David Bowie - ★ (2016)

Ja jongens, je kan er gif op innemen dat dit een legendarisch album zal worden.

Wat is er veel 'gefilosofeerd' over dit album, de thema's etc.
En dan het laatste nummer op dit album:

I know something is very wrong
The pulse returns the prodigal sons
The blackout hearts, the flowered news
With skull designs upon my shoes

I can't give everything
I can't give everything
Away

Al 18 maanden ernstig ziek, geen woord erover gesproken naar 'buiten'. Maar een album achtergelaten voor zijn fans all over the world.
Diep respect.

R.I.P. David Bowie

Mijn waardering voor het album verandert er niet door, maar ik moet zeggen wel een bizar gebeuren. Het hele weekend is het een hoofdtopic hier en nu nog meer zeer waarschijnlijk. Het moment van overlijden, de onverwachtheid en het nieuwe album maakt het allemaal haast onwerkelijk.....

Look up here, I'm in heaven
I've got scars that can't be seen
I've got drama, can't be stolen
Everybody knows me know

Look up here, man, I'm in danger
I've got nothing left to lose
I'm so high it makes my brain whirl
Dropped my cell phone down below

Ain't that just like me

(uit: Lazarus)

Ik zal je heel erg missen David.

Wat een schokkend nieuws net drie dagen van de release.....

Vreselijk nieuws, groot verlies voor de muziekwereld. Diep respect voor deze man.

Ik staar naar dit scherm en kan mijn ogen niet geloven wat ik hier allemaal lees!!!

Echt bizarre, wou net deze week een mooi cijfer geven aan Blackstar, want ik krijg al het hele weekend een dikke smile in mijn gezicht bij het beluisteren ervan. De smile is helaas nu verdwenen.

Eén van mijn grote helden.
Dit album wordt een bijzonder document.

Letterlijk geschokt door het nieuws. Afgelopen weekend het nieuwe album gedraaid en ik vond Lazarus al zo'n prachtnummer. De sombere melodie deed me denken aan een begrafenisnummer en dan ook nog die tekst erbij

De man zong gewoon over zijn eigen dood en nu komt dat extra hard binnen.
Zo zonde.
Wat een artiest.
Ik ga hem missen.

Een Black Star, je ziet hem niet meer maar hij is er nog wel. Rest In Peace.
Inderdaad bizar. Groninger Museum overweegt opening vandaag ondanks dat ze maandag normaal dicht zijn.
Kijk nu met andere ogen naar het nieuwe album. Heb nog geen woorden gevonden.

Wat een klote nieuws. Held! Hij zong er ooit over. Dit album schaf ik snel aan. Toepasselijke titel helaas.

Zie net de video van Lazarus voor het eerst, bizar... en kippenvel overal. Wel een heel waardig afscheid.

Ik had het vanochtend met RichardCorjanus over dit album toen ik het nieuws hoorde.
Ik dacht dat het een slechte grap was. Album krijgt zo wel een andere lading.

Bowie is wederom weer relevant, dacht ik vrijdag nog bij het beluisteren van Blackstar. Dit treurige nieuws komt dan ook heel rauw op m'n dak.

Oh I'll Be Free, Just Like That Blue Bird...

Ik had de video's niet bekeken en wist dan ook niks over zijn gevecht tegen kanker. Ik heb dit weekend dit album namelijk verschillende malen beluisterd om voor het de allereerste keer Bowie eens een kans bij me te geven. Ik had namelijk nooit zoveel met de stijl van de beste man.
Toch moet ik zeggen dat na meerdere luisterbeurten het kwartje wel wat begint te vallen. De door synths overheerste muziek bevalt me toch wel. Daarnaast word er hier en daar sterk gebruik gemaakt van o.a. een saxofoon en wat strijkers (die vermoedelijk uit een keyboard komen).
De lyrics krijgen door het nieuws van zijn overlijden een aparte belading. Nu is de beste man ook werkelijk at the center of it all.
R.I.P. Bowie: met deze laatste plaat van je heb je me er toch van kunnen overtuigen dat ik de rest van je discografie ook eens een kans moet geven.

Ik vind het wel opmerkelijk dat je zegt dat hij een stijl heeft.

Hij maakte dance, rock, glamrock, psychedelica, pure pop etc.
Alleen zijn stemgeluid is een terugkerend ding. Verder kan ik onmogelijk stellen dat bijvoorbeeld Heroes, Golden Years, Space Oddity, Absolute Beginners etc. in één stijl zijn te vangen.

Dit bericht had ik al klaar staan om te posten voordat het trieste nieuws vandaag ons bereikte.
Ik ben al jaren een regelmatige bezoeker van muziekmeter. Ik heb echter nog nooit de behoefte gehad om een berichtje te posten. Maar nu is er toch wel een bijzondere aanleiding om het wel te doen. Ik wil graag mijn euforie delen over het verschijnen van deze enigszins onverwacht geweldige plaat.
In Bowie's latere productieve jaren is het voor mij zo dat bij het verschijnen van iedere nieuwe plaat de verwachtingen hoog gespannen waren en die verwachtingen grotendeels werden ingelost, maar nooit meer zo als in zijn hoogtijd dagen in de 70's. Bowie tovert weliswaar iedere keer weer een of enkele magistrale nummers uit zijn hoed. Hierin is hij wat mij betreft sowieso onnavolgbaar. Maar een plaat van het niveau van Low, Ziggy, Station, Hunky Dory, Outside etc is er wat mij betreft al lang niet meer van gekomen.
Maar toen was het vrijdag 8 januari 2016. Het hing in de lucht. Ik had al een aantal veel belovende recensies gelezen en ging naar de platenzaak. Ouderwets verheugen was het gevoel wat ermee gepaard ging. CD kopen en snel naar huis. En jawel alle dertien, of in dit geval 7, goed! Bam! Hij heeft het toch nog geflikt. Bij The Next Day was het al duidelijk. Bowie is nog steeds van de buitencategorie. Maar dit album slaat in als een bom. Bijvoorbeeld het nummer Lazarus. Hoe mooi wil je het hebben. Je hoort ook hier weer terug dat hij het vermogen heeft om muzikanten boven zich zelf te laten uit stijgen. Ik kan wel aan de gang blijven met lovende woorden, maar laat het maar hierbij. Wat een held.
Ik moest nog even denken aan Joost Zwagerman. Ik had hem graag gegund dit nog te mogen meemaken.
And now our hero has gone to the stars. De euforie is even weg, maar wat een afscheidscadeau.

Dit overlijden treft me diep. Net een volledig weekend naar dit album geluisterd, en ook een lijstje gemaakt van de albums die ik toch echt nog diende te beluisteren van hem.

Het album nu deze morgen nogmaals opgezet, en het heeft allemaal zo'n dubbele lading. Dit album gaat de geschiedenisboeken ingaan als een uniek moment, een moment waarin een artiest zijn ziel wagenwijd open legt, en zijn fans een finale glimps gunt van een tot de laatste adem onvoorstelbaar getalenteerd en unieke geest en zijn pijnen.

RIP David Bowie, over zijn faam is hier genoeg gezegd denk ik. Blackstar doet mij als statement een beetje denken aan de plaat Innuendo van Queen een bewust afscheid van Freddy Mercury. Vreemd dat de hoes hier wit is met zwarte ster. Ik heb de vinyl-versie in huis en die is totaal zwart. Zijn er verschillende versies, of hoe zit dat?

Je hoort ergens wel dat David Bowie geluisterd heeft naar Kendrick Lamars To Pimp a Butterfly gezien de losse jazzy stijl van het album, de overdaad aan blazers, de donkere toonzetting en zijn soms rappende manier van zingen. Verder een erg bijzonder album dat zich moeilijk laat vergelijken met zijn andere werk (en dan heb ik het niet alleen over de betekenis van de nummers). Een waardig afscheid, wat mij betreft.

Gisteren voor het eerst gedraaid, en mijn eerste reactie was 'een stuk beter dan The Next Day'

En dan de dag erna ....

Tja, de zwanenzang van een artiest kan wel eens een meesterwerk opleveren, zoals bij voorbeeld het Requiem van Mozart, dat die componist op zijn sterfbed schreef.

Deze zwanenzang van Bowie klinkt in ieder geval stukken beter als The Next Day en is nu eigenlijk al een klassieker, hoewel je misschien dat nog niet mag zeggen.

Deze plaat stond op het programma, nu staat ie op, hoe kan het ook anders. R.I.P. David Bowie, met recht een icoon. De lyrics van deze plaat zeggen genoeg: de man wist het, en nu weet de wereld het ook.

Het album is op zijn minst een waardig afscheid, los van mijn smaak. Klasse gedaan, wetende dat je (terminaal) ziek bent !

Ik ben er zelf niet zo'n tekstenlezer, maar ik zal ze wel meer doornemen nu. Om te beluisteren zijn vooral het titelnummer en Lazarus mijn 2 duidelijke favorieten, de andere nummers minder/nauwelijks ; wel weer creatief gedaan zoals de man dat uitstekend kon , hoewel hij voor mij vooral het icoon van de jaren 70 popmuziek was en later niet meer (zo).....

Ik ben blij dat David Bowie nog alle positieve recensies wereldwijd heeft meegemaakt. Recensies geschreven zonder dat men van zijn ziekte en naderende dood wist.

Ik vraag me af of dit het geval is... Als je zo ziek bent....

Ongeloof en intens verdriet hier..........

Ik hoop dat ze het hem nog hebben kunnen vertellen.

We zullen alles nog wel horen omtrent zijn laatste anderhalf jaar en bijvoorbeeld het hele opnameproces van Blackstar. Hoe hij heldhaftig is doorgegaan tot de laatste noot juist op het album stond.
Ik ben er nog steeds verbijsterd van. Zijn dood is voor mij de meest schokkende na die van Freddie Mercury (1991).

Gedaan, met Under Pressure.....