Slayer - Repentless (2015)

Hij is beschikbaar voor zij die interesse hebben of niet kunnen wachten op het fysieke schijfje.

Nou ik vind die nieuwe Maiden niet zoveel. Deze Slayer is heerlijk!!

De timing van de release kan haast niet ongelukkiger komen inderdaad. Tegen de overweldigende marketing machine van Maiden kan slayer niet. Als ik echter slayer was had ik een maandje gewacht met de release. Desalniettemin kijk ik hier net zo rijkhalzend naar uit. Hij loopt nu binnen, kan ik vast een weekje genieten voor hij vrijdag op de deurmat valt.

Wat een onzin. Er verschijnt maandelijks een stortvloed aam sterke releases. En wie van de metalheads cares about marketing?

Jij maakt er gelijk maar onzin van Edwynn. Misschien wel voor metalheads, die gaan hier inderdaad hoe dan ook voor. Maar voor de gemiddelde - hoe omschrijf ik dit - hardrock/metal liefhebber (?) zou kunnen gebeuren wat Eddie beschrijft.

Niemand maakt zich er egt druk om, maar zonder marketing zou niemand weten dat er uberhaubt een nieuwe plaat uit is. Natuurlijk weten de metalheads de nieuwe slayer wel te vinden, maar of de plaat de aandacht krijgt die het verdient is maar de vraag. Ook de metal radio stations hebben het maar over één ding deze weken, de nieuwe maiden. Dan komt de nieuwe slayer toch wel een beetje ongekukkig uit. de plaat krijgt nu niet de aandacht die hij verdient.

Hij draait hier nu trouwens voor het eerst, en wat mij opvalt is dat het eigenlijk niets bijzonders is. Een veilige aanschaf voor alle slayer liefhebbers, gewoon een zeer degelijk album. Slayer bewandeld de paden die het zelf al plat gelopen heeft. Alleen valt me op dat ze dit keer een heel er zwaar geluid hebben (wat niet verkeerd is).
Dit is natuurlijk ook de eerste plaat zonder creatieve input van Jeff Hanneman, in hoeverre dit merkbaar is kan ik nog niet zeggen. De plaat doet me voor alsnog het meest denken aan platen als 'God Hates Us All' en 'Diabolus in musica' maar dat kan ook komen door de wat vettere sound.
Zoals ik al zei, een veilige aanschaf voor de liefhebbers, ken je slayer nog niet dan zijn er andere, en betere, platen waar ik mee zou beginnen.

Het lijkt me in deze tijd dat Slayer vooral de oude zieltjes bedient, nieuwe fans zal de band nauwelijks aanboren. Of ik moet me vergissen. Slayer-fans zijn toch vooral de diehards, daarbij gebruikt de band nog altijd grotendeels dezelfde formule. De fans zal het echt niet uitmaken dat er ook een nieuwe Iron Maiden uit is. Alsof beide bands op elkaar lijken. En als je beide bands graag mag, dan zijn deze weken extra leuk. Zo zie ik het.

De nieuwe Slayer in 2015 opent zwaar, loom en fraai met Delusions of Saviour. Om daarna gelijk maar enige twijfel weg te nemen gilt Tom Araya: live fast en dat spelen ze ook op de sterke titelsong Repentless, met fantastische gitaarsolo's.
Take Control is echt een ijzersterk nummer. Alles klopt hieraan. De gitaren op Vices zijn geweldig. Op Cast the First Stone wordt het tempo iets terug geschroefd. Direct gevolgd door de oh zo fraaie opening van When the Stillness Comes. De zware loomheid van de muziek past bij de heftig donkere tekst.

Chasing Death is een triest donker nummer, wat logisch zwaar gebracht wordt. Nog wat zwaarder begint Implode. Maar in het nummer volgt de bekende versnelling, die eindigt met de extermination of mankind. Piano Wire is wat lomer en tegelijk behoorlijk heftig: een overdonderend nummer.
Atrocity Vendor is vol tempo gespeeld en knalt er lekker in. En het gaat zo lekker door op (This hell is just for you) You Against You, met hier weer veel geweldige solo's. Tot slot volgt met Pride in Prejudice een zeer zwaar en slomer nummer.

Opvallend goed is de productie. Wat een mooie diepe zware sound heeft deze plaat zeg. Het niveau van de songs ligt (vrij) hoog, net als (natuurlijk) het spel. What you get Is what you see gilt Araya en dat gaat ook deze keer op voor Repentless, maar op deze manier gebracht is daar helemaal niks mis mee.

Alsof Slayer zich maar een seconde druk hoeft te maken om aandacht. Het is geen undergroundband meer hoor. Die Eddie doet net of het alleen maar om Iron Maiden draait overal. Maar die doet volgens mij musicmeteren met een inbelmodem vanaf de maan. Anders had ie alle maandenlange reuring over de nieuwe Slayer ook wel meegekregen. Verder kan ik en jij vast ook wel honderden andere acts bedenken die echt nauwelijks aandacht krijgen.

Dat is ook weer waar.

Net als met de nieuwe Maiden kon ik het ook nu niet laten om alvast een illigale digitale download preview te nemen van de nieuwe Slayer. Klinkt allemaal weer lekker en vertrouwd, maar kan er naar 1 luisterbeurt nog niet echt diep op in gaan. Wat mij wel opviel is dat ik deze versie van Atrocity Vendor wat minder vond dan het origineel, maar dat komt misschien omdat ik die tot nu toe gewend ben. Afijn, volgende week komt ie echt uit en ga dan weer eens verder luisteren naar de echte uitgave, ik zet nu de nieuwe Maiden maar weer eens op.

Heb het weer geprobeerd maar Slayer kan mij toch niet echt bekoren. Begint hoopvol maar ik haak na een paar nummers toch graag af.
Zal de leeftijd wel zijn.

Als Slayer je nooit heeft kunnen bekoren, zal de nieuwe plaat je ook echt niet kunnen overhalen.

Neuuu, ik kom de tijd tot vrijdag wel door met Iron Maiden . Wel besteld inmiddels ?

Niks nieuws onder de zon maar wel oerdegelijk. Had misschien nog iets meer tempo in gemogen.
Beetje in het verlengde van de vorige 2 platen.

Degelijk Slayer album. Repentless (de "HanneAnthem" volgens King) en You against You zijn voorzien van lekkere furieuze soloos. Hier kan een Slayer fan zich geen bult aan vallen. Knap gedaan om zo uit het helse as te herrijzen.

Behalve Iron Maiden had Motörhead ook een nieuw album en die laat ik eerst voor wat het is. Die ene keer dat Slayer een nieuw album uitbrengt wil ik wel op de dag van uitkomst beleven, de LP gereserveerd.

Het zal denk ik eind 1983 geweest zijn. Ik loop mijn favoriete platenzaak ‘het oortje’ in Hilversum binnen op zoek naar iets nieuws. ‘Heb je nog wat nieuwe releases’ vraag ik aan de eigenaar. ‘Zekers’ roept de eigenaar. ‘Ik heb net een nieuwe lp binnen welke je als metal fan beslist moet horen ! De band heet Slayer en het album Show No Mercy’. Hij is echt vers van de pers en ik klinkt te gek’. ‘Kom maar op’ roep ik en vol overgave ga ik zitten achter de counter met een hoofdtelefoon op. Wat ik toen te horen kreeg staat me bij als de dag van vandaag. Ruiger dan Metallica, sneller dan Venom. ‘Pak maar in’ roep ik na het horen van ongeveer een derde van kant 1.
Daarna ging het hard, Slayer was mijn favoriete band. Ik liet mijn moeder zelfs van vilt een Slayer logo maken om op mijn spijkerjas te naaien. Wat me als de dag van vandaag bijstaat is dat ik naar Metallica ging in de stadsgehoorzaal in Leiden (500 man publiek) en dat een doorgewinterde metal fan naast mij riep : ‘ Slayer wie is dat nu weer’. Ik dacht ‘je moet eens weten’. In 1985 kwam Slayer dan eindelijk naar nederland voor de Hell Awaits tour in de Amsterdamse Paradiso. Samen met mijn maten erheen. Wat een optreden, vol energie werden zowel het debuut als de Hell Awaits er doorheen gejaagd. Nog nooit wat is zo overdonderd door een concert. Tom, Jeff, Kerry en vooral Dave waren mijn helden !

Begin 1986 kwam dan eindelijk het langverwachte vervolg op Hell Awaits. Op de brommer samen met een maat naar Boudisque in Amsterdam. Eenmaal thuis gekomen de plaat snel op de draaitafel gelegd en vol spanning verwachten we de eerste tonen. Het intro van ‘Angel of Death is iedereen bekend. De rest van de plaat ook. Overdonderd is het enige wat ik kon bedenken. De productie van Rick Rubin, de snelheid, de bruutheid. 28 minuten later was het klaar. Beduusd en in trance hebben we de plaat nog 2 keer beluisterd.

Om het kort te houden. Alle tours ging ik af, Reign in Blood, South of Heaven, Seasons in The Abyss. Begin 1992 hoorde ik dat mijn held Lombardo eruit geknikkerd was. Waarom kan ik me niet meer herinneren. Ik hield zo van zijn sound en spel. Ik vond Bostaph wel een betere drummer maar op een of andere manier miste ik iets. Ik ben geloof ik nog wel naar de Devine Intervention tour geweest in Ahoy maar op een of andere manier bekoelde de liefde. Slayer werd te groot, ook vond ik de platen zwakker worden.

Drie jaar geleden speelde Slayer op lowlands, een weerzien met mijn oude helden. Best een goed optreden, Lombardo was weer bij de band maar Hanneman was toch dood. (Vind Holt wel een goede gitarist, zeker bij Exodus, ook oude helden van me)… Nu Lombardo weer uit de band gestapt is (om een goede reden vind ik) mis ik de ‘slayer vibe’. Ik heb het nieuwe album goed geluisterd maar ik vind het ronduit vlak en saai. Vond het vorige album ‘World Painted Blood’ nog wel ok maar ik zet dit nieuwe album af na 4 nummer. Misschien word ik oud en moet ik Slayer overlaten aan een nieuwe generatie. Ik zet Hell Awaits maar weer eens op..

Mooi verhaal purgie

De nieuwe Slayer klinkt natuurlijk weer als de oude Slayer. If it ain't broken, don't fix it! Weinig verrassingen derhalve, al bevat een trage song als When The Stillness Comes wel wat nieuwe elementen, vooral qua zang. Gelukkig beuken de uptempo tracks zoals vanouds ongenadig bruut door. Het titelnummer en Implode zijn hier goed voorbeelden van. Naar mijn smaak iets teveel midtempo werk, daar is Slayer gewoonweg minder goed in, maar al met al toch wel weer een fijne plaat. De overleden Jeff Hanneman en de weer eens opgestapte Dave Lombardo worden niet gemist, althans niet door mij.

Afgaande op wat ik tot nu toe heb gehoord, klinkt Slayer nog steeds ontzettend verbeten en gedreven. Verrassend is het allang niet meer maar Slayer is zo'n band waarbij dat volstrekt geaccepteerd is. Mits er kwaliteit tegenover gesteld wordt natuurlijk.

Het lijkt alsof de kale geluidslandschappen van World Painted Blood weer zijn ingeruild voor een normale, moderne high budget-metalproductie. Dat zal iets met de sfeer doen maar dat zal ik pas weten als ik de cd heb.

Ik vond World Painted Blood een geweldige Slayer plaat. Wellis waar niet zoals de klassieke eerste 6 maar toch nog ontzettend sterk. Ik ben dan ook erg benieuwd wat ik vrijdag van Repentless ga vinden. Ik kan mij best voorstellen dat Jeff wordt gemist hij schreef toch meestal de beste songs, wat betreft Dave ach, ondanks zijn herkenbare drumspel miste ik die op andere albums ook niet daar is weer een hele goede andere drummer voor in de plaats gekomen en Divine Intervention zijn samen met Reign in Blood mijn favo Slayer platen.

Lol, dat was toen ook mijn favoriete platenzaak.

Leuke zaak inderdaad ! Ik woon zelf in een klein dorp en het oortje was zeker 30 km op de brommer maar omdat ik een tijdje in Hilversum op school heb gezeten en mijn familie er woont kwam ik er vaak. Al jaren niet meer geweest helaas, ik doe alles (heel suf) via Spotify tegenwoordig. Ik zal hier wel verguist worden maar ik heb geen zin en geld meer voor kilo's cd's. Platen zijn tegenwoordig heel hip en ik snap het wel maar wat was ik blij toen de cd uitkwam. Geen gedonder met tikjes, plaat omdraaien enz. Nu snap ik de romantiek wel weer, mooi analoog geluid, mooie hoes e.d. Maar niet meer voor mij.

Omdat ikzelf drummer ben en Dave min of meer de reden was om zelf te gaan spelen mis ik hem toch echt wel. Hij heeft een bepaalde manier van spelen en geluid wat mij meer aanspreekt dan Paul. Terwijl Paul misschien wel technisch een betere drummer is. Daarom vond ik World Painted Blood ook de beste Slayer cd in 20 jaar.. Die nieuwe heb ik nu een stuk of 10 keer geluisterd maar ik zet toch WPB liever op... Zal wel weer die oude liefde zijn. En als ik Gary Holt wil horen gaat Bonded by Blood wel weer op. Exodus vond ik naast Slayer de beste Thrash metal band, nog gezien in het voorprogramma van Venom in de Paradiso in 85. (B.T.W. Ik had liever Exodus bij de 'Big Four' gehad dan Antrax...)

Een zesje voor de moeite. Het geluid is lekker, Tom zingt en schreeuwt lekker fanatiek en dat redt de plaat, maar het songmateriaal is om te janken. Wat een uitgeblust, passieloos gedoe zeg. De nostalgie overheerst, maar dan zet ik liever een van de klassiekers op.

Ik kreeg net het vinyl binnen op red / black splatter in een erg mooie gatefold hoes:
Slayer - Repentless (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Ik heb Repentless nu 2 keer geluisterd en ik weet het nog niet...

Voordeel:
- Het eerste Slayer album sinds tijden dat ik 2 keer achter elkaar helemaal kon luisteren zonder de neiging te hebben het af te zetten.

Nadeel:
- We hebben het allemaal al eens eerder gehoord, wat op zich niet erg is.
- Er staat geen 'knaller' op.

Voorlopige oordeel volgt later.

Vandaag mijn bestelling opgehaald. LP, gewoon black vinyl en gatefold hoes. Heeft wel wat. Eerste draaibeurt net gehad, ben er wel blij mee.

Mmm, ik weet het nog ff niet, ik vind Slayer echt geweldig, voor mij nummer 3 all-time favourite band maar deze plaat klinkt toch... "anders".
Ten eerste hoor je duidelijk dat er een andere gitarist meespeeld, Jeff had een heel eigenzinnige manier van spelen, met een heel herkenbare trademark. Niks ten nadeele van Gary ik durf zelfs te stellen dat hij een betere gitarist is maar hij heeft een veel gladdere sound.
Ten tweede begint Tom ook al een jaartje ouder te worden en ik vind zijn stem minder krachtig dan voorheen.
Ongeveer 5 of 6 jaar geleden brachten ze een single uit met Atrocity Vendor als b-kant, vergelijk die eens met de versie die op deze plaat staat, en dan komen we gelijk uit bij punt drie: Slayer klinkt een stuk minder gevaarlijk dan voorheen zowel in muziek als vocaal en om eerlijk te zijn ben ik best wel een beetje teleurgesteld nu. Ik mis net dat stukje over de top zeg maar, wat voorgaande platen wel hadden ieder op hun eigen manier.
Misschien is het een kwestie van wennen de tijd zal het leren.

Drie keer geluisterd: productie is goed maar dit voelt echt als een ongeïnspireerd "motje" (speculatie modus: Araya en King zijn al een dagje ouder en moeten hun koters door US college krijgen wat niet goedkoop is). Dit is m.i. erg middelmatig wat misschien nog wel erger is dan "slecht" in de zin dat het zo overbodig is.

Nee dan zet ik alles voor Season of the Abyss liever nog wel een keer op. (OK ik ben geen die-hard Slayer fan..maar ik denk ook: wie zijn dan de die-hard Slayer fans die hier nog op zitten te wachten? )