Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Is het niet zo dat jullie in country en cowboys hetzelfde ding zien?
Bob Dylan is namelijk zeker wel, op z'n minst geinspireerd door, country. Neem bijvoorbeeld Hank Williams sr., wat een echte "cowboy country zanger" is en een groot voorbeeld van Bob Dylan. Maar je kunt gerust stellen dat het veel meer folk is ja. Toch ben ik het niet helemaal eens met de stelling dat Bob Dylan GEEN country is.

Eens er zijn invloeden van country in zijn muziek te horen, dat merkte ik reeds op in mijn eerste berichtje.

Ik zie dit ook gewoon als folk rock. Aangezien folk en country (en blues) allen kunnen vallen onder de naam 'roots' en typisch Amerikaanse muziek zijn, is het logisch dat er in folk een beetje country terug te horen kan zijn. Net zoals er in country folk terug te horen kan zijn.

Die invloeden van daadwerkelijke country zijn echt, echt maar dan ook echt minimaal. Ik kan me zeker in Toon's bericht vinden dat folk, country en blues raakvlakken hebben en de genres zo door elkaar worden gehaald.

Bob Dylan en een Texaans accent is al helemaal bij de zotten. Ik weet wel wat van die Amerikaanse accenten en Dylan komt zelfs helemaal van het hoge noorden, namelijk Minnesota. Dylan's accent op Blonde on Blonde is sowieso vreemd en zul je niet snel terugvinden in een staat/gebied, behalve dan Dylan's eigen hoofd. Je zou je eens moeten voorstellen, dat men in Texas zo zal praten als Dylan op Blonde on Blonde doet!

Bob Dylan heeft trouwens wel een echt countryalbum gemaakt, namelijk Nashville Skyline. Een tip voor als je je wilt verdiepen in de countrymuziek, maar een Hank Williams niet ziet zitten.

Welnu, het is wellicht een gevoelskwestie. Maar wel een onjuiste, zover dat kan bij deze kwesties.

Zal het eens beluisteren dan. Ik moet ook toegeven geen countrykenner te zijn. Die stem bedoel ik overigens niet qua accent hoor, meer door de attitude die het uitstraalt, in mijn beleving dan hehe. Had Dylan ff gegoogled en zag dat de man idd net aan de andere kant van de States woont!
Al bij al begrijp ik dat je mijn gevoel bij de plaat vreemd vind, maar ja can't help it! Was ook bijna geheel blanco into Boby Dylan gegaan. Ken eigenlijk ook alleen deze plaat voor zo ongeveer een half jaartje en that's it.
Maar goed feit blijft dat ik het een lekker plaat vind en me maar eens moet gaan verdiepen in wat meer muziek van Dylan!

Achja, ik kan me enigzins voorstellen dat je zoiets voelt als je nog niet zo veel van country weet. Als je 'Blonde on Blonde' top vindt, dan moet je zijn voorganger 'Highway 61 Revisited' eens proberen. Het is wel iets anders qua sound, maar zeker een fenomenaal album.

Ik zie op een of andere manier nog steeds niet de genialiteit van Highway 61 in... goed album dat wel, alleen het komt voor mij niet in de buurt van Blonde on Blonde en mijn pers. favoriet Desire.

In lijstjes staat Blonde on Blonde meestal genoteerd als hoogste Dylan album. Dat is persoonlijk iets dat ik niet snap (Blood on the Tracks en Highway 61 Revisited zijn namelijk beter), desalniettemin blijft dit niet voor niets een absolute klasieker. Elk nummer is gewoon geweldig.
Stuck in Mobile, I Want You en Just Like a Woman zijn de absolute Dylan klassiekers van dit albums maar Visions of Johanna en Most Likely You Go Your Way zijn minstens net zo goed. Tekstueel is dit natuurlijk hoogstaand, maar ook musicaal klinkt alles nog net zo goed als 42 jaar gelden dankzij "The Band". Alles is klasiek aan dit album:
Songs, Art Work, Eerste Dubbelalbum ooit. Dylan Rules (en niet zo'n beetje ook)!

en dan heb je het nog niet eens over het geniale "sad eyed lady of the lowlands", wat toch een fenomenabele afsluiter is.

en dan heb je het nog niet eens over het geniale "sad eyed lady of the lowlands", wat toch een fenomenabele afsluiter is.[/quote]


Ja, je hebt gelijk. Hoewel ik wat betreft 11 minuten afsluiters op Dylan platen toch voor Desolation Row kies

En voilà, meesterwerk nummer drie op rij. Het is niet mijn favoriete Dylan, maar wat wordt er hier toch met magische wijze met de Engelse taal gespeeld, heerlijke muziek gemaakt en dan schrijft de beste man ook nog één van de beste nummers allertijden (Sad-Eyed Lady Of The Lowlands). Mooier dan die mondharmonica-outro krijg je het niet.

Subliem.

Eigenlijk is het haast jammer dat Blonde On Blonde zo lang duurt, want dat heeft ervoor gezorgd dat ik laatste vijf nummers van deze plaat lange tijd niet ten volste heb kunnen waarderen. Echter, nadat ik een paar dagen geleden het einde van deze plaat eens goed heb beluisterd, moet ik toch concluderen dat ook die nummers minstens even goed zijn als de rest van dit album. Dus toch nog een 4,5*

Trouwens, op The Bootleg Series, Volume 4 staat een erg mooie akoestische uitvoering van 4th Time Around

Superalbum! Mijn favoriete Dylan, en ik heb ze bijna allemaal, dus dat wil iets zeggen

Vooral I Want You(die mondharmonica ) en Most Likely You'll Go Your Way zijn favorieten

Over deze plaat is eigenlijk alles al gezegd.
Dit album is zo ontzettend legendarisch. Welke Dylan eigenlijk niet? En de man zelf natuurlijk helemaal.

Een top 10 notering bij mij!

Ik ben het overigens met Taxman eens: Ik kies in de categorie "11-minuten afsluiters op Dylan platen" ook voor Desolation Row

Vandaag dan ook eindelijk binnengekregen. Even een Dylan inhaalslag maken, de komende dagen zullen er nog een stuk of 8 binnenkomen.

Over op Blonde on Blonde. Een geweldig meesterwerk, dat zich prima kan meten met Highway 61. Het hele album is ontiegelijk meeslepend en constant. Zo constant zelfs dat ik geen enkel minder nummer vind. Ook mijn complimenten voor de begeleidingsmuzikanten.

Die hadden het naar het schijnt erg lastig met Dylan... moet je nagaan, hij zei niet eens welk nummer ze zouden spelen, hij begon gewoon en de band moest hem maar zien bij te houden.

Raar mannetje die Dylan

Als het een album als dit oplevert, mag hij van mij zo raar zijn als hij maar wilt

Daar heb je een punt

Na al die tijd, dat blonde on blonde bij mij op één staat in mijn top tien, maar weer eens ongevraagd mijn mening hier poneren.
Het werk van Dylan, kent vele verschillende perioden. Waar de ene periode ophoudt, en de andere begint, kan je over discussiëren. Zelf zou ik deze cd in Dylan zijn tweede periode plaatsen. Waarbij de eerste periode zijn akoestische folk periode is. (ook deze zou je nog kunnen verdelen in zijn protest en niet-protest periode, voor wie wil muggenziften). Voor elke Dylan fan, en ook voor vele niet Dylan fans, een zeer interessante periode. Toch, wordt mijn echte liefde voor de muziek van Dylan pas echt ziekelijk, in de periode waar Dylan begint met zijn elektrische werk. Dit gaat om de vier albums:

Bob Dylan - Bringing It All Back Home
Bob Dylan - Highway 61 Revisited
Bob Dylan - Blonde on Blonde
Bob Dylan & The Band - The Basement Tapes

De reden dat ik de laatste bij deze periode plaats, is omdat ik vind dat hiermee de Dylan & the band periode stopt. En dan heb ik het alleen over het geluid wat deze fantastische muzikanten produceerden. (hoewel een deel van de basement tapes uitkwam in 1975, onder deze naam, was het werk in 1965 opgenomen.) Of dit album er nu wel of niet bij hoort, laat ik nu maar weer even achterwege, discussie op zich.
Het punt wat ik wil maken, is dat Dylan in deze periode een groep muzikanten om zich heen had verzamelt, die een geluid wisten te produceren, wat naar mijn mening nooit meer in de muziek is geëvenaard. Waar dat nu aan ligt, is mij een raadsel. De bandleden die Dylan om zich heen heeft verzamelt in deze periode, is wisselend. Toch blijft het fantastische geluid bestaan. Of je nu kijkt naar de studioversie's of naar de liveopnames uit die tijd. Een fantastisch voorbeeld van het geluid, welke ik bedoel, is It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry [Alternate]. (Deze staat op bootleg vol. 7) Dylan begint, waarna de band inzet. Een constant, hoe zal ik het noemen pingelende electrische gitaar, een bijna simplistisch orgelspel, met lange halen. En een constante bas en drum lijn. (en natuurlijk briljante teksten, maar dat is naar mijn mening altijd aanwezig in Dylan zijn werk).

Nu naar Blonde on Blonde. Wat naar mijn mening de het beste is binnen Dylan's beste periode. Alles valt hier op z'n plaats. Dylan heeft twee albums nodig om te oefenen met zijn nieuwe geluid, waardoor de eerste twee elektrische albums nog iets simpeler klinken. Blonde on Blonde is complexer. Minder rechttoe rechtaan blues. Wat een mix. Je voelt bijna de tijd waarin het is gemaakt. De roering. Kan ook niet zeggen dat het ene nummer meer favoriet is, boven een ander. Alles is goed!
Oké dan één minpunt: Wat doet dat eerste nummer op de plaat?!? Ellende... Maar ja, je kan niet alles hebben. Ik skip uhm altijd maar gewoon.

Beter dan dit kan muziek niet. Ik zet voor de duizendste keer deze plaat maar weer eens op, an' let it strangle up my mind!

Mooi stukje Maar eigenlijk vind ik Rainy Day Women juist een van de betere nummers hier.

Een van de betere nummers zou ik 't niet noemen, maar het is wel een oké nummer en best grappig ook. Het verhaal erachter is ook geweldig: ik zie Bob Dylan en zijn band al midden in de nacht compleet stoned een beetje 'n nummer aan elkaar rotzooien

ik ben blij!
Vorige week bij Plato Bob Dylan the collection gescoord voor eur 9,99. Die collectie bestaat uit de bovenste 3 albums. De drie albums! Voor dat bedrag. En wat een muziek Mij hoor je voorlopig nergens over klagen.

Ik zal u zeggen, ik had deze drie albums al lang. Zag dezelfde box, en heb deze direct gekocht. Heb de albums nu dubbel. Maar kan nu mooi mensen bekeren, door deze box aan jan en alleman uit te lenen. Of mee te nemen naar een feestje:
"Oh, ik heb toevallig nog wel een paar leuke cd bij me!"
Altijd handig!

Dylan is een uitmuntend muzikant, doch het instrument dat hij het best hanteert, is zijn pen. Blonde on Blonde staat vol met stijloefeningen, zo lijkt het wel. Uitschieters van dit album ga ik niet noemen, dat zijn er gewoon te veel.

En dan te bedenken dat ie vaak achter een typmachine zat!

Een uitmuntend muzikant in de puurste zin van het woord zal ik Dylan niet willen noemen, eerder een groots dichter, die muziek aan zijn gedichte toevoegde. Maar het bespelen van de gitaar of piano kan hij natuurlijk goed, maar hij is daarin niet geweldig, maar weet er wel, ondanks die tekortkomingen, heel veel gevoel uit te halen.

Mee eens devel-hunt. Je hebt artiesten die hun zwakheden niet kennen, of niet willen kennen, en zich als een Hendrix gaan gedragen... Dylan beseft heel goed waar zijn kracht ligt en voegt daar over het algemeen leuke muziek aan toe.

Blonde on Blonde is mijn favoriete album. Het is al vrij lang mijn favoriete album en ik vraag me af of ik ooit nog een album mag beluisteren die ik nóg meer kan waarderen dan deze.

Ik ben sowieso een groot liefhebber van Bob Dylan geweest sinds ik hem voor het eerst hoorde zingen. Ik begon ongeveer op mijn twaalfde naar Dylan te luisteren. Daarvoor luisterde ik voornamelijk naar rock 'n roll-bands zoals de Stones en The Who.
Het zijn bij Dylan de teksten geweest die me erg aanspraken. In zijn teksten is er bijna altijd wel iets waarin men zich kan herkennen. Deze teksten omvatten praktisch alle aspecten van de mens in de bestaande wereld. De thema's zijn herkenbaar voor iedereen die er oog in oog mee durft te staan: liefde, sociale onrecht, eenzaamheid en de dood. In de liedjes word je meegenomen door een collage van bizarre situaties. Het fraaie is dat hij via deze kunstzinnige hersenschimmen terugkomt op de naakte werkelijkheid van elke dag.
Daarnaast spreekt de directheid waarmee hij zingt mij erg aan. "He's so goddamned real it's unbelievable," zei de schilder Harry Jackson over Dylan. Het is niet voor niets dat Dylans nummers zo weinig gecoverd zijn. Nobody sings like Dylan. In zijn mond klinkt alles persoonlijker en veelzinniger.
Ik heb een tijdje een Dylan-obsessie gehad, zoals wel meer mensen is overkomen. Ik heb in die tijd zijn bekendste albums veel luisterbeurten gegeven en eigenlijk heb ik Blonde on Blonde altijd de beste plaat van hem gevonden.

Blonde on Blonde is Dylans hoogtepunt binnen zijn ontwikkelingen als muzikant. Pas op dit album is Dylan namelijk zijn muzikale talenten helemaal machtig. Op zijn albums voor Blonde on Blonde gebruikte Dylan zijn muziek vooral als eens verpakkingsmiddel voor de tekst. Zo is de background op Highway 61 Revisited bijvoorbeeld veel sterieler en fantasielozer. Op Blonde on Blonde krijgt de tekst pas echt de muzikale ondersteuning die nodig is. Het kamerbrede geluidstapijt, die uit een elektrische gitaar, een mondharmonica, een piano, een orgel, een basgitaar en drums bestaat, is hier een stuk voller dan op zijn vorige albums.

Toen ik het openingsnummer voor het eerst hoorde, schrok ik eerlijk gezegd een beetje. Ik vond dat hij zo stoned klonk dat ik uit teleurstelling haast wel een steen naar hem kon gooien. Inmiddels kan ik het lied goed waarderen. De nummers die volgen zijn stuk voor stuk schitterend: het snelle en beweeglijke I Want You, het komische Leopard Skin Pill-Box Hat, de langzame wals van Sad-Eyed Lady of the Lowlands en de heerlijke bluesachtige nummers zoals Pledging My Time en Obviously 5 Believers.

Bob Dylan geeft bovendien aan elk woord een volmaakte uitdrukking. Ik zal Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues als voorbeeld gebruiken.

Oh, the RAGman draws CIRcles,
UP and down the BLOCK.
I'd ASK him what the MATter was,
but I KNOW that he don't TALK.
And the LAdies treat me KINDly
and FURnish me with TAPE,
but DEEP inside my HEART
I KNOW I can't esCAPE.
Oh, MAma, can this REALly BE the END,
To be STUCK inSIDE of MObile WITH the MEMphis BLUES aGAIN.

Het vrouwfiguur in Sad-Eyed Lady of the Lowlands wordt met een indringende tederheid beschreven. Met de regel with your flesh like silk and your face like glass krijg je een helder beeld van haar gedaante.

In Visions of Johanna wordt een stemming van verveling zelden zo goed onder woorden gebracht.

Lights flicker from the opposite loft
In this room the heat pipes just cough
The country music station plays soft
But there's nothing, really nothing to turn off

Zo kan ik nog lang doorgaan. Kortom, Dylan heeft met Blonde on Blonde een onovertroffen album uitgebracht.