Ik heb dit album de afgelopen vijftien jaar minstens twintig keer beluisterd, en geef het elke keer een nieuwe kans. En dat doe ik omdat ik de albums die chronologisch aan beide kanten ervan staan, het spontane en toch intieme "Funeral" en de beklemmende onderstroom van "The Suburbs", absolute meesterwerken vind.
Maar de vonk die ik bij die albums voel, en ook bij "Reflektor", is mij nooit overkomen bij de donkere "Neon Bible". Hoewel ik een aantal hoogtepunten van dit album, zoals "Intervention" en "No Cars Go", echt heel erg waardeer, is het geheel een beetje te veel bombast, een beetje te veel kitsch voor me.

Dit album kwam voorbij op mijn 1001-album challenge.
Een album waar ik nooit eerder naar geluisterd heb. En toch ken ik al een redelijk aantal van deze nummers omdat ze zijn gecoverd door bands die ik leuk vind (This Mortal Coil, Placebo, Jeff Buckley) of zelf covers zijn zoals Femme Fatale.

Een zeer interessant rammelend album dat meer succes lijkt te hebben gehad onder muzikanten dan commercieel.

En nu ik het hele album voor de 4e keer beluister, dringt het tot me door waarom dat zo is. Mijn eerste luisterbeurt was een uitgesproken 'meh'-ervaring. Maar het groeit naar grote hoogten na meerdere luisterbeurten, vooral nummers als Holocaust en Kanga Roo. Het is donker, het is emotioneel, er wordt vreselijk slordig gespeeld.

Absoluut geweldig album. 4,5*

Ik weet niet eens waar ik moet beginnen hier, want ik ben na 3 luisterbeurten echt helemaal verliefd geworden op dit album.
Ik vraag mij af waar hij het vandaan haalt, wat een geweldig album, meeslepend, aangrijpend en rockend. Hij duikt behoorlijk diep in zijn hersenpan en maakt er iets onheilspellends en moois van. Tot nu toe mijn album van 2013.

In 1996 hoorde ik Novocaine For The Soul (ik denk op Studio Brussel) en haastte me die middag naar mijn plaatselijke PLATO om het album te beluisteren, en daarna direct te kopen. Het album met zijn rare hoes, Parental Advisory sticker en emotionele, eigenzinnige indie-rockmuziek werd mijn meest geliefde albums van dat jaar.

En het heeft in de loop der jaren niets van zijn kracht verloren. De slimme teksten, de vele mooie eerbetoon aan zijn geesteszieke zus, het brede scala aan technieken, samples, instrumentatie en geïnspireerde productie maken 'Beautiful Freak' tot een van de meest interessante en soms beklijvende debuutalbums die ik in mijn leven heb gehoord.

De nummers gaan van heerlijk dromerig tot grungy gitaar en de tracklist zorgt ervoor dat je je geen moment verveelt door de stijlen af te wisselen.

En dan te bedenken dat dit de opmaat is naar Electro-Shock Blues, mijns insziens Eels' beste album.

Ik heb het album maar even verhoogd van 4,5* tot 5*

Ik ga hier dan maar een kleine dissonante toon neerzetten. Ik weet het gewoon niet met ELP, ook weer op dit album. Natuurlijk, deze jongens kunnen complexe muziek spelen. Maar zouden ze ook een nummer kunnen schrijven? Niet op dit op album.

Nummers van 20 minuten ("Supper's Ready" - Genesis) kunnen fascinerend en geweldig gemaakt zijn met verschillende partities, een begin, een terugkerend thema, en een einde.
Dit voor mij is een stampot van Palmers staccato-fillers, Emerson's orgel die in 5/4 maat prachrig aan het spelen is, en dan komt Lake met zijn emotioneel geladen harmonieuze zang om het een mooie glans te geven. Maar het werkt niet.

Kant twee van het album heeft meer "traditionele" korte nummers, maar zelfs hier komt het niet goed.
Want dan hebben we het nog niet eens over de teksten gehad:

"Can you believe / God makes you breathe
Why did he lose / six million Jews"

Waar ik met veel plezier luister naar tijd- en stijlgenoten als Yes, Genesis en Rush, voelt ELP aan als prog-for-prog-sake. Het is gewoon saai.

In de jaren 90 vond ik dit een beetje een tegenvaller na het geweldige 'Live Through This.'

Nu dit album weer eens beluisterd. Het is gewoon een goed alt-rock album dat balanceert tussen het wat poppier geluid van de tijd en de grunge van het album ervoor. Het klinkt allemaal radio-vriendelijk genoeg en ik denk dat dat ook het doel was dit album.

Je hoort duidelijk de invloeden van Melissa Auf Der Maur en Billy Corgan naast het songwriting geweld van Courtney Love. Hierdoor klinkt het album af en toe een beetje hinkend op verschillende gedachten.

Maar naast de wat gladde nummers, zoals Awful, die het album wat mij betreft naar beneden trekken, lukt het bij andere songs wat beter, als Malibu, Reasons To Be Beautiful en het prachtige (en voor mij
beste nummer) Northern Star

Al met al een beetje minder zwart en donker dan de voorgangers, en gewoon een goed rock album.

Als dit album de kwaliteit van de eerste vier nummers over het hele album had behouden, was dit misschien wel een van de beste albums in het (vroege) metalgenre ooit geweest.

Rapid Fire is bijna speedmetal avant la lettre en voelt een beetje waar NWOBHM opstijgt, Metal Gods met zijn hypnotiserende ritme dat de meedogenloze mars van de robots uitstraalt, Breaking The Law is een klassieke knaller van Beavis and Butthead niveau en Grinder met zijn K.K. Downing en Glenn Tipton gitaargevechten in een bijna AC/DC-achtige eenvoud is pure rock 'n' roll.

Ik werd omver geblazen door dit album tot dusverre en toen kwam United. Wat was dat in vredesnaam? En The Rage. En de gruwelijke bonustrack Red, White & Blue.
Misschien onderbroken door een paar aardige nummers, maar het haalt het gemiddelde van dit album toch aardig wat punten naar beneden. En dat vind ik echt jammer. 5* voor de eerste 4 nummers. Een 3,5* voor het gemiddelde.

Het is niet de beste muziek ooit gemaakt. Het is zeker niet het best geproduceerde album. De teksten zijn simplistisch grenzend aan dom. Maar dat doet er in de verste verte niet eens toe.

Dit album is 100% sfeer. De mix van samba, latin, Cubaanse ritmes met Franse, Spaanse, Engelse, Portugese en Italiaanse teksten over de geneugten van het leven (seks, drugs & muziek) maken dit tot een verfrissend, open, ontspannend maar ook dansbaar album. Als er ooit een album was dat de spirit van backpacken weergeeft, dan is dit het.

Het album laat zijn nummers in elkaar overvloeien. Alsof je een nieuwe stad op hetzelfde continent bezoekt, niet te ver weg. Soms gewoon een ska-orgel verwisselen voor een bossanova-gitaar en van taal wisselen, terwijl je de onderliggende klanken in elkaar laat overlopen en ineens realiseer je je dat je ongemerkt in een nieuw nummer bent gestapt.

Ik herinner me de zomer van 1999 toen dit album overal op het vasteland van Europa en waarschijnlijk elders in de wereld te horen was. Het legde een sfeer en geest vast en nu ik er opnieuw naar luister, kan ik zien waarom. Het is slim, werelds en een genot om naar te luisteren.

MC Solaar laat horen wat hiphop kan zijn, ontspannende jazzy beats met geweldige raps. Nu gaat de boodschap van het album helaas een beetje aan me voorbij maar dat is geenszins een belemmering voor enig plezier dat je kan beleven aan het album.

De eerste helft van het album, met zijn door Gang Starr beïnvloede eclectische mix van hiphop, jazz, funk, reggae en de Franse troubadour-stijl, eindigend met de geweldige hiphop-ballad Caroline is een klassieker in zijn stijl en zou een 5*-album zijn

Helaas is daar ook nog de tweede helft van het album, een beetje halfslachtige dub stijl die het album naar beneden haalt en een beetje onnodig was.

Ik eindig dus met 4 sterren.

Ik heb mijn eerste twee volledige luisterbeurten er opzitten.

72 Seasons opent echt heerlijk met het titelnummer. Ouderwets harde opener, met wat goede wisselingen in melodie en songstructuur. Typisch Metallica geluid en na enkele minuten weet je al waar je je armen omhoog moet gooien en waar je hard mee kan brullen met de muziek. Zal me niets verbazen als dit live een succes zal zijn. Ik was hier nog heel optimistich voor dit album.

Daarna komen er een aantal nummers die allemaal zo uit het 'Black Album' tijdperk lijken te komen. "Shadows Follow" zou er niet op mistaan hebben. "Screaming Suicide" zou zijn afgekeurd en ou Must Burn!: zou naar een B-kantje zijn gegooid, ondanks de heerlijke riff op ongeveer 3/4 van het nummer.

"Sleepwalk My Life" heeft zelfs een riff die HEEL ERG doet denken aan Enter Sandman, en ik denk dat misschien wel met opzet is, gezien het onderwerp.

Het probleem van veel van deze nummers is dat ze op zich niet slecht zijn. Maar ze zijn allemaal net een paar minuten (onnodig) te lang. En veel in hetzelfde tempo, er zit weinig onderling verschil in. Ook heb ik het gevoel dat ze de drums in de postproductie getriggered hebben, om het meer als een metronoom te laten klinken.

We worden weer even wakker geschud met het compacte en snelle "Lux Æterna", een broodnodige afwisseling die het album weer een beetje openbreekt. De tekst is belachelijk slecht, maar het maakt niet uit! Het knalt er gewoon heerlijk in.

"Crown Of The Barbed Wire" daarentegen voelt op het eerste gevoel aan als het volgende niemendalletje, En net als veel andere nummers duurt het te lang.

"Chasing Light" brengt het geheel weer een beetje naar een hoger niveau, maar echt weer een "Black Album" nummer, met ongeveer 2 extra overbodige minuten.

Het venijn van het album zit weer eens in de staart. De stijgende lijn wordt namelijk gelukkig doorgezet met "If Darkness Had A Son," dat ik tot nu toe het beste nummer van het album vind. Het heeft een van de betere teksten op het album, betere riffs en tempo wisselingen. En absoluut de beste Kirk Hammett solo van het album!

"Too Far Gone?" heeft het begrepen. Hier lijkt het overbodig vet van het nummer te zijn weggesneden. En dat maakt die een heerlijk nummer, ook door het outtro, dat eens niet wordt gerekt.

In het kort:
Al met al helemaal geen slecht album, maar ik moet de mensen die problemen hebben met de tijdsduur van het album gelijk geven. Het zijn niet zozeer de hoeveelheid nummers die het doen, maar de onnodige minuten in veel van de songs. Met een paar uitzinderingen klinkt dit heel erg als Metallica in de 90er jaren.
Er staan geen slechte nummers op het album, maar ook geen echte hoogtepunten.

Ik ga dit zeker nog een aantal maal beluisteren.

Op het eerste gezicht is The Black Album Metallica's duidelijke breuk met hun thrashroots—een gestroomlijnd, mid-tempo monster van een album, gemaakt voor de arena. Met Bob Rock's productiie is het ook geen wonder dat nummers als "Enter Sandman" en "Sad But True" grote hits werden. Maar ondanks al dat gepolijste, voelt het album voor mij aan als onevenwichtig en simplistisch —tot aan de laatste akte.

En dit is mijn liefdesbrief aan de laatste drie nummers—“My Friend of Misery,” “The Struggle Within,” en het geweldige “The God That Failed”—waar het album uiteindelijk begint te schitteren met echte diepte.
Deze nummers trekken het gordijn weg voor iets donkerders, meer introspectiefs. Muzikaal zit er in deze nummers meer textuur en ruimte. Minder van de logge, mid-tempo groove die de eerste helft van het album domineert. Het voelt alsof de band zichzelf weer toestaat om te experimenteren, in plaats van alleen de riffs te vereenvoudigen.

Tekstueel gezien is "My Friend of Misery" wellicht het meest introspectieve nummer op het album. Voortboordurend op een instrumentaal stuk door Jason Newsted, behoudt het een spookachtige, broeierige sfeer. De bitterheid in de tekst is een stuk minder macho dan veel van de rest van het album.

“The Struggle Within” is een zeldzame terugkeer naar interne chaos, gedreven door snelheid en gegrom, bijna '...And Justice'.

"The God That Failed" is een van Hetfields meest persoonlijke nummers, pure woede over de dood van zijn moeder als gevolg van Christian Science-overtuigingen. Het is niet subtiel, maar die directheid werkt—het komt harder binnen dan het meer karikaturale kwaad van "Sad But True."


Deze laatste momenten, deze laatste 3 nummers, hinten naar het album dat The Black Album had kunnen zijn—een album minder gericht op de mainstream, en meer geïnvesteerd in emotionele complexiteit. In plaats van alleen hun sound te stroomlijnen, leek Metallica, even, hun kern open te breken en iets rauws door te laten sijpelen.

Gezien de statistieken hier en de Favoriete tracks, lijkt het toch dat voor velen The Black Album met een knal begint. Dat de kracht in het begin zit. Maar voor mij is het het laatste derde deel dat het redt—van middelmatigheid, van voorspelbaarheid, en misschien zelfs van zichzelf.

Beluisterd in mijn 1001-Album-Challenge.

Het is werkelijk opmerkelijk hoeveel liedjes en teksten men zich in na 35 jaar kan herinneren.
Ik heb dit album op repeat beluisterd toen uitkwam; ik was pas 8 jaar oud en een mega fan van Michael. En na al die jaren kon ik elk nummer meezingen en/of mee-neuriën, behalve "Leave Me Alone", waarvan ik net ontdekt heb dat deze niet op de cassette (!) release stond.

Nu ik het terugluister, herken ik echt hoe mijn muzieksmaak en -kennis in de loop der jaren zijn veranderd. Waar ik als kleine jongen de song "Bad" verreweg het beste vond van het album, is het nu een van de mindere nummers in mijn oren.

BAD is Michael Jackson die iets minder funky en een beetje meer pop/rock werd. Nu is de poppy-kant ok, maar ik ben eigenlijk meer verbaasd hoe goed zijn stem past bij de meer rockende nummers als "Dirty Diana", of het bijna prince-achtige nummer van "Speed ​​Demon". En deze nummers zijn, samen met "Man In The Mirror", echte hoogtepunten van het album.
Andere nummers die een glimlach op mijn gezicht toveren zijn "Smooth Criminal" en "The Way You Make Me Feel"

Maar om even de nostalgie opzij te zetten, dit is zeker niet in alle opzichten een geweldig album. Ik vind nummers als "I Just Can't Stop Loving You" een lusteloos niemendalletje, "Just Good Friends?" bijna onmiddellijk vergeetbaar en "Another Part of Me" voelt erg geforceerd en onnodig aan op het album.

Uiteindelijk heeft het album meer pieken dan dalen, en - aangezien hij 9 van de 11 nummers zelf schreef - laat het zien dat Jackson een getalenteerde songwriter was.

Een vriend merkte ooit op dat Muse "rock is voor een IT-consultant met een tribal-tatoeage onder zijn shirt."

Black Holes and Revelations is een epische maar ook uitputtende luister-ervaring, gemaakt voor het grote gebaar. Muse's mix van rock met klassieke en elektronische elementen zorgt voor een eigen geluid, en op dit album gaan ze vol voor de bombast. De productie is gelikt, theatraal en neemt zichzelf uiterst serieus, wat goed past bij de apocalyptische toon van de muziek en album, maar soms ook wat overdreven aanvoelt.

Nummers als “Map of the Problematique” en “Knights of Cydonia” zijn toch wel favouriten waar MotP me een beetje aan Depeche Mode doet denken and KoC gewoon zo overdadig is dat dat het weer bijzonder maakt. .

Ik heb hetzelfde verhaal dat ik in de laatste berichten hier van dit album al meerdere malen gelezen heb. Als tiener vond ik Oasis vreselijk. Ik had het eerste album nog wel gekocht. Wonderwall werd overal veel te veel gedraaid, de band verdiende al die aandacht in de pers niet, de muziek was niet eens goed, yadayadayada.

Ik ben blij dat ik dit album later als 40-er opnieuw heb beluisterd. En ik mijn mening maar even helemaal bijgesteld. Ik vind Absolutely Maybe best wel een goede plaat, maar dit album is het beste dat Oasis heeft uitgebracht. Er staat gewoon geen enkel slecht nummer op dit album en inderdaad vol met (terechte) klassiekers als Don't Look Back In Anger ("Gonna start a Revolution from my Bed"), Cast No Shadow en Champagne Supernova.

Ja, Wonderwall wordt nog steeds overspeeld, maar ik kan de band niet echt verwijten dat ze een nummer hebben geschreven dat blijkbaar bij zoveel mensen resoneerde.

Blij dat ik het heb (her)ontdekt en het eindelijk de tijd heb gegeven die het verdiende.

Een echt heel duidelijk Serj Tankian EP-tje. Voor mij zit hij hier met één voet nog in SOAD, en met eentje er buiten. Ik lees op plekken wel dat dit klinkt als "written for a System Of A Down album that never happened" maar daar is het toch wat te wisselvallig voor.
'Your Mom' is echt een heerlijk Tankian nummer, en 'How Many Times?' had van mij dan weer niet gehoeven. Geef het een 3,5 na twee maal luisteren

Goo is altijd mijn aanbeveling als vertrekpunt voor iedereen die op een Sonic Youth tour wil.

Het is ruig en met de gelaagde gitaren noisy genoeg in vergelijking met hun vorige platen. Aan de andere kant heeft het iets meer een alt-rock aantrekkingskracht gekregen omdat er wat meer gestructureerde songs te horen zijn met een begin- en eindpunt.

Voor mij heeft dit album juist de perfecte balans tussen de twee giganten aan beide zijden van dit album (Daydream Nation en Dirty). Er is werkelijk geen noot verkeerd op dit album en het nummer Disappearer is het mooiste dat ze ooit hebben uitgebracht.

En vanuit hier kun je dan langzaam terug naar de heerlijke rauwe creativiteit van Sister en EVOL.

Maar dit album staat als een huis.

Ik lees al deze enorm positieve recensies hier en verder op het internet, met uitspraken als 'meesterwerk.'
Ik heb dit album nu een aantal maal over de afgelopen dagen beluisterd.

Blijkbaar mis ik iets. Het is echt heel aangenaam om naar te luisteren. De eerste twee nummers beginnen het album echt geweldig, maar deze lijn wordt niet doorgevoerd.
Ik erken terdege hoe getalenteerd het muzikaal vakmanschap is, hoe invloedrijk en belangrijk dit album is, maar na een tijdje kon het me nooit meer echt pakken.

Om niet te zeggen dat ik er een hekel aan heb en ik ben behoorlijk nieuwsgierig geworden hoe hun latere albums zouden zijn, of ze hun songwriting zouden perfectioneren. Gaan we de komende tijd eens proberen.

Ik begin dit als een 3,5*

Weer eens beluisterd na al die jaren. Even snel wat kleine opmerkingen plaatsen.
This IS the pulsating rhythmical remedy!

Het is een geweldig album en ik werd er volledig door overrompelt toen het uitkwam.
Nu terugluisterend na al die jaren, ben ik nog steeds volop aan het rocken op het beste dance-album dat werd uitgebracht toen de rave-scene eigenlijk al langzaam aan het wegebben was.
Het album is overladen met de anti-autoritaire punk en hiphop invloeden, maar is een volwaardig rave-album.
Het nummer dat me 28 jaar geleden naar het album bracht was No Good (Start The Dance) met zijn breakbeats en is voor mij misschien nog steeds het beste dancehallnummer ooit gemaakt.

Waar het album echt volop z'n top bereikt mijns inziens is in Voodoo People. Hiervoor al vele malen beschreven door anderen, inclusief over Nirvana sample en meer.
Andere hoogtepunten zijn Break & Enter, Poison en Claustrophobic Sting

Waarom geen 5 sterren? Hoewel alle 13 nummers enorm van elkaar verschillen, zijn er in dit 78 minuten durende opus ook een aantal mindere goden . Ze hadden een paar van deze 'fillers' eruit kunnen halen, om het perfect te maken.

Ik heb het album de afgelopen twee dagen her-beluisterd door de 1001 Albums You Need To Hear Before You Die.

Op de één of andere manier dacht ik altijd dat dit het minste album van de Smiths was, ik vond Barbarism Begins At Home geweldig - door de basslijn/gitaar getokkel combinatie van Rourke/Marr gecombineerd met Morrissey die echt weer wat te vertellen heeft - maar daar bleef het eigenlijk bij.

Maar ik heb duidelijk dit album jaren en jaren ondergewaardeerd. Wat is dit goed, zeg.

Het is wat harder en een beetje rauwer dan veel van hun andere werk, zeker in songs als What She Said en Barbarism Begins At Home. Maar de geweldige bass/gitaar op dit album zorgt dat het geheel heel erg beweeglijk klinkt.

En Morrissey heeft behoorlijk wat dingen te zeggen over het slaan van kinderen ("Barbarism Begins At Home"), het eten van vlees ("Meat Is Murder"), depressie ("That Joke Isn't Funny Anymore") homoseksualiteit ("I Want the One I Can't Have") en natuurlijk de liefde, in het uiterst prachtige "Well I Wonder".

"Gasping - dying - but somehow still alive
this is the final stand of all I am
Please keep me in mind"

Zelfs de wat mindere nummers behoren tot de top van de Smiths, soms doordat de muziek de tekst overstijgt, soms andersom.

Ik ben geen groot jazz kenner. Ik ben een passieve luisteraar van een genre dat zo alomtegenwoordig is en nog steeds zo'n grote invloed heeft op de muziek van vandaag. Ik laat me graag leiden door anderen die me af en toe een album toespelen. Zo ook deze van Thelonious Monk.

En ik ben erg blij met deze aanbeveling.

Dit is voor mij op het gehoor technisch uitdagende jazz met heel interessante ritmes, maar zo loom en zo foutloos gespeeld dat het dicht bij een soort van smooth jazz lijkt te komen af en toe, ondanks dat de dissonante tonen van de piano je altijd bij de les houden.

Dit album staat vol met geweldig trompet-/saxofoonspel, goed gespeelde, relaxte drum- en bassolo's, en het (dare I say) briljante pianospel van Monk.

Toegankelijke jazz, die steeds meer prijsgeeft hoe meer je er naar luistert.

Goed, ik ben al 34 jaar behoorlijk fan van Therapy?, dus neem dit met een korrel zout. Er is op dit album niet echt een nieuw geluid te ontdekken, maar dit album schiet bij mij zo ineens de Top 5 van Therapy? in denk ik. Het is geen Crooked Timber of Troublegum, maar ik zet hem er bij. Ongegeneerd hard, poppy en met een gevoel dat de band na 16 albums nog steeds ideeën en geweldige riffs heeft.
Vanaf de opener knalt de muziek gecombineerd met de soms cynische, soms verwarde teksten uit de speakers.
Een aanrader

Dit is mijn kennismaking met deze band en het bevalt me uitstekend! Ik hoorde het nummer Prophet en wist niet helemaal wat ik van de band moest denken, maar het album overtuigd. Ik hoor een zwaar Kyuss Stonerrock geluid met Silversun Pickups in de achtergrond. Absoluut een aanrader en alleen voor het geweldige nummer Mastodont en de wat rustigere Get Lifted de aanschaf waard.

Na vele jaren weer eens gedraaid voor mijn late '1001 Albums' challenge.

Ik denk dat hier het meeste al is gezegd over dit album op de laatste 30 pagina's. Het was echt U2 die een nieuwe richting opging, met een ontzettend sterk - en beetje duister - album. Nummers als Until The End Of The World, One, Mysterious Ways en mijn persoonlijke favoriet Acrobat staan nog echt fier overeind na al die jaren.
Tekstueel is dit waarschijnlijk ook het beste dat de band heeft uitgebracht, waar Bono de snel veranderende wereld interpreteert en zijn persoonlijke huwelijksproblemen erg mooi weet te beschrijven.
Dan kun je die enkele mindere nummers toch wel langs je heen laten komen zonder ze over te slaan.

Alleen iets waar ik erg weinig over lees, en ik zal er waarschijnlijk erg alleen in staan, is dat ik niet zo gek ben op de productie van Daniel Lanois. Nu is het inderdaad minder bombastisch dan veel van hun andere werk, maar de galm, de reverb, overdrive en distorsie storen mij in enkele nummers. Ik begrijp de redenen, om meer als een live-band te klinken, meer de informatie-overload naar voren te brengen etc. Maar toch, het kan op enkele nummers voor mij wat minder om het songwriting wat meer naar de voorgrond te zetten.

Maar goed. Dit is voor mij het beste werk dat U2 ooit heeft uitgebracht.