Dit bericht had ik al klaar staan om te posten voordat het trieste nieuws vandaag ons bereikte.
Ik ben al jaren een regelmatige bezoeker van muziekmeter. Ik heb echter nog nooit de behoefte gehad om een berichtje te posten. Maar nu is er toch wel een bijzondere aanleiding om het wel te doen. Ik wil graag mijn euforie delen over het verschijnen van deze enigszins onverwacht geweldige plaat.
In Bowie's latere productieve jaren is het voor mij zo dat bij het verschijnen van iedere nieuwe plaat de verwachtingen hoog gespannen waren en die verwachtingen grotendeels werden ingelost, maar nooit meer zo als in zijn hoogtijd dagen in de 70's. Bowie tovert weliswaar iedere keer weer een of enkele magistrale nummers uit zijn hoed. Hierin is hij wat mij betreft sowieso onnavolgbaar. Maar een plaat van het niveau van Low, Ziggy, Station, Hunky Dory, Outside etc is er wat mij betreft al lang niet meer van gekomen.
Maar toen was het vrijdag 8 januari 2016. Het hing in de lucht. Ik had al een aantal veel belovende recensies gelezen en ging naar de platenzaak. Ouderwets verheugen was het gevoel wat ermee gepaard ging. CD kopen en snel naar huis. En jawel alle dertien, of in dit geval 7, goed! Bam! Hij heeft het toch nog geflikt. Bij The Next Day was het al duidelijk. Bowie is nog steeds van de buitencategorie. Maar dit album slaat in als een bom. Bijvoorbeeld het nummer Lazarus. Hoe mooi wil je het hebben. Je hoort ook hier weer terug dat hij het vermogen heeft om muzikanten boven zich zelf te laten uit stijgen. Ik kan wel aan de gang blijven met lovende woorden, maar laat het maar hierbij. Wat een held.
Ik moest nog even denken aan Joost Zwagerman. Ik had hem graag gegund dit nog te mogen meemaken.
And now our hero has gone to the stars. De euforie is even weg, maar wat een afscheidscadeau.