Deze de afgelopen week veel op de koptelefoon beluisterd. Het is niet (meer) mijn favoriete SM-album, maar nog steeds zijn 5* waard. Het is imo het perfecte popwave album, mooie synthese tussen gitaar en synths, voort gedreven door inventieve basloopjes en afwisselend subtiel (Ogletree) en stuwend (Gaynor) drumwerk. Met koptelefoon hoor je hoe sterk de composities zijn en hoe alle instrumenten zich onderscheiden en waar nodig bijna achteloos samenvloeien, met daartussen door de kenmerkende stem van Kerr, die precies weet waar hij zich krachtig dan wel subtiel moet laten horen of zich helemaal afzijdig moet houden.
Na dit album had SM eigenlijk moeten stoppen. De perfectie was bereikt, er was niets meer te wensen artistiek gezien. Helaas was de muziek niet meer de drijfveer, maar succes.....

Zekers. Was ooit lid van Minny Pops, waardoor hij kennis maakte met het Factory label en daardoor met Joy Division en Martin Hannett. Daarna werkte hij met The Associates en werd volwaardig lid en producer van The Lotus Eaters.
Maar vooral bekend door zijn tunes, zijn bijnaam is “the seven minute man” ?