Ik heb dit album de afgelopen vijftien jaar minstens twintig keer beluisterd, en geef het elke keer een nieuwe kans. En dat doe ik omdat ik de albums die chronologisch aan beide kanten ervan staan, het spontane en toch intieme "Funeral" en de beklemmende onderstroom van "The Suburbs", absolute meesterwerken vind.
Maar de vonk die ik bij die albums voel, en ook bij "Reflektor", is mij nooit overkomen bij de donkere "Neon Bible". Hoewel ik een aantal hoogtepunten van dit album, zoals "Intervention" en "No Cars Go", echt heel erg waardeer, is het geheel een beetje te veel bombast, een beetje te veel kitsch voor me.