Een erg mooi en eerlijk album. Het doet me denken aan Rufus Wainwright, al kan ik Rufus Wainwright niet langer dan hooguit een halfuur luisteren voordat het me te eentonig wordt, en dit zou ik met gemak uren kunnen luisteren. Ook heeft het soms vaag iets weg van James Blunt, maar dan zonder het zeikerige wat over zijn nummers heen hangt.

Over het algemeen zijn het nogal zware onderwerpen waarover wordt gezongen. De dood van een vader, oorlog, jezelf(of iemand anders) verliezen aan drugs, het komt allemaal aan bod. Door de (soms wat fluisterende) stem van James klinkt het allemaal heel intiem, alsof het speciaal voor jou gezongen wordt. Hij gaat diep, en soms doet dat pijn. Maar ook al klinkt het allemaal nog zo zwaar, toch klinkt er ook hoop in alle nummers door.

Voor sommigen zal dit de zoveelste singer-songwriter zijn. Anderen zullen het unieke ervan zien, en Joshua James net zo veel gaan waarderen als ik.

Aah, het nieuwe album van Katharine Mcphee staat er. Was zelf te lui om het toe te voegen. Heb hier erg nieuwsgierig naar uitgekeken, was benieuwd hoe het zou worden, ondanks dat haar vorige album niet bepaald geweldig was, maar ben sinds 2006 steeds opnieuw onder de indruk als ik haar op YouTube zie zingen. Gouden strot heeft ze. Jammer genoeg heeft ze haar prachtige lange bruine lokken afgeknipt, en een hoogblond kort kapsel aangemeten, en is ze veel afgevallen. Nee, qua uiterlijk is het er niet beter op geworden.

Inmiddels is het album gelekt, en ik heb 'm alweer meerdere malen beluisterd. En het is een hele verademing na het debuutalbum. Oké, het is nog altijd redelijk simpele pop, met hier er daar nogal kleffe randjes, maar er wordt ook niet geprobeerd meer te zijn dan dat, waardoor het gewoon lekker in het gehoor ligt.

Het nummer Had It All, wat als eerste single van het album werd uitgebracht, vindt ik persoonlijk niks aan. Voor mij is dat een nummer dat ik liever skip als ik het album luister.
Terrified vind ik dan weer érg goed. Maar dat komt ook mede doordat ik graag naar een deuntje van Jason Reeves luister, die dat nummer(samen met Kara DioGuardi) heeft geschreven. Ik was verrast om te horen dat Reeves zelf ook meezingt(weliswaar als achtergrondstem, maar alle beetjes helpen).
Ook Faultline is een leuk nummertje. Lifetime is een lekker meezing nummertje, vind alleen de constante ah-ah erg irritant, die het nummer voor mij dan weer wat verpesten.
Say Goodbye hoorde ik voor het eerst(gedeeltelijk dan) aan het eind van een CSI:NY aflevering, en creëerde hoge verwachtingen voor het album. Maar helaas... Waar ik het nummer in CSI erg mooi vind, wordt het op het album verpest door er lelijke strijkers doorheen te gooien. Jammer...
Unbroken is een mooie ballad, maar again, weer die verdomde strijkers erdoorheen, die het weer net niet zijn.. Behalve dat, is het toch nog een mooi nummer.
Unbroken had naar mijn bescheiden mening toch echt de laatste track van het album moeten zijn, want daarna volgt Brand New Key, dat erg aan het debuutalbum doet denken, en meer als een overblijfsel daarvan aanvoelt. Beetje jammer dat het dan ook als laatste track komt, na het mooie Unbroken.

Nu lijkt het misschien veel kritiek, maar toch heeft Unbroken me als album niet teleurgesteld. Ik had iets meer gehoopt op een album in de stijl zoals ze dit nummer covert: Katharine Mcphee - Me(Paula.... Maar al met al is het een lekker album geworden. Niets hoogstaands, maar al wel veel en véél beter dan het debuut!

Eensch. Voor mij komt Eye to the Telescope op 1, niet Drastic Fantastic.

Toen ik dit album eerder deze week binnenkreeg, en na een aantal keer luisteren was ik erg onder de indruk. Ik had Weirdo, Fade Like a Shadow en Push That Knot Away al gehoord, de rest allemaal nog niet.
Van alle nummers weet Madame Trudeaux me het minst te overtuigen. Het nummer doet me vrij weinig. The Entertainer is een mooie afsluiter, maar doet me ook niet echt heel erg veel.

Dat zijn dan de enige 2 nummers die ik maar zo-zo vindt. Met dit album is KT Tunstall een compleet andere richting ingegaan, en het bevalt me eigenlijk wel heel goed!
Uummannaq Song is een goed openingsnummer, gevolgd door het even goede Glamour Puss.

Van alle nummers steken voor mij Fade Like a Shadow, (Still a) Weirdo en Lost erbovenuit. (Still A) Weirdo is een heerlijk ingetogen nummer, en Fade Like a Shadow een wat meer lekker up-tempo nummer. En ligt het nu aan mij, of heeft Lost enorm veel weg van de stijl van Hurts? Het is dat het niet door een man wordt gezongen, anders zou het zo zonder uit de toon te vallen op het album Happiness van Hurts kunnen staan!

Nee, Tiger Suit heeft me absoluut niet teleurgesteld, en ik ben behoorlijk onder de indruk. Maar na een paar dagen vrijwel non-stop Tiger Suit te hebben gedraaid, besloot ik om Eye to the Telescope weer eens op te zetten. En dan moet ik toch tot de conclusie komen dat Tiger Suit het bij dat album bij lange na niet haalt. Dat maakt het geen slecht album, maar het laat me wel weer verlangen naar de 'oude' KT. Het is een prima album, behoorlijk goed zelfs, maar KT is op haar best met slechts een gitaar en haar prachtige stem.