Hier kun je zien welke berichten JanLo65 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965)
0
geplaatst: 3 januari 2015, 15:00 uur
Niek schreef:
Ik zal eerlijk zijn: ik snap er geen snars van dat deze plaat zo ontzettend gelauwerd wordt. Op drie nummers na zijn het covers of ieder geval geen zelfgeschreven tracks. In het geval van bv Satisfaction wordt het nummer tenminste nog in een nieuw jasje gestoken. Niet dat dit een beter resultaat oplevert (wat natuurlijk subjectief is) maar het heeft in ieder geval nieuwswaarde. Maar A Change is Gonna Come (waar is de A in de tracklist overigens?) is echt zo goed als gekopieerd met een slapper resultaat dan het origineel. Dat zijn dan meteen de enige tracks waarvan ik het origineel ken. Ik ga er maar voor het gemak van uit dat Otis de andere covers wel verbeterd óf vernieuwd heeft. Andersom is een van zijn eigen nummers weer een stuk beter vertolkt door ene mevrouw Franklin.
Wat overblijft als grootste verdiensten zijn Ole Man Trouble en Down in the Valley. Beide ijzersterke tracks, laat daar geen misverstand over bestaan.
Maar goed, dat blijft uiterst miniem voor een plaat van net een half uur. Is het dan echt zijn stem dat iedereen hier zo ontzettend lyrisch over is? Wat muzikaal vind ik het ook niet bijster indrukwekkend. Gewoon een leuk soulplaatje. Ik kom niet verder dan dat...
Jij snapt er geen snars van maar ik wel. Ik heb even in je lijst gekeken en zag dat er 1 zwarte man in stond (miles Davis). Dit is iemand uit de Jazz en dat zijn de mensen die wel status hebben bij links intellectueel blank. Soul, Hiphop en Funk horen daar niet bij. Pas als het cultfiguren worden horen ze erbij. Ik zag Pink Floyd in jou lijst staan, en die gebruikten wel eens helicopters als geluid. Zijn dat muzikale hoogstandjes? Door mensen als jij bestaan de GUILTY PLEASURES!Ik zal eerlijk zijn: ik snap er geen snars van dat deze plaat zo ontzettend gelauwerd wordt. Op drie nummers na zijn het covers of ieder geval geen zelfgeschreven tracks. In het geval van bv Satisfaction wordt het nummer tenminste nog in een nieuw jasje gestoken. Niet dat dit een beter resultaat oplevert (wat natuurlijk subjectief is) maar het heeft in ieder geval nieuwswaarde. Maar A Change is Gonna Come (waar is de A in de tracklist overigens?) is echt zo goed als gekopieerd met een slapper resultaat dan het origineel. Dat zijn dan meteen de enige tracks waarvan ik het origineel ken. Ik ga er maar voor het gemak van uit dat Otis de andere covers wel verbeterd óf vernieuwd heeft. Andersom is een van zijn eigen nummers weer een stuk beter vertolkt door ene mevrouw Franklin.
Wat overblijft als grootste verdiensten zijn Ole Man Trouble en Down in the Valley. Beide ijzersterke tracks, laat daar geen misverstand over bestaan.
Maar goed, dat blijft uiterst miniem voor een plaat van net een half uur. Is het dan echt zijn stem dat iedereen hier zo ontzettend lyrisch over is? Wat muzikaal vind ik het ook niet bijster indrukwekkend. Gewoon een leuk soulplaatje. Ik kom niet verder dan dat...