Blonde on Blonde is mijn favoriete album. Het is al vrij lang mijn favoriete album en ik vraag me af of ik ooit nog een album mag beluisteren die ik nóg meer kan waarderen dan deze.

Ik ben sowieso een groot liefhebber van Bob Dylan geweest sinds ik hem voor het eerst hoorde zingen. Ik begon ongeveer op mijn twaalfde naar Dylan te luisteren. Daarvoor luisterde ik voornamelijk naar rock 'n roll-bands zoals de Stones en The Who.
Het zijn bij Dylan de teksten geweest die me erg aanspraken. In zijn teksten is er bijna altijd wel iets waarin men zich kan herkennen. Deze teksten omvatten praktisch alle aspecten van de mens in de bestaande wereld. De thema's zijn herkenbaar voor iedereen die er oog in oog mee durft te staan: liefde, sociale onrecht, eenzaamheid en de dood. In de liedjes word je meegenomen door een collage van bizarre situaties. Het fraaie is dat hij via deze kunstzinnige hersenschimmen terugkomt op de naakte werkelijkheid van elke dag.
Daarnaast spreekt de directheid waarmee hij zingt mij erg aan. "He's so goddamned real it's unbelievable," zei de schilder Harry Jackson over Dylan. Het is niet voor niets dat Dylans nummers zo weinig gecoverd zijn. Nobody sings like Dylan. In zijn mond klinkt alles persoonlijker en veelzinniger.
Ik heb een tijdje een Dylan-obsessie gehad, zoals wel meer mensen is overkomen. Ik heb in die tijd zijn bekendste albums veel luisterbeurten gegeven en eigenlijk heb ik Blonde on Blonde altijd de beste plaat van hem gevonden.

Blonde on Blonde is Dylans hoogtepunt binnen zijn ontwikkelingen als muzikant. Pas op dit album is Dylan namelijk zijn muzikale talenten helemaal machtig. Op zijn albums voor Blonde on Blonde gebruikte Dylan zijn muziek vooral als eens verpakkingsmiddel voor de tekst. Zo is de background op Highway 61 Revisited bijvoorbeeld veel sterieler en fantasielozer. Op Blonde on Blonde krijgt de tekst pas echt de muzikale ondersteuning die nodig is. Het kamerbrede geluidstapijt, die uit een elektrische gitaar, een mondharmonica, een piano, een orgel, een basgitaar en drums bestaat, is hier een stuk voller dan op zijn vorige albums.

Toen ik het openingsnummer voor het eerst hoorde, schrok ik eerlijk gezegd een beetje. Ik vond dat hij zo stoned klonk dat ik uit teleurstelling haast wel een steen naar hem kon gooien. Inmiddels kan ik het lied goed waarderen. De nummers die volgen zijn stuk voor stuk schitterend: het snelle en beweeglijke I Want You, het komische Leopard Skin Pill-Box Hat, de langzame wals van Sad-Eyed Lady of the Lowlands en de heerlijke bluesachtige nummers zoals Pledging My Time en Obviously 5 Believers.

Bob Dylan geeft bovendien aan elk woord een volmaakte uitdrukking. Ik zal Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues als voorbeeld gebruiken.

Oh, the RAGman draws CIRcles,
UP and down the BLOCK.
I'd ASK him what the MATter was,
but I KNOW that he don't TALK.
And the LAdies treat me KINDly
and FURnish me with TAPE,
but DEEP inside my HEART
I KNOW I can't esCAPE.
Oh, MAma, can this REALly BE the END,
To be STUCK inSIDE of MObile WITH the MEMphis BLUES aGAIN.

Het vrouwfiguur in Sad-Eyed Lady of the Lowlands wordt met een indringende tederheid beschreven. Met de regel with your flesh like silk and your face like glass krijg je een helder beeld van haar gedaante.

In Visions of Johanna wordt een stemming van verveling zelden zo goed onder woorden gebracht.

Lights flicker from the opposite loft
In this room the heat pipes just cough
The country music station plays soft
But there's nothing, really nothing to turn off

Zo kan ik nog lang doorgaan. Kortom, Dylan heeft met Blonde on Blonde een onovertroffen album uitgebracht.