Een vriend merkte ooit op dat Muse "rock is voor een IT-consultant met een tribal-tatoeage onder zijn shirt."

Black Holes and Revelations is een epische maar ook uitputtende luister-ervaring, gemaakt voor het grote gebaar. Muse's mix van rock met klassieke en elektronische elementen zorgt voor een eigen geluid, en op dit album gaan ze vol voor de bombast. De productie is gelikt, theatraal en neemt zichzelf uiterst serieus, wat goed past bij de apocalyptische toon van de muziek en album, maar soms ook wat overdreven aanvoelt.

Nummers als “Map of the Problematique” en “Knights of Cydonia” zijn toch wel favouriten waar MotP me een beetje aan Depeche Mode doet denken and KoC gewoon zo overdadig is dat dat het weer bijzonder maakt. .

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Op het eerste gezicht is The Black Album Metallica's duidelijke breuk met hun thrashroots—een gestroomlijnd, mid-tempo monster van een album, gemaakt voor de arena. Met Bob Rock's productiie is het ook geen wonder dat nummers als "Enter Sandman" en "Sad But True" grote hits werden. Maar ondanks al dat gepolijste, voelt het album voor mij aan als onevenwichtig en simplistisch —tot aan de laatste akte.

En dit is mijn liefdesbrief aan de laatste drie nummers—“My Friend of Misery,” “The Struggle Within,” en het geweldige “The God That Failed”—waar het album uiteindelijk begint te schitteren met echte diepte.
Deze nummers trekken het gordijn weg voor iets donkerders, meer introspectiefs. Muzikaal zit er in deze nummers meer textuur en ruimte. Minder van de logge, mid-tempo groove die de eerste helft van het album domineert. Het voelt alsof de band zichzelf weer toestaat om te experimenteren, in plaats van alleen de riffs te vereenvoudigen.

Tekstueel gezien is "My Friend of Misery" wellicht het meest introspectieve nummer op het album. Voortboordurend op een instrumentaal stuk door Jason Newsted, behoudt het een spookachtige, broeierige sfeer. De bitterheid in de tekst is een stuk minder macho dan veel van de rest van het album.

“The Struggle Within” is een zeldzame terugkeer naar interne chaos, gedreven door snelheid en gegrom, bijna '...And Justice'.

"The God That Failed" is een van Hetfields meest persoonlijke nummers, pure woede over de dood van zijn moeder als gevolg van Christian Science-overtuigingen. Het is niet subtiel, maar die directheid werkt—het komt harder binnen dan het meer karikaturale kwaad van "Sad But True."


Deze laatste momenten, deze laatste 3 nummers, hinten naar het album dat The Black Album had kunnen zijn—een album minder gericht op de mainstream, en meer geïnvesteerd in emotionele complexiteit. In plaats van alleen hun sound te stroomlijnen, leek Metallica, even, hun kern open te breken en iets rauws door te laten sijpelen.

Gezien de statistieken hier en de Favoriete tracks, lijkt het toch dat voor velen The Black Album met een knal begint. Dat de kracht in het begin zit. Maar voor mij is het het laatste derde deel dat het redt—van middelmatigheid, van voorspelbaarheid, en misschien zelfs van zichzelf.

stem geplaatst