stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Halverwege de jaren 90 kreeg ik een rock encyclopedie cadeau van mijn vader. Ik was een jaar of 14 en fan van Alice Cooper, Europe en Iron Maiden. Een paar pagina's bladerend kwam ik erachter, dat er nog wel meer bands bestonden dan deze drie grootheden. In mijn ogen zeer coole bandnamen, als Scorpions, Whitesnake, Motley Crue en Black Sabbath werden ineens afgewisseld door de totaal onopvallende, ja zelfs Nederlandse naam, Van Halen.

Inmiddels had ik wel door dat alle Rock en Metal acts uit de jaren 70 en 80 dreven op een goede gitarist maar er was me nog geen band opgevallen, die zelfs vernoemd was naar de gitarist, en zoals ik later ontdekte de drummer. Nee, gitaristen waren altijd een onderdeel van het geheel maar stonden zelden tot nooit zo centraal op de voorgrond. Zoveel lef, dit moest wel iets uitzonderlijks zijn.

Een paar dagen later gingen mijn vader en ik naar de plaatselijke van Leest waar ik voor een zacht prijsje het debuut album van Van Halen op cd kocht. In de Rock encyclopedie stond, dat dit hun beste album was en niets in mij wilde dit in twijfel trekken.

Bij thuiskomst schoof ik de cd in mijn stereotoren, draaide de volume knop vol open, zoals ik dat in die tijd standaard deed, de buren hadden immers ook recht op goede muziek!

De eerste tonen van Running with the Devil maakte nog niet veel indruk, maar het kenmerkende geluid van zanger David Lee Roth kende ik wel van nummers als Jump en Just like Paradise, songs die in die tijd nog regelmatig voorbij kwamen op MTV, als je naar de juiste programma's keek.

Het gitaarwerk was fris, de zang ok maar Running with the Devil blies me niet echt omver. Toen gebeurde het echter. Eruption, het tweede nummer van de plaat greep me gelijk bij de kladden. Al naar een paar seconde, dacht ik, dit kan niet, en toen moest er nog een volle minuut van instrumentaal geweld volgen. Eddie van Halen was onnavolgbaar.

Met open mond en met de tong op mijn tenen zat ik in trance te luisteren na de geluidsexplosie die door mijn slaapkamer raasde. Ik wilde mijn kamer uitrennen en naar mijn vader roepen, dat ik zo snel mogelijk een elektrische gitaar wilde kopen maar in plaats daarvan bleef ik op mijn bed gekluisterd zitten luisteren naar de machtige riff van You Really got me now. Er is geen nummer in de rockgeschiedenis met een dergelijke toepasselijke titel. Ik was compleet verkocht. Ik deed nog een tweede poging om te gaan staan en het nummer op repeat te drukken maar in plaats daarvan was ik overgeleverd aan Ain't Talkin' 'Bout Love. Waarschijnlijk de beste song die Van Halen ooit heeft opgenomen.

Daarna gaf ik me over aan al het gitaargeweld. Maanden lang heeft het debuutalbum van Van Halen rondjes gedraaid in mijn cd speler. Nummers als Atomic Punk, On Fire, maar ook Ice Cream Man vond ik stuk voor stuk fantastisch en heb ik helemaal kapot gedraaid. De frisheid en energie is in mijn beleving tot op de dag van vandaag ongeëvenaard en verdiend met recht een ereplaats in de geschiedenis van de rockmuziek.

Ergens later in dat jaar kocht ik van mijn spaargeld een zwarte gitaar in de plaatselijke instrumentenwinkel. Ik wist zeker, dat als ik lessen zou gaan nemen, ik toch minstens net zo goed zou worden, zo niet beter dan Eddie Van Halen. In de praktijk viel dit echter tegen. Ik ging naar een gitaarleraar vertelde over mijn ambities en mocht beginnen met Let it Be van The Beatles. Dat lukte nog en in de eerste maanden was ik behoorlijk fanatiek maar ontdekte al snel, dat ik al blij was als een akkoord, dat uit mijn vingers kwam niet al te vals klonk.

Een paar jaar later had ik alles van Van Halen in huis gehaald, maar raakte mijn gitaar nauwelijks nog aan. Dit kwam nadat ik Eddie in een interview had horen zeggen, dat handig zijn wel hielp als je ooit een goede gitarist wilde worden. Aangezien ik mijn leven lang al twee linker handen had moest ik toch bekennen dat The Beatles gelijk hadden met hun Let it Be.

Beter zouden mijn gitaarkunsten nooit worden maar gelukkig werd dit album alleen maar beter met elke draaibeurt en ontdekte ik, hoe gelukkig ik kon worden door alleen maar naar muziek te luisteren en zorgvuldig een collectie op te bouwen.

Meesterlijke plaat van een meesterlijke gitarist.

RIP Eddie van Halen.

stem geplaatst