Daar lag hij dan, Is This It van The Strokes. Ik had er al wel eens van gehoord, en het zou een band zijn die met dit debuut hoge toppen zou scheren. Starend naar de op het eerste zicht bizar ogende cover, bleef ik twijfelen of ik hem zou meenemen. Wat ben ik nu toch immens blij met de keuze die ik toen maakte.

Ik weet nog goed dat ik de eerste noten van Is This It hoorde, en meteen dacht dat het een miskoop was. Het klonk zo saai meneer!
Maar ik beet door en luisterde en luisterde, tot op een bepaald moment er een soort van klik werd gemaakt. Plots viel alles op zijn voorziene plaats. De monotone, saaie deuntjes en zang, werden vervangen door een heerlijk gezaag - want dat is toch wat Julian Casablancas vooral doet - en gepolijste songs.

Is This It klonk als een majestueuze opener, waarvan het -excuus voor de herhaling- zagende toontje zowaar aanstekelijk werd. The Modern Age borduurt een beetje voort op de opener. Simpele gitaarriffs en leuke tekst, meer moet dat niet zijn. Daaropvolgend komt in mijn ogen één van de mindere nummers van het album: Soma. Vervang dit door You Live Only Once, van de laatste Strokesplaat, en je hebt ongetwijfeld het beste album van de 00's. (Nu vind ik deze titel immers net te veel van het goede)
Barely Legal gaat een beetje door voor opwarmer voor Someday. Someday is wat mij betreft één van de betere nummers van de laatste 20 jaar. Soms doet de song mij , jawel, een beetje beatlesk aan. Alone Together is een fijn intermezzo, maar ook niet meer dan dat, want door staat al een nieuwe 'instant classic' klaar in de vorm van Last Nite. Heerlijk nummer dat ongetwijfeld kan wedijveren met Someday voor beste nummer van deze plaat. Meer van hetzelfde bij Hard To Explain. Sterke riff, gecombineerd met strakke zang van Casablancas.
Dan volgt met New York City Cops een op het eerste gehoor vreemd nummer. Vooral het begin, waarin Casablancas een beetje met zichzelf lijkt te praten en maar wat door de micro te stamelen. Maar na deze ietwat vreemde intro volgt er ook weer een heerlijk nummer.
Trying Your Luck vind ik ook één van de sterkere gitaarlijnen hebben. Tekstueel sterk stuwt dit nummer de plaat naar een nieuw hoogtepunt.
Afsluiter Take It Or Leave It zegt het zoals het is. Or you love it, or you don't.

Terugziend op al dit luisterplezier moet ik concluderen dat ik de plaat echt koester. Dit zal waarschijnlijk altijd zo blijven.......
5*