stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Dit album bestaat uit 13 nummers en 27 minuten aan recht-door-zee pub-punk. Het past perfect in de Australische pubpunktraditie, met de Cosmic Psychos als prominent voorbeeld.

De band is merkbaar strakker dan op hun debuutalbum, en dat komt de nummers beter tot hun recht. De keerzijde is dat de verrassing en frisheid van het eerste album grotendeels verdwenen zijn. Qua teksten is het hetzelfde riedeltje: drinken, blut zijn, frustraties van de arbeidersklasse. "Panic Attack" is mijn hoogtepunt, en de meeste nummers zijn pakkend genoeg om mee te zingen zonder er al te veel over na te denken.

Er is geen echte variatie en niets bijzonder nieuws. Dit geluid bestaat al sinds eind jaren '70, en veel bands hebben het eerder of beter gedaan. Volgens kritische maatstaven is dit niet bijzonder sterk, maar ik heb net als AOVV een zwak voor dit soort muziek, en het is moeilijk om er niet van te genieten zolang het speelt.

Tangue is een sterke opener. Bombastisch, met meeslepende violen en duidelijk geworteld in de alternatieve rock van de jaren 90, ook al kan ik de precieze referentie niet helemaal thuisbrengen. Het 5e nummer Ouvi Dizer steekt er echter met kop en schouders bovenuit: een overdreven rockepos, bijna een anthem, en zonder twijfel het hoogtepunt van het album.

Niet elk nummer bereikt dat niveau. Capitao Romance heeft een meer uitgesproken Portugese sfeer, wat goed werkt, en O.M.E.M is op een andere manier een uitschieter. Het doet me denken aan Mike Patton op zijn meest theatrale momenten.

Over het geheel genomen is het album consistent en plezierig, ook al balanceert het constant op een dunne lijn tussen kunst, kitsch en oprechte expressie. Het wordt nooit irritant, maar het weet de sterkste momenten ook niet volledig vast te houden.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Harbor Lights begint ongelooflijk sterk en schept verwachtingen die de rest van het album moeilijk kan waarmaken. Het titelnummer is uitstekend: geweldig piano- en gitaarspel, dissonante accenten tegen het einde en een speels en levendig gevoel van momentum. Het laatste nummer, "Pastures of Plenty", vangt diezelfde sfeer opnieuw, en "What a Time" net daarvoor tilt het album even naar een hoger niveau met een vleugje swing, blazers en oprecht plezier.

Helaas is het grootste deel van wat tussen deze hoogtepunten komt een stuk minder interessant. Veel van het album lijdt onder de stijve productie van eind jaren 80, met name de drums, die anders veelbelovende nummers tot doorsnee jazzpop reduceren. Nummers als "China Doll", "Fields of Gray" en "Rainbow's Cadillac" zijn niet onaangenaam, maar ze zeggen ook niet veel. De arrangementen voelen veilig aan en de energie verdwijnt snel.

Hornsby is duidelijk een geweldig muzikant, maar hier werkt de gepolijstheid vaak tegen. Wanneer hij dissonantie of groove in de nummers toelaat, komt het album tot leven. Wanneer hij te geforceerd te werk gaat, wordt het onmemorabel. Twee uitstekende begin- en eindscènes en één lichtpuntje maken de moeizame periode daartussen niet goed.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Dit is het middeleeuwse leven in Noordoost-Engeland zonder de romantiek. Armoede, ziekte, geweld, overleven. Geen ridders of kastelen, alleen de brutaliteit van het pre-moderne bestaan. De teksten zijn soms gruwelijk, maar dat is precies de bedoeling. Het is verfrissend om historisch realisme te horen na zoveel gepolijste middeleeuwse fantasie (of sprookjes zoals hierboven ergens beschreven).

De productie is sober en lo-fi, wat perfect past bij de middeleeuwse sfeer. Dissonante gitaar, af en toe blazers en strijkers. De rauwheid dient het onderwerp.

Dawsons stem is schor, trillend en theatraal. Ik probeer het te negeren, meer dan dat ik het iets vind toevoegen aan de muziek, maar het verpest het album niet. "Beggar" is mijn hoogtepunt.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

IIk vind dit juist niet hun beste album. k heb erg genoten van hun vorige album 'Lost in the Dream', maar precies wat ik na dat album vreesde, is hier gebeurd. De spanning, het element dat je geboeid houdt, is volledig verdwenen. "Thinking of a Place" is de enige uitzondering op deze plaat.

De songwriting is misschien wel beter. De songstructuren zijn verbeterd, de teksten zijn verfijnder. Maar het is meer van hetzelfde, zonder dat het mijn aandacht vasthoudt. Ik kan er niet precies de vinger op leggen waarom 'Lost in the Dream' me zo aansprak. Nummers zoals "Under the Pressure" hadden net dat beetje extra. De opbouw, de urgentie. Ik weet niet of het aan de productie, het gevoel of de volgorde van de nummers ligt, maar het ontbreekt hier.

Ik heb ze een paar keer live gezien. Ik vind deze muziek helemaal niet slecht, maar het is geen album dat ik regelmatig opzet.

Bekwaam, maar persoonlijk niet boeiend.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Een van mijn favoriete albums en naar mijn bescheden mening een vergeten meesterwerk.

David Baerwald is een voormalig verslaafde en de zoon van een politiek slachtoffer van het McCarthyisme, en Triage is op elk punt doordrenkt van die geschiedenis. Het album werd uitgebracht midden in de grungegolf en greep me destijds juist omdat het anders klonk dan alles wat ik toen hoorde. En in tegenstelling tot Baerwalds eerdere werk, of het nu solo was, met David & David, of zijn bijdragen aan Sheryl Crows Tuesday Night Music Club, sluit de muziek hier eindelijk perfect aan op de teksten.

Dit was voor mij muziek voor 's avonds laat, en dat is het nog steeds. Triage ademt een sfeer van paranoia en een ongemakkelijke nachtelijke sfeer. De arrangementen zijn zorgvuldig in plaats van opzichtig. Niets hier lijkt ontworpen om een ​​hit te worden, en die ingetogenheid is precies de bedoeling. Het album vertrouwt op sfeer en verhaal in plaats van op pakkende melodieën, en creëert spanning door emotionele ambiguïteit in plaats van volume of drama. Alsof Tom Waits door een David Lynch-soundtrack is gefilterd.

Die spanning weerspiegelt de teksten, die schommelen tussen ivoren-torenwoede, droog cynisme en melancholie. De nummers gaan over moord, corruptie en maatschappelijk verval, niet als spektakel, maar als symptomen.

Het album opent met een noir-jazzachtig stuk over louche figuren en sadisme, alsof je zo een verhaal van Charles Bukowski binnenstapt. "Got No Shotgun Hydrahead Octopus Blues" slaat dan abrupt de andere kant op, een manische en chaotische kritiek op macht in al haar vormen, voortgedreven door een minimalistische, onheilspellende groove. "Nobody" verschuift opnieuw van perspectief en presenteert de gruwelen van de straat door de ogen van een gangsquad van de LAPD. Het momentum blijft behouden in "The Waiter" en "Aids & Armageddon" voordat het album eindelijk wat gas terugneemt.

Vanaf "The Postman" leunt Triage meer op de Americana-roots, maar de teksten blijven diep verontrustend. "The Postman" combineert Apache-helikoptergeluiden met toespraken van het Amerikaans Congres en fragmenten van Jim Jones, waardoor de paranoia van het album tot het uiterste wordt gedreven.

Als je houdt van albums die moreel onrustig en licht paranoïde aanvoelen, dan kan ik aanraden dit album een paar keer te luisteren en op je in laten werken.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

In principe is dit hetzelfde recept als eerdere BABYMETAL-albums. Erg pakkende metal-pop. Ik vind het niet slecht, maar het is niet baanbrekend. Je zou dit "BABYMETAL and friends" kunnen noemen, gezien het aantal samenwerkingen: Bloodywood, Slaughter to Prevail, Tom Morello, Electric Callboy, Poppy, Polyphia, Spiritbox.

De mix van stijlen werkt soms wel en soms niet. Met Electric Callboy is "RATATATA" een gegarandeerde party-anthem metal-knaller. Met Spiritbox is "My Queen" een geweldig metalnummer. Maar de rest? Die hebben we al eerder gehoord.

Op sommige momenten leuk, maar niets nieuws

stem geplaatst

stem geplaatst

Extreem clichématige revival-hardrock, maar dan zeer goed uitgevoerd. De zang is oprecht sterk, de songwriting voldoet aan alle klassieke hardrock-criteria en het geheel is duidelijk gemaakt door mensen die van het genre houden. Historisch gezien voelt het zo'n 40 jaar te laat aan, maar het is moeilijk te ontkennen dat het oprecht leuk and vrolijk is.

stem geplaatst

stem geplaatst

Als stukje muziekgeschiedenis is dit een fascinerende blik op een band die probeert verder te gaan na een rommelige scheiding. Als samenhangend album is het echter een wisselvallige ervaring.

Het begin is veelbelovend. "Damage I've Done", met Johnette Napolitano, is typisch voor die tijd: vervormde gitaren uit het midden van de jaren 90, in balans gebracht door bastonen die flirten met de sfeer van eind jaren 80. Het raakt zelfs aan het terrein van Skunk Anansie.

Halverwege wordt het echter moeilijk om niet te merken dat No Talking Just Head niet zozeer klinkt als Talking Heads zonder Byrne, maar eerder als een mengelmoes van alternatieve muziek uit het midden van de jaren 90, technopop-punk en melancholische elektronische rock. Garbage, Republica, Curve, Elastica, Skunk Anansie, Veruca Salt, Sneaker Pimps. Het album lijkt aan te willen haken bij dit geluid, vaak duidelijker dan een eigen, uitgesproken identiteit.

Het album wordt gedeeltelijk gered door "Indie Hair" met Ed Kowalczyk, een zeldzaam moment waarop de band een eigen groove lijkt te hebben gevonden in plaats van die van iemand anders te lenen.

De constante wisseling van zangers maakt de luisterervaring echter ook ietwat onevenwichtig. Maria McKee en Andy Partridge begrijpen duidelijk de opdracht en tillen hun nummers naar een hoger niveau, terwijl andere momenten tegenvallen. De samenwerking met Shaun Ryder vindt ik nou net niet geslaagd, en verschillende nummers in de tweede helft voelen aan als wegwerpliedjes.

Het is een interessante tijdcapsule uit de jaren '90, maar het bewijst uiteindelijk dat, hoewel de ritmesectie legendarisch is, het gat dat Byrne achterliet moeilijk te vullen is. Een paar hoogtepunten, maar over het algemeen gewoon... oké.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst