The Strokes - Is This It (2001)

Geen slecht album, maar als dit het beste album van de laatste 10 jaar is, dan schrik ik wel even.

Precies

Is This It?

Deze band klinkt (voor degenen die deze plaat nu pas ontdekken), nu waarschijnlijk niet als de plaat die "heel was los gemaakt moet hebben". Maar misschien kan dat over bijna alle klassiekers gezegd worden, zo klinkt Sergeant Pepper wel heel poppy compared tot Kid A, terwijl de een wel ooit "de deur open zette" voor de ander ('grote" band die commercieel & artistiek/expirimenteel succesvol is). Vergeet niet dat The Strokes kwamen, temidden van o.a. een hoop nu-metal geweld.

Standaard gitaarspel? Dit gitaarspel werd "standaard", doordat het o.a. franz ferdindand en de artic monkeys beinvloed heeft die een paar jaar later kwamen. Dit geld eigenlijk voor heel het retro, lo-fi karakter van deze plaat.
Deze gasten hebben dan wel overal en nergens de mosterd vandaan gehaald, die liedjes zitten heel scherp en strak in elkaar, en de texten zijn ook goed. Trouwens het image waar ze mee naar buiten kwamen was ook dik in orde, en live staat deze band als een huis.

Persoonlijk vond ik hun 2e plaat wel her en der wat vlak qua niveau en qua sound, op hun 3e werd wel meer geexpirimenteerd, wisselvalliger, maar wel met een aantal krakers!

Beste plaat van de jaren 0?
Dat zal over jaren blijken, vooralsnog hoord hij zeker in het rijdje Kid A, Songs for the Deaf, A rush of Blood... enz. thuis in welke volgorde dan ook.

Beetje off topic;
De beste plaat van de jaren 0, is denk ik (een poging tot objective blik, want mijn favoriet is de bekende radiohead plaat); A rush of Blood to the Head.
Mooie plaat, en commercieel ook nog eens een gigantische doorbraak voor Coldplay (stiekem eerst ook bejubeld door de "critici/liefhebbers" die nu op CP zeiken a la het U2 ook is gegaan. Na coldplay kwamen talloze "piano"-bands, o,a, Keane (,zelfs di-rect klinkt u als Coldplay).
A rush... is de plaat waar de meeste mensen denk ik over 20 jaar aan denken bij "jaren 0".
Gelukkig is er nog veel meer moois gemaakt, en zijn we er tegen die tijd op MuMe nog steeds niet uit wat nou de beste is.

p.s. Als ik mensen hoor denken; "is dit de beste plaat van de jaren 0", dan is de titel van deze plaat plots nog genialer! (vooruitziende blik?)

Da's ook niet gek, Coldplay is toch wel van sound veranderd, en de liedjes zijn ook van een ander niveau.

Men gooide deze voor iets van 5 € naar je hoofd in Mediamarkt, dus ik waagde het er maar op. Géén idee hoe of dit klinkt, en wat dit is, daar kom ik gauw genoeg achter;
Het is maar dat ik dit plaatje in allerlei lijstjes zie opduiken...

Heerlijk album, plots hoor ik van waar al die 'vernieuwende' indie-bands de mosterd halen. Sommige nummers van Johnny Berlin zou je zo aan Strokes kunnen toeschrijven.

Ik leerde dit album vandaag kennen, en ik moet zeggen: blew me off my socks! ik vind het stuk voor stuk toppers, met als uitschieters someday, trying your luck, take it or leave it, alhoewel ik ieder ander nummer ook zou kunnen opnoemen. Vooral de energieke flow, da heerlijke baslijntjes en de passie in Casablancas' stem doen het hem voor mij; dikke 5 sterren dus!

Lekkere Rockplaat die de latere Indie scene duidelijk heeft beïnvloed heeft. De energie druipt van deze plaat af door de passie in de stem van de zanger en ook een opzwepend gitaarritme die typerend is voor de rocksound uit de jaren 00.

In de jaren 90 waren er Nirvana en Pearl Jam die de latere bands beïnvloed hebben, anno 2000 is dit dus the Strokes.

De songs blijken heel eenvoudig opgebouwd te zijn. De nadruk bij deze plaat ligt hem vooral op een eenvoudige riff met een aanstekelijke zanglijn. Soort van easy Sing along song, het pakt allesinds goed uit. Verder niet echt heel spectaculair deze plaat, gewoon makkelijke luister en sfeer plaat.

Voor mij dus een gulle 3.5 => mogelijkheid tot 4

Zeer leuk album. Elk nummer is kort, top en zeer catchy. Er staat geen enkel minder nummer op het album, maar daardoor wordt het soms iets te monotoon. Het is dus ook zeer moeilijk om mijn fravoriete nummers aan te duiden. Uiteindelijk vind ik dat Last Nite, Trying Your Luck en Take It Or Leave It net iets beter zijn dan de rest. 4*

ik had hier echt meer van verwacht, the strokes kunnen mij op geen enkel moment raken, spijtig want ik had hier veel van verwacht

Daar lag hij dan, Is This It van The Strokes. Ik had er al wel eens van gehoord, en het zou een band zijn die met dit debuut hoge toppen zou scheren. Starend naar de op het eerste zicht bizar ogende cover, bleef ik twijfelen of ik hem zou meenemen. Wat ben ik nu toch immens blij met de keuze die ik toen maakte.

Ik weet nog goed dat ik de eerste noten van Is This It hoorde, en meteen dacht dat het een miskoop was. Het klonk zo saai meneer!
Maar ik beet door en luisterde en luisterde, tot op een bepaald moment er een soort van klik werd gemaakt. Plots viel alles op zijn voorziene plaats. De monotone, saaie deuntjes en zang, werden vervangen door een heerlijk gezaag - want dat is toch wat Julian Casablancas vooral doet - en gepolijste songs.

Is This It klonk als een majestueuze opener, waarvan het -excuus voor de herhaling- zagende toontje zowaar aanstekelijk werd. The Modern Age borduurt een beetje voort op de opener. Simpele gitaarriffs en leuke tekst, meer moet dat niet zijn. Daaropvolgend komt in mijn ogen één van de mindere nummers van het album: Soma. Vervang dit door You Live Only Once, van de laatste Strokesplaat, en je hebt ongetwijfeld het beste album van de 00's. (Nu vind ik deze titel immers net te veel van het goede)
Barely Legal gaat een beetje door voor opwarmer voor Someday. Someday is wat mij betreft één van de betere nummers van de laatste 20 jaar. Soms doet de song mij , jawel, een beetje beatlesk aan. Alone Together is een fijn intermezzo, maar ook niet meer dan dat, want door staat al een nieuwe 'instant classic' klaar in de vorm van Last Nite. Heerlijk nummer dat ongetwijfeld kan wedijveren met Someday voor beste nummer van deze plaat. Meer van hetzelfde bij Hard To Explain. Sterke riff, gecombineerd met strakke zang van Casablancas.
Dan volgt met New York City Cops een op het eerste gehoor vreemd nummer. Vooral het begin, waarin Casablancas een beetje met zichzelf lijkt te praten en maar wat door de micro te stamelen. Maar na deze ietwat vreemde intro volgt er ook weer een heerlijk nummer.
Trying Your Luck vind ik ook één van de sterkere gitaarlijnen hebben. Tekstueel sterk stuwt dit nummer de plaat naar een nieuw hoogtepunt.
Afsluiter Take It Or Leave It zegt het zoals het is. Or you love it, or you don't.

Terugziend op al dit luisterplezier moet ik concluderen dat ik de plaat echt koester. Dit zal waarschijnlijk altijd zo blijven.......
5*

Leuke review. Grotendeels mee eens.

Na eerste luisterbeurt toch wel ontgoochelend.

Ontgoochelend? Waarom?

Na bijna 10 (!) jaar inmiddels wat mij betreft nog zo fris als een hoentje. Waar The Rolling Stones de rockmuziek van de jaren 60 definieerden, deden The Strokes dat voor de jaren '00.

Berichten verplaatst naar The Strokes

Beweren dat the Strokes de rockmuziek in de jaren '00 definieerden vind ik wel overdreven maar het is ongetwijfeld een fris klinkend album dat de rock van Velvet Underground/Stooges in een nieuw kleedje bracht. White Stripes zitten in dezelfde hoek.

Het geluid van dit album is later duidelijk terug te horen bij bands als Arctic Monkeys en Franz Ferdinand.
Alleen komt het bij hun toch beter uit de verf.
De mix van vooral het stemgeluid staat me wat tegen.
Een beetje een Would Be Garage band, maar vanwege het geluidsoverlast door vader Albert Hammond vriendelijk verzocht om in de kelder te spelen.

Vaker luisteren. Dit album wordt wel vaker in eerste instantie wat lauw ontvangen, terwijl hij daarna groeit.

Zal ik doen.

Daarbij kan ik je lichte teleurstelling ook wel voorstellen. Dit album wordt altijd zo opgehemeld, dat het wat luie geluid van de band (en vooral de zang) haast alleen maar kan tegenvallen.

Klinkt na al die jaren nog even energiek en spannend. Zou hem meteen in m'n top 10 zetten, ware het niet dat hij er al in staat. Live zijn die gasten trouwens ook verpletterend goed.

"Na al die jaren", hij is nog maar 9 jaar oud hoor

Ik was niet heel erg positief over dit album, ook zeker niet negatief, de vorige post, maar ik moet nu wel kwijt dat Trying your luck een wel heel erg prima nummer is zeg...Kudos.

Een heerlijke en bovengemiddelde rockplaat, maar ik heb de bijzondere status die het in veel decennium-overzichten heeft gekregen, nooit begrepen. Hoort zeker bij de beste 100 platen van het eerste decennium van de nieuwe eeuw, maar nr.1 (zoasl bij OOR)? Daarvoor vind ik de plaat niet onderscheidend of vernieuwend genoeg. Wellicht dat de betekenis van The Strokes voor de opleving van (garage)rock van belang is geweest? Ach, maakt ook niet uit allemaal, Dit is prima plaat om geregeld langs te laten komen op mijn iPod.

De eerste keer dat ik hem beluisterde bleef ik wat op mijn honger zitten. Vernieuwend vond ik het niet. Tot ik, zoals hier al meermaals aangegeven is, besefte dat Franz Ferdinand e.a. dit gitaarspel maar later hadden 'nagebootst'...

Vandaag heb ik hem gekocht, en ik moet zeggen: hij klinkt al een pak beter. Eigenlijk echt superstrak.

De eerste van The Strokes. Een enorm opgehemeld album, naar het schijnt één van de besten van het vorige decennium, dat zich wel mijn favoriete mag noemen. En dan zet je dit aan, en wat komt er op in je hoofd? Juist, de titel, inclusief vraagteken. Wat een teleurstelling, wat een ongeïnspireerde saaie en weinig verfrissende bedoeling. Het moge duidelijk zijn, ik vind dit album eigenlijk de moeite niet waard. Hoezo beste album van het decennium? Ik heb wel een paar betere gehoord, waarvan dit werkje niet eens in de schaduw mag staan. Zonde, ik had er eigenlijk best wel wat van verwacht. Eigenlijk zou dit zelfs nog in mijn straatje moeten liggen, maar dit is me toch wat te lauwwarm. Ik hoor het liever rauw, niet zo heel erg strak en rammelend. Een beetje wat deze band terug lijkt te proberen te halen, in mijn opinie althans, maar niet kan bereiken. De terugkeer van de rock&roll, van de garage? Lijkt me niet, en als dit dat zou moeten zijn, is die stijl wel erg snel oud geworden.

Wat een slap verhaal, dit staat wel erg in tegenstelling tot dit verbluffende debuut van the Strokes

Dus ze willen eigenlijk heel los spelen, maar het lukt ze niet want ze spelen zo strak?

Ik heb dit soort reacties al meer bij deze plaat gelezen, en het enige devies is: vaker luisteren.

Blijkbaar verwachten mensen, omdat dit als terugkeer van de garage-rock is bestempeld, allerlei schreeuwerige rock & roll ofzo, maar The Strokes zijn juist heel subtiel. En blijft ook heel lang goed trouwens.

Als ik alles waarbij iedereen roept dat je het heel vaak zou moeten luisteren ook daadwerkelijk zo vaak zou beluisteren zou ik geen tijd meer hebben voor de dingen die ik goed vind. Of eigenlijk: er moet wel iets zijn waardoor ik de neiging heb een plaat nog eens op te zetten.

Dat is er hier wat mij betreft niet, ik hoor eigenlijk weinig wat mijn aandacht echt trekt en zou moeten staan voor de schijnbaar grote kwaliteit hiervan. En De Klever, verbluffend, hoezo dan? Ik hoor het niet.

Voor mijzelf bloeide deze plaat open op het moment dat ik hem een paar keer 's avonds over de koptelefoon beluisterde. Toen begon ik de liedjes op waarde te schatten en de nuances in het gitaargeluid te horen.

Als ik zo door je stemlijst heen blader, is het moeilijk te zeggen of verder luisteren de moeite waard is, Lukk0. Aan de ene kant is het Velvet Underground-sfeertje wel iets wat je misschien kunt waarderen, aan de andere kant is dit misschien toch iets te 1,2,3,4 voor jouw smaak, als je begrijpt wat ik bedoel.