbruder (2008)

Alternatieve titel: Der Krabat Liederzyklus

3,5
ASP is het pseudoniem van zanger Alexander Spreng. Spreng heeft een belangrijke positie binnen de zogenaamde Schwarze Szene. Bekende namen uit deze scene zijn Blutengel, Diary of Dreams, End of Green, Megaherz, Project Pitchfork, Lord of the Lost,
Oomph! en mijn persoonlijke favoriet Janus (I) .

ASP pakt het in tegenstelling tot zijn genregenoten net even wat ambitieuzer aan. Allereerst valt ASP op door het visuele aspect. Recent heeft hij bijvoorbeeld dit album opnieuw uitgebracht en alleen al de verpakking en het artwork is om je vingers bij af te likken. De duistere sfeer, de kraai. Geen Gothic cliché wordt geschuwd maar het is de beste man vergeven want hij doet het met smaak.

Wat verder opvalt aan ASP is dat veel van zijn werk op literatuur is gebasseerd en dat hij zelf veel van zijn zelfgeschreven albums omschrijft als Gothic Novels op muziek. Ook voor dit dubbelalbum Zaubererbruder heeft ASP in zijn boekenkast gekeken en zich verdiept in de Krabat Sage.

Van oorsprong is deze sage afkomstig uit Zuidoost Duitsland en verhaalt over een jongeman genaamd Krabat (Kroaat) die gaat werken in een watermolen. De molenaar is een boze tovenaar die een verbond met de duivel heeft gesloten en een schrikbewind uitvoert over de plaatselijke bevolking. De moedige Krabat leest stiekem uit het toverboek van de molenaar en gaat de strijd met hem aan. Hoe dat afloopt laat ik natuurlijk even in het midden want ik wil niet teveel spoilers weggeven.

Met het verstrijken van de jaren is er steeds wat toegevoegd aan het verhaal en zijn de vertellingen over deze Krabat steeds een beetje aangepast. Heden ten dage is de streek waar de sage zich afspeelt nog steeds een bedevaartsoord voor liefhebbers. In Nederland is de sage vooral bekend via het boek Krabat - Otfried Preussler (1971) - BoekMeter.nl en uiteraard is het in Duitland ook nog verfilmd Krabat (2008) - MovieMeter.nl

Qua sfeer en teksten zit het wel goed met ASP. De zanger zet zichzelf neer als een soort hofnar maar dan met de kenmerkende zwarte make up van Alice Cooper. Gedurende het hele dubbelalbum vertelt hij zijn verhaal onder begeleiding van Folk georiënteerde songs met hier en daar wat smaakvolle accenten. Naast een traditioneel Rock geluid, ontbreken de violen en andere traditionele instrumenten nergens. Alles is smaakvol gedaan en voegt veel toe aan de sfeer. Aan liefde en inzet ontbreekt het nergens.

Kritiekpunten zijn er echter ook. Een dubbelalbum duurt lang en het is een hele kunst om bijna anderhalf uur muzikaal te blijven vermaken. Tel daarbij de beperkingen die een concept met zich meebrengt en dan moet toch eerlijk gezegd worden dat niet elk moment op dit album mij even goed weet te raken. ASP heeft een aantal prachtige songs geschreven maar daarvoor staan er ook net zoveel op die niet allemaal even sterk zijn. Vooral bij het eerste album moest ik er even in komen maar album nummer 2 is gelukkig een stuk sterker. Er is een rijke variatie aan gesproken stukken, ballades en ook duetten. O.a. met Joachim Witt de Godfather van Die Schwarze Szene.

Nog een belangrijk punt is dat ASP zelf niet de meest veelzijdige zanger is. Hij heeft een specifiek geluid waar je van moet houden maar ik mis ook wat kracht, bezieling en variatie die bijvoorbeeld de zanger van een vergelijkbare band als Janus (I) wel heeft. Misschien kun je ASP nog het beste omschrijven als een Folk versie van King Diamond ook iemand die van elk nieuw album een conceptalbum maakt en op zijn zachts gezegd een bijzonder stemgeluid heeft.

Alles bij elkaar vind ik ASP een bijzonder figuur in de scene. Hij is authentiek en non-conformistisch en zal altijd zijn eigen weg blijven gaan met zijn romantische vertellingen over lang vervlogen tijden. Cultureel gezien voegt hij veel toe aan de Identiteit van Duitsland door voor de verandering eens aandacht te geven aan de wereld van de sagen en de mythes die Duitsland rijk is.

Dit album is in mijn beleving geen meesterwerk maar ik kan me voorstellen dat fans van zijn werk weglopen met dit album. Het maakt zeker nieuwsgierig naar meer!

P.s.

Dit was mijn eerste kennismaking met ASP en zeker niet mijn laatste. Ik heb hem ontdekt via het Duitse tijdschrift Orkus. Dit is een muziektijdschrift dat maandelijks verslag doet van de laatste ontwikkelingen binnen Die Schwarze Szene.

Voor wat meer achtergrondinfo: Schwarze Szene – Wikipedia - de.wikipedia.org

Wat achtergrondinfo over de sage. (Spoiler Alert) Krabat (Sage) – Wikipedia - de.wikipedia.org Krabat - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Tijdschrift Orkus Das Magazin für Dark Rock - Electro - Gothic - Dark Metal & more - orkus.de


En uiteraard nog een goed nummer van de plaat:

ASP -- Der geheimnisvolle Fremde [Zaubererbruder (Der Krabat-Liederzyklus)] - YouTube

Atrocity - Werk 80 II (2008)

1,0
Dit is toch werkelijk zo verschrikkelijk. Ik ben een fan van Liv Kristien en haar werk met Theatre of Tragedy, Leaves Eyes en vooral haar solo werk maar wat ze hier te samen met de band van haar man Alex Krull laat horen is om te janken. Neem nu de verschrikkelijke kitchuitvoeringen van The Sun Always Shines on Tv en Forever Young.
De zang van onze Alex is angstaanjagend slecht en kan het nergens halen bij het orgineel. En dan is er nog de muziek die alles nog kitcheriger maakt. Nee het is maar zelden dat een band zo weinig zelfkennis heeft. Vocaal kan die arme zanger helemaal niets. Hij heeft geen uitstraling en klinkt nog blikkeriger als Jim Bakkum op zijn slechtste dagen. Voor de mensen die zichzelf graag willen kwellen luister maar eens naar The Sun always shines on Tv op you tube. Werkelijk je weet niet wat je meemaakt, als je het orgineel teminste kent.

Axel Rudi Pell - The Ballads III (2004)

3,0
Derde in reeks van Ballade verzamelaars van Pell en deze is toch een stukje minder dan deel 2. Temple of the king wordt zowel vocaal als op gitaar gebied vakkundig om zeep geholpen en de eigen songs zijn erg formulematig. Axel Rudi is nooit een geweldige gitarist geweest maar wat hij hier doet is bij vlagen toch erg inwisselbaar. Sommige songs lijken verschrikkelijk veel op elkaar en het dit ken ik al gehalte is erg hoog. Maar toch moet ik toegeven dat songs zoals Under the Gun, Sea of Evil en Temple of the Holy af en toe een gevoelige snaar raken. Voor de fans van Pell zeker een aanrader voor mensen die niets van de man kennen probeer The Ballads deel 2