Ik was echt wel fan van Ghost. Op dynamo live gezien. Erg goed. Maar dit album vind echt niet best. Gladde songs, gare productie, slechte songs. Helaas

Het zal denk ik eind 1983 geweest zijn. Ik loop mijn favoriete platenzaak ‘het oortje’ in Hilversum binnen op zoek naar iets nieuws. ‘Heb je nog wat nieuwe releases’ vraag ik aan de eigenaar. ‘Zekers’ roept de eigenaar. ‘Ik heb net een nieuwe lp binnen welke je als metal fan beslist moet horen ! De band heet Slayer en het album Show No Mercy’. Hij is echt vers van de pers en ik klinkt te gek’. ‘Kom maar op’ roep ik en vol overgave ga ik zitten achter de counter met een hoofdtelefoon op. Wat ik toen te horen kreeg staat me bij als de dag van vandaag. Ruiger dan Metallica, sneller dan Venom. ‘Pak maar in’ roep ik na het horen van ongeveer een derde van kant 1.
Daarna ging het hard, Slayer was mijn favoriete band. Ik liet mijn moeder zelfs van vilt een Slayer logo maken om op mijn spijkerjas te naaien. Wat me als de dag van vandaag bijstaat is dat ik naar Metallica ging in de stadsgehoorzaal in Leiden (500 man publiek) en dat een doorgewinterde metal fan naast mij riep : ‘ Slayer wie is dat nu weer’. Ik dacht ‘je moet eens weten’. In 1985 kwam Slayer dan eindelijk naar nederland voor de Hell Awaits tour in de Amsterdamse Paradiso. Samen met mijn maten erheen. Wat een optreden, vol energie werden zowel het debuut als de Hell Awaits er doorheen gejaagd. Nog nooit wat is zo overdonderd door een concert. Tom, Jeff, Kerry en vooral Dave waren mijn helden !

Begin 1986 kwam dan eindelijk het langverwachte vervolg op Hell Awaits. Op de brommer samen met een maat naar Boudisque in Amsterdam. Eenmaal thuis gekomen de plaat snel op de draaitafel gelegd en vol spanning verwachten we de eerste tonen. Het intro van ‘Angel of Death is iedereen bekend. De rest van de plaat ook. Overdonderd is het enige wat ik kon bedenken. De productie van Rick Rubin, de snelheid, de bruutheid. 28 minuten later was het klaar. Beduusd en in trance hebben we de plaat nog 2 keer beluisterd.

Om het kort te houden. Alle tours ging ik af, Reign in Blood, South of Heaven, Seasons in The Abyss. Begin 1992 hoorde ik dat mijn held Lombardo eruit geknikkerd was. Waarom kan ik me niet meer herinneren. Ik hield zo van zijn sound en spel. Ik vond Bostaph wel een betere drummer maar op een of andere manier miste ik iets. Ik ben geloof ik nog wel naar de Devine Intervention tour geweest in Ahoy maar op een of andere manier bekoelde de liefde. Slayer werd te groot, ook vond ik de platen zwakker worden.

Drie jaar geleden speelde Slayer op lowlands, een weerzien met mijn oude helden. Best een goed optreden, Lombardo was weer bij de band maar Hanneman was toch dood. (Vind Holt wel een goede gitarist, zeker bij Exodus, ook oude helden van me)… Nu Lombardo weer uit de band gestapt is (om een goede reden vind ik) mis ik de ‘slayer vibe’. Ik heb het nieuwe album goed geluisterd maar ik vind het ronduit vlak en saai. Vond het vorige album ‘World Painted Blood’ nog wel ok maar ik zet dit nieuwe album af na 4 nummer. Misschien word ik oud en moet ik Slayer overlaten aan een nieuwe generatie. Ik zet Hell Awaits maar weer eens op..